Եթե հարցը հանգուցալուծելու համար մեզ դիմեն երկու կողմն էլ, ոչ թե միայն մեկը, ապա մենք կօգնենք, առավել ևս, որ ունենք այդ օգնության փորձը՝ նոյեմբերի 9-ի և հունվարի 11-ի օրինակով: Այդ արտահայտությունն արել է Ռուսաստանի փոխարտգործնախարար Ռուդենկոն, ռուսական ՏԱՍՍ պետական գործակալությանը տված հարցազրույցում, անդրադառնալով սահմանային իրադրությանը, որ Իշխանասարում ստեղծվել է ադրբեջանական սադրանքի հետևանքով: Ռուսաստանի արտաքին գործերի փոխնախարարը անում է ամոթալի, թերևս խայտառակ հայտարարություն: Նա Հայաստանին՝ Ռուսաստանի ռազմավարական դաշնակցին, ՀԱՊԿ ռազմա-քաղաքական բլոկի անդամին դիտարկում է ընդամենը «կողմերից մեկը», որը դիմել է օգնության, բայց իրենք փաստորեն չեն օգնի, որովհետև դիմել է «կողմերից միայն մեկը», ոչ թե երկուսը:
Ռուդենկոյի այդ հայտարարությունը սակայն միայն այդ ամոթալի շերտը չէ, որ պարունակում է, երբ միջուկային տերությունը, գերտերության հավակնություն ունեցող երկիրը կարող է այդ կերպ արտահայտվել իր ռազմավարական դաշնակիցը համարվող երկրի սահմանների շուրջ ստեղծված իրավիճակի առնչությամբ: Ի՞նչ է ասում Ռուդենկոն, խոսելով այն մասին, որ կօգնեն, եթե դիմեն երկու կողմն էլ: Ռուդենկոն ըստ էության ասում է, որ կօգնեն նաև Ադրբեջանին, եթե դիմի նաև Բաքուն: Այլ կերպ ասած, Ռուսաստանն առայժմ որդեգրել է ոչ թե հանգուցալուծման, այլ ճգնաժամը խորացնելու քաղաքականությունը, բավականին հստակ դիմելով կողմերին և ասելով, որ նրանք պետք է երկուսով դիմեն Ռուսաստանին և այդ ժամանակ կարժանանան օգնության: Այստեղ հարց է առաջանում, ի՞նչ է լինում, եթե Ադրբեջանը չի դիմում օգնության և փաստացի ստացվում է, որ օգնության համար դիմել է միայն Հայաստանը: Թե՞ Ռուսաստանը Ռուդենկոյի շուրթերով ակնարկում է, որ Հայաստանի օգնության դիմումը կբավարարվի, եթե Հայաստանը ընդունի, որ հանգուցալուծումը չի կարող լինել ադրբեջանցիների հետքաշման աներկբա պահանջով, այլ պետք է ենթադրի նաև նրա համար որևէ «բոնուս»:
Այլ կերպ ասած, Ռուդենկոն գուցե ակնարկում է, որ Հայաստանին կօգնեն, եթե Հայաստանն ընդունի որոշակի պայմաններ: Արդյո՞ք դրանք այն պայմանները չեն, որոնք մայիսի 6-ի բանակցությունից հետո հայաստանյան մեդիատիրույթ լցվեցին որոշ քաղաքական ուժերի ներկայացուցիչների ձեռքով կամ բերանով, որ այժմ ՌԴ-ն «պաշտոնականացնում» է դրանք Ռուդենկոյի բերանով: Հայաստանում որոշ քաղաքական շրջանակներ, այդ թվում ռուսական սնուցմամբ, չափազանց հաճախ են խոսում այսպես ասած պատվիրվող «հակառուսականության» մասին:
Հետաքրքիր է, ո՞վ է Ռուսաստանի արտգործնախարարությանը և ընդհանրապես Ռուսաստանի վերնախավին պատվիրել «հակառուսական» քաղաքականություն վարել Հայաստանի հանդեպ, այդ քաղաքականությամբ գործել հայ-ռուսական հարաբերության հանդեպ հանրային բացասական տրամադրություն սրելու ուղղությամբ: Ո՞վ է պատվիրել դա ռուսական ներկայիս վերնախավին և ինչ նպատակով:
