Հայաստանն ու Վրաստանը փորձելու են երկու երկրների միջև առևտրաշրջանառությունը մինչև 2026 թվականը հասցնել 1 միլիարդ դոլարի, հայ-վրացական միջկառավարական հանձնաժողովի Թբիլիսիում տեղի ունեցած նիստում հայտարարել է Հայաստանի վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը: Ներկայումս, 2020 թվականի տվյալով առևտրաշրջանառությունը մոտ կես միլիարդ դոլար է: Կորոնավիրուսի համաճարակը անշուշտ էական հարված է հասցրել այդ ուղղությանը: Սակայն, այստեղ մեծ հաշվով իհարկե գերխնդիրը թվերը չեն, այլ գործընթացների տրամաբանությունն ու միտումներն ինքնին: Գերխնդիրը հայ-վրացական տնտեսական «կոոպերացիայի» օրակարգի առարկայացումն է, որի վրա պետք է բազավորվի հայ-վրացական քաղաքական և ռազմա-քաղաքական կայուն, հուսալի ու փոխադարձաբար վստահելի հարաբերությունը: Այս տեսանկյունից դրական է, որ խոսվում է Հայաստանի և Վրաստանի մայրաքաղաքները կապող նոր երկաթուղու շինարարության, նաև նոր բարձրավոլտ հոսանքագծով երկու երկրների էներգետիկ համակարգերի հաղորդակցության ծրագրի մասին:
Ենթակառուցվածքային նախագծերը պետք է կազմեն հայ-վրացական երկկողմ օրակարգի առանցքային մասը և դրանց շուրջ պետք է փորձ արվի ձևավորել ընդհուպ ռեգիոնալ նշանակության միջավայր: Հայաստանի էկոնոմիկայի նախարարը հայտարարել է, որ երկաթգծի կառուցումը կսկսի մոտ ապագայում: Հայաստան-Վրաստան միջպետական հարաբերությունը երբեք չի ունեցել հնչեղ հռետորաբանության, բարեկամական և գործընկերային հարաբերության մասին հավաստիացումների պակաս: Պակասը եղել է առարկայական, փոխշահավետ և աճման դինամիկայով երկկողմ տնտեսական օրակարգը: Ներկայումս պետք է լրացնել այդ բացը, որովհետև հակառակ պարագայում հայ-վրացական հարաբերության գործնական զարգացման, խորացման հեռանկարը լինելու է այսպես ասած «ոչ լիկվիդային»: Ընդ որում, «ոչ լիկվիդային» է լինելու նաև երկու երկրների գործակցության ռեգիոնալ ներուժը, եթե այդ գործակցությունը լոկ հռետորաբանության, քաղաքական հայտարարությունների, այլ ոչ թե տնտեսական ընդհանուր հետաքրքրությունների, հաշվարկների և նախագծերի հիմքով է: Այլապես, հնարավոր է անվերջ խոսել այն մասին, որ Հայաստանն ու Վրաստանն ունեն անվտանգային շահերի բնական ընդհանրություն և խորքային ներդաշնակություն: Այդ ամենը ժամանակակից աշխարհում ենթակա է բավականին շարժուն, բազմաշերտ և բազմազան գործընթացների, որոնք ի վիճակի են կարճ ժամանակահատվածում ձևավորել անվտանգության նոր մակերեսներ, ըստ այդմ նաև դրանց համարժեք վարքագիծ: Հետևաբար, հայ-վրացական հարաբերությունը վարքագծային առարկայական ուղենիշների սուր անհրաժեշտության շրջափուլում է:
