Կառավարության փետրվարի 4-ի նիստում վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանն անդրադարձել է ներդրումային հեռանկարներին և այդ համատեքստում հիշատակել նաև Ամուլսարի հարցը: «Ուզենք թե չուզենք՝ հանքարդյունաբերությունն էական դեր է խաղում Հայաստանի տնտեսության զարգացման համար, այդ թվում՝ անվտանգային համատեքստում։ Այստեղ մենք պետք է կայացնենք որոշումներ՝ հանրության համար ներդրումային որոշակի ծրագրերն առավել կառավարելի և ընդունելի դարձնելու համար։ Հույս ունեմ՝ կհաջողվի այդ որոշումները կայացնել, այդ թվում՝ Ամուլսարի հայտնի ներդրումային ծրագրի շրջանակում։ Ամեն դեպքում, պետք է այդ թեման քննարկվի։ Հաշվի առնելով Հայաստանի հավասարակշռված շահերը՝ պետք է փորձենք լուծումներ գտնել»,- հայտարարել է վարչապետ Փաշինյանը:
Քանի՞ տարի է փորձելու կառավարությունը լուծում գտնել Ամուլսարի հարցում: Բանն այն է, որ հետհեղափոխական մոտ երեք տարիների ընթացքում արվում է այդ փորձը, և չկա որևէ լուծում: Մինչդեռ, հատկապես ծանր ու պարտված պատերազմից հետո, Հայաստանի համար խոշոր ներդրումային ծրագրերի անհրաժեշտությունը դարձել է բազմակի ավելի կենսական: Իհարկե, դա չի նշանակում, որ այդ ծրագրերը պետք է իրականացնել Հայաստանի կենսառեսուրսների գնով, սակայն այդուհանդերձ պետք է ի վերջո կողմնորոշվել՝ Հայաստանում խոշորագույն ներդրումային ծրագիրն ի վերջո ինչ որոշման է արժանանում, և այդ որոշումը՝ ինչ հիմնավորման: Որովհետև թե՛ աշխատելու, թե՛ չաշխատելու որոշումը պետք է լինի բավականաչափ հիմնավոր:
Մյուս կողմից՝ հիմնավոր որոշումը պետք է լինի նաև արագ, որովհետև այդ դեպքում կասկածի տակ է դրվում ոչ միայն երկրի ներդրումային գրավչությունը, այլ նաև երկրում տնտեսաքաղաքական կարևոր որոշումներ կայացնելու կարողությունը: Իսկ դա արդեն շղթայաբար բերում է տնտեսաքաղաքական հետևանքների շղթայի՝ մեծ, թե փոքր «օղակներով»:
Երեք տարի Հայաստանն Ամուլսարի հարցը թողնելով օդում կախված՝ մեծ հաշվով «գոյացնում» կամ գեներացնում էր տնտեսաքաղաքական հետևանքի, իսկ գուցե նույնիսկ ռազմաքաղաքական հետևանքի «օղակներ»: Իսկ այն, որ խոշորագույն հանքարդյունաբերական ծրագիրը Հայաստանի համար ուներ և թերևս ունի ոչ միայն տնտեսական, այլ նաև քաղաքական առանցքային, ընդհուպ գուցե աշխարհաքաղաքական առանցքային նշանակություն, թերևս չարժե ենթարկել կասկածի: Թերևս բավարար է հիշատակել այն, որ Ամուլսարի ներդրումային ծրագրի հեռանկարի կարևորությունը հրապարակայնորեն շեշտադրում էին ԱՄՆ դեսպանները՝ որպես Հայաստանի համար ներդրումային վստահելիության ցուցիչ:
Այդ մասշտաբի և բնույթի ծրագրերը էապես շաղկապվում են տնտեսական և քաղաքական բաղադրիչներով՝ պայմանավորելով նաև աշխարհաքաղաքական որոշակի տրամադրություններ և տոնայնություն: Մի բան, որը Հայաստանի համար հույժ կարևոր նշանակություն ուներ թե՛ պատերազմից առաջ, թե՛, առավել ևս, պատերազմից հետո, երբ ռեգիոնում բալանսը փոխվել է էապես և ոչ՝ հօգուտ Հայաստանի:
Մենք Ամուլսարը սար պահեցինք, բայց չկարողացանք պահել Արցախը: Անկասկած է, որ չի կարող որևէ ողջախոհ մարդ Հայաստանին կամենալ հանքահումքային տնտեսություն: Բայց նույն ողջախոհությունը հուշում է, որ Հայաստանն այժմ գտնվում է չափազանց բարդ վիճակում, և առնվազն այդ վիճակից դուրս գալու և հատակից բարձրանալու համար կարևոր է օգտագործել տնտեսական հնարավորությունները, այդ թվում՝ տեխնոլոգիական արդիականացման հնարավորությունների գեներացման և Հայաստանում տնտեսական կառուցվածքի ու որակի փոփոխության նախադրյալներ ստեղծելու համար:
