Հայաստանի համար առաջնային են արցախահայության իրավունքներն ու ազատությունը, և լուծում պետք է ստանա Լեռնային Ղարաբաղի կարգավիճակի հարցը: «Արմենպրես»-ի հետ զրույցում այդ դիրքորոշումն արտահայտել է Հայաստանի արտաքին գործերի նախարար Արարատ Միրզոյանը, խոսելով խաղաղության պայմանագրի շուրջ բանակցություն սկսելու վերաբերյալ Ադրբեջանի այսպես ասած հինգ կետերից բաղկացած առաջարկների մասին: Դրանք խոշոր հաշվով հիշեցնում են պայման, այլ ոչ առաջարկ: Արարատ Միրզոյանը հայտարարել է, որ խաղաղության պայմանագրի շուրջ բանակցությունը պետք է սկսի առանց նախապայմանի: Խոշոր հաշվով, այստեղ առանցքայինը թերևս լինելու է ոչ այնքան Հայաստանի և Ադրբեջանի դիրքորոշումների, որքան Մինսկի խմբի համանախագահ եռյակի որոշումների հանգամանքը: Եթե եռյակը տրամադրված է բանակցային գործընթաց նախաձեռնելու և համատեղ աշխատելու ուղղությամբ, ապա հազիվ թե Բաքուն օրինակ փորձի դիմադրել այդ տրամադրվածությանը, լավ հասկանալով, որ դա ոչ միայն չունի հեռանկար, այլ կարող է նաև առաջ բերել հավելյալ խնդիրներ:
Երևանն էլ ինքն է դիմել Մինսկի խմբի համանախագահներին, պաշտոնապես խնդրելով նախաձեռնել հայ-ադրբեջանական բանակցություն խաղաղության պայմանագրի շուրջ: Սա իհարկե փորձ է այսպես ասած համընդհանուր լեգիտիմ թեմայով ակտիվացնել Մինսկի խմբի ձևաչափն ու բացել այսպես ասած ասպարեզ արցախյան հարցի հետագա քննարկումների համար: Բաքուն թերևս պատկերացնում է այդ հանգամանքը և փորձելու է խուսափել, սակայն այստեղ է, որ Ադրբեջանի դիրքորոշումն էապես կախված է համանախագահ եռյակից: Այդ դեպքում հարց է առաջանում՝ իսկ Թուրքիան: Թուրքիայի հանգամանքը թերևս հարաբերական է:
Մի կողմից թվում է, որ Անկարան շահագրգռված չէ Մինսկի խմբի համանախագահության աշխուժացմամբ, քանի որ դա գործնականում կարող է հետին պլան մղել «3+3» կոչված նախաձեռնությունը: Մյուս կողմից, այն կարծես թե հայտնվել է որոշակի «ստվերում»՝ ուկրաինական իրադարձությունների ստվերում, իսկ դրանք անկասկած ընդգրկում են աշխարհաքաղաքական խորքային շերտեր, այդ թվում կովկաս-մերձավորարևելյան: Նաև այդ համատեքստում է, որ Անկարան գնաց Հայաստանի հետ առանձին դիվանագիտական «գիծ» բացելու, թերևս տեսնելով նաև այն, որ Իրանի հետ առանձին հաղորդուղի բացելու տրամադրություն կար նաև ԱՄՆ-ում, ինչը կարող է տեղի ունենալ Կատարի միջոցով: Այլ կերպ ասած, կովկասյան ռեգիոնը 3+3-ով «փակելու» նախաձեռնությունը կարող է կորցնել ակտուալությունը հենց Թուրքիայի համար: Դա չի նշանակում դրա օրակարգից դուրսբերում, սակայն առաջնայնությունը կարող է նվազել: Փոխարենը, Անկարան կարող է Մինսկի խմբի ձևաչափի ներքո գործընթացի աշխուժացումը դիտարկել իր համար այսպես ասած հետնաբեմային խաղի հնարավորություն՝ Ադրբեջանի և Ռուսաստանի հետ: Սակայն հարց է առաջանում, թե որքանով է Մինսկի խմբի աշխուժացմամբ շահագրգիռ Ռուսաստանը, որը փաստորեն կարող է կորցնել «եռակողմ ֆորմատի» առավելությունը: Այդ հարցի պատասխանը սակայն միարժեք չէ բոլորովին, եթե հաշվի առնենք և այն, որ Երևանի առաջարկը ֆորմալ իմաստով խաղաղության պայմանագրի շուրջ բանակցությունն է, իսկ Ռուսաստանի դիրքային ռազմա-քաղաքական հենակետը ներկայումս արցախյան ուղղությունն է: Գլխավոր այս հարցում այն է, թե ինչ հարաբերակցությամբ է զարգանալու ուկրաինական իրավիճակը:
