Վճռաբեկ դատարանի որոշումով, որով բավարարվել է դատախազության միջնորդությունը, կալանավորվել է Սերժ Սարգսյանի եղբորորդին՝ Նարեկ Սարգսյանը: Հայտնի է նաև, որ նոր քրգործ է հարուցվել Սերժ Սարգսյանի նկատմամբ՝ պետական գաղտնիքի հրապարակման հատկանիշով: Այս զարգացումները բավականին հետաքրքիր են Ռոբերտ Քոչարյանի հանդեպ քրեական գործի կարճման, նրան մարտիմեկյան գործով պատասխանատվությունից ազատելու գործընթացի ֆոնին: Իհարկե, զուտ հարաբերական, պայմանական՝ քանի որ չկա այլ պնդման որևէ փաստական հիմք, այդուհանդերձ կա տպավորություն, թե Սերժ Սարգսյանն ու Ռոբերտ Քոչարյանը փոխվում են տեղերով, և Սերժ Սարգսյանն է դառնում նոր քաղաքական իրողության «թիվ մեկ» մեղադրյալ, կամ «գլխավոր մեղադրյալ»: Համենայնդեպս, տեղի է ունենում այդ առումով ուշագրավ տրանսֆորմացիա, որը իր հերթին կարող է ազդեցություն ունենալ թե՛ ներքաղաքական կյանքում, թե՛ նաև նախկին համակարգի ներքին շրջանակում, որտեղ արդեն մի քանի ամիս ծավալվում է բավականին համառ պայքար «գլխավոր հրամանատարի», այլ կերպ ասած՝ այդ համակարգը կառավարողի կարգավիճակի համար: Այդպիսով ստացվում է հակասական պատկեր:
Առերևույթ, ներքաղաքական իմաստով, Ռոբերտ Քոչարյանն ազատվում է պատասխանատվությունից և ձեռնամուխ լինում ընդդիմադիր բևեռ ձևավորելու գործին կամ, ավելի շուտ, դրան ձեռնամուխ լինում, կարծես թե, քրեական գործերից ազատ, համենայնդեպս գործընթացի տրամաբանությունից ելնելով, իսկ Սերժ Սարգսյանը հայտնվում է այդ գործերի ճնշման տակ, ըստ այդմ՝ կարծես թե ձևավորվում է նրան կաշկանդող միջավայր: Մյուս կողմից, հակասականությունն ունի նաև հակառակ բնույթ, որը ծավալվում է նախկին կառավարող համակարգի ներքին շրջանակում: Այդ շրջանակը կարող ենք համարել Հայաստանում ներքաղաքական «մեդալի» հակառակ երես: Այստեղ պատկերը հնարավոր է՝ փոքր-ինչ այլ է: Համակարգը, թերևս, ավելի շատ ընդունում է նրանց, ովքեր «հետապնդվում» են, այսինքն՝ հեղափոխական իշխանության «զոհ» են: Դա ցրում է կասկածները, թե գործարքի մեջ են հեղափոխության հետ, որի հետևանքով բավականին մեծ այդ համակարգը զրկվել է պետական և հանրային ռեսուրսի աղբյուրները տնօրինելու հնարավորությունից: Եթե մինչև հիմա «զոհ» դիտվում էր Ռոբերտ Քոչարյանը, ապա այժմ այդպիսին կարող է դիտվել Սերժ Սարգսյանը:
Այդ հանգամանքը կարող է բավականին երկիմաստ տպավորություն թողնել նախկին կառավարող համակարգը ներկայացնող շրջանակի տասնյակ, անգամ հարյուրհազարավոր համակիրների և շահառուների մոտ, տարբեր ֆունկցիոներների մոտ, որոնք պետք է կողմնորոշվեն առաջիկա արտահերթ ընտրական գործընթացում այս կամ այն դիրքում լինելու, այս կամ այն մեխանիզմի շրջանակում աշխատելու հարցում: Օրինակ՝ լինել «խրամատում» Սերժ Սարգսյանի հետ «մինչև վերջ», թե՞ այդուհանդերձ «դուրս գալ խրամատից» Ռոբերտ Քոչարյանի հետ: Իսկ դա էական հանգամանք է, վճռորոշ հանգամանք, որովհետև այդ շերտի կողմնորոշումից է կախված լինելու Ռոբերտ Քոչարյանի կամ Սերժ Սարգսյանի քաղաքական որևէ մտադրության կամ հեռանկարի հաջողության հավանականությունը, աստիճանը: Առավել ևս, որ Ռոբերտ Քոչարյանը հետհեղափոխական շրջանում երբեմն բացահայտ, նաև տողատակերով, նախկին կառավարող համակարգը իր ազդեցության տակ վերցնելու համար կիրառում էր Սերժ Սարգսյանի հանդեպ կասկածներ սնուցելու, ներշնչելու տեխնոլոգիան: Պետք չէ բացառել, որ այժմ արդեն կասկածներ առաջանան Ռոբերտ Քոչարյանի հանդեպ, թե ինչու և ինչպես է ստացվում, որ նա ազատվում է քրեական «մամլիչից», իսկ Սարգսյանն ավելի ուժեղ զգում այն: Այդ մտորումները իրենց ազդեցությունը կթողնեն նախկին կառավարող համակարգը ներկայացնող շրջանակի նախընտրական վարքագծի վրա՝ անկախ ձևաչափերից, որով համակարգը կմասնակցի գործընթացին:
