Ապրիլի 11-ին հեռախոսազրույց է տեղի ունեցել Հայաստանի և Ադրբեջանի արտգործնախարարների միջև: Դրա ընթացքում Արարատ Միրզոյանն ու Բայրամովը քննարկել են սահմանազատման և սահմանագծման հանձնաժողովի ձևավորմանը, նաև խաղաղության պայմանագրի շուրջ բանակցության նախապատրաստմանն ու մարդասիրական խնդիրներին վերաբերող հարցեր: Փաստացի, Արարատ Միրզոյանի և Ջեյհուն Բայրամովի հեռախոսազրույցը Բրյուսելում ապրիլի 6-ի Փաշինյան-Միշել-Ալիևի հանդիպման օրակարգի և հայտարարված համաձայնությունների շարունակությունն էր: Իհարկե մինչ այդ տեղի ունեցավ նաև ՌԴ արտգործնախարար Լավրովի հանդիպումը Արարատ Միրզոյանի հետ, և հեռախոսազրույցը Ջեյհուն Բայրամովի հետ: Սակայն, դա էլ ամբողջը չէ, որովհետև դրան էլ հաջորդեցին Պուտինի հեռախոսազրույցները Նիկոլ Փաշինյանի ու Իլհամ Ալիևի հետ: Ահա այդ շարքից հետո տեղի է ունենում Հայաստանի ու Ադրբեջանի արտգործնախարարների հեռախոսազրույցը, ընդ որում այն հայտարարությունների ֆոնին, որ հնչեցին Սերգեյ Լավրովի շուրթերից Արարատ Միրզոյանի հետ մոսկովյան հանդիպման համատեղ ասուլիսում: Իսկ Լավրովը Բրյուսելի հանդիպման հասցեին հնչեցրեց բավականին դժգոհություններ, մասնավորապես այն առումով, որ Եվրոպայի Խորհրդի գործընկերները հանդիպմանը հաջորդած հայտարարություններում որևէ անգամ չեն հիշատակել Ռուսաստանի մասին:
Լավրովը հայտարարել էր, թե Ռուսաստանը ձևավորել է հայ-ադրբեջանական հակամարտության հարցերի քննարկման եռակողմ հուն և իրողությունները այդ հունից դուրս բերելու փորձերը չեն կարող նպաստել հարցերի լուծմանը: Իհարկե դրանից հետո եղավ Հարավային Կովկասի հարցերի Եվրամիության հատուկ ներկայացուցիչ Տոյվո Կլաարի հայտարարությունը, որ Բրյուսելը ճանաչում է Ռուսաստանի դերն ու կատարած աշխատանքը և իրենց աշխատանքը փոխլրացնող նախաձեռնություն է:
Մյուս հանգամանքը, որ ուշադրության էր արժանի և առաջացրեց ինտենսիվ քննարկումներ, Մինսկի խմբի համանախագահության ձևաչափի մասին ՌԴ արտգործնախարարի հայտարարությունն էր, որ ԱՄՆ ու Ֆրանսիան հրաժարվում են այդ ձևաչափում աշխատել ՌԴ հետ, ըստ այդմ անորոշ է համանախագահության աշխատանքի հետագա ճակատագիրը: Ահա այդ ֆոնին էլ, Միրզոյան-Բայրամով հեռախոսազրույցը տեղի է ունենում այն ժամանակ, երբ հատկապես Լավրովի հայտարարության ֆոնին այցով Հայաստան է ժամանել Մինսկի խմբի ֆրանսիացի համանախագահը: Այսպիսի բազմաշերտ իրավիճակում որքանո՞վ կարող է արդյունավետ լինել Միրզոյան-Բայրամով հեռախոազրույցը, մասնավորապես մինչև ապրիլի վերջ սահմանազատման և սահմանագծմման հարցերի հանձնաժողով ստեղծելու առնչությամբ, որի մասին հայտարարել էր Միշելը Բրյուսելի հանդիպումից հետո: Երբ միջնորդներից որևէ մեկը փաստացի չի աշխատում մյուսի հետ, երբ ըստ էության գործում են զուգահեռ մի քանի «գծեր», ապա մեծ հավանականությամբ իրավիճակը կարող է ավելի շուտ հիշեցնել հայտնի առակը կարապի, խեցգետնի և գայլաձկան մասին:
Մյուս կողմից, առակագիրը ժանրի կանոնի տրամաբանությամբ իհարկե հաշվի չի առել «քաշող կողմերի» ուժային և քաշային տարբերությունները, իսկ քաղաքականությունը բոլորովին այլ ժանրից է, իր կանոններով: Ամբողջ հարցն այն է սակայն, թե արդյո՞ք Կովկասում կա ուժային բալանսի այնպիսի փոփոխություն, որը թույլ կտա չաշխատելով միասին, այդուհանդերձ սայլը շարժել որևէ ուղղությամբ: Գոնե առերևույթ, դրա նշանները չկան: Սա նշանակում է, որ, եթե այդուհանդերձ «սայլը» շարժվի որևէ ուղղությամբ, ապա՝ կամ առկա է ուժային բալանսի առայժմ ոչ առերևույթ, բայց էական խախտում, կամ այդուհանդերձ որոշակի ընդհանուր աշխատանք, պարզապես լռելյայն փոխհամաձայնությամբ:
