«Մեր տեղեկություններով՝ Ստեփանակերտի օդանավակայանը պետք է գործարկվեր հունվարի 10-ին։ Կարծես տեխնիկական բոլոր աշխատանքներն ավարտվել էին և արդեն հնարավոր էր թռիչքներ իրականացնել»,- «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում նման տեսակետ հայտնեց ռուսաստանցի քաղաքագետ Ստանիսլավ Տարասովը։
Նրա խոսքերով՝ առաջացել են պրոտոկոլային խնդիրներ, թե որ կողմերի միջև պետք է ստորագրվեր համաձայնությունը։ «Թռիչքները պետք է իրականացվեն Ադրբեջանի, Հայաստանի տարածքներով՝ դա ինչպես է համաձայնեցվելու, քանի որ Ադրբեջանը դրանք համարում է իր սեփական տարածքները։ Այստեղ հավելյալ քննարկումներ էին պետք, և Բաքուն հետաձգեց համաձայնությունը Մոսկվայում Փաշինյան-Պուտին-Ալիև քննարկման ֆորմատի համար։ Մի հանգամանք էլ կա՝ Բաքուն պնդում է, որ Հայաստանը պետք է օգտագործի այդ օդանավակայանը միայն ռուս խաղաղապահների կարիքների համար։ Բայց ռուսական կողմը պնդում է, որ այն ավելի լայն շրջանակ ընդգրկի, այդ թվում՝ Հայաստանի ու Ստեփանակերտի միջև բեռնափոխադրումներ, քանի որ Հայաստանն էլ օժանդակում է ռուս խաղաղապահների մարդասիրական գործունեությանը։ Այս քննարկումը շարունակվում է, բայց այն սկզբունքային բնույթ չունի՝ օդանավակայանը կգործարկվի»,- պնդեց Ստանիսլավ Տարասովը։
Քաղաքագետի դիտարկմամբ՝ ժամանակի ընթացքում այն կծառայի նաև Ռուսաստանի հայերին. «Պետք է այդպես լինի, որովհետև այնտեղ արդեն Կարմիր խաչն է աշխատում, ԵԱՀԿ-ի ներկայացուցիչները այնտեղ իրենց գրասենյակը պետք է բացեն և իրենց համար տեխնիկապես շատ հարմար կլինի թռիչներ իրականացնել միանգամից Ստեփանակերտ և ոչ թռնել Երևան, հետո վեց ժամ մեքենայով հասնել Ստեփանակերտ։ Այս հարցերը օպերատիվ լուծումներ են պահանջում և լավագույնը օդանավակայանի գործարկումն է՝ խնդրեմ, Փարիզ-Ստեփանակերտ թռիչքը շատ հարմար տարբերակ կլինի՝ 3-4 ժամ թռիչք, և դու արդեն տեղում ես։ Սրանք, իհարկե, տեխնիկական հարցեր են, բայց պահանջում են երկխոսություն»։
Միևնույն ժամանակ մեր զրուցակիցը պնդեց՝ շատ հարցեր այժմ կախված են Բաքվից, քանի որ Մոսկվան չի ցանկանում գնալ ուղիղ առճակատման. «Մենք ուզում ենք, որ այս ամենը միջազգային պայմանավորվածությունների բնույթ կրի, որպեսզի չստացվի, որ այդ պայմանավորվածությունը ձեռք բերվեց Մոսկվա-Բաքու երկխոսության միջոցով»։
Ստանիսլավ Տարասովը նշեց՝ որքան էլ գերիների հարցը կարևոր է, այն այս պահին երկրորդական բնույթ է կրում, քանի որ կազմում է համալիր բանակցությունների ու քննարկումների մի տարր. «Պետք է հումանիտար երկխոսություն։ Կա սահմանների, փախստականների հարց։ Երբ սկզբունքային հացերի շուրջ պայմանավորվածությունները ձեռք բերվեն, այդ հարցերն էլ ավտոմատ կերպով լուծումներ կստանան։ Կոպիտ ասած՝ ի՞նչ իմաստ կա գերիներին պահել Ադրբեջանում։ Պատահական չէ, որ Մոսկվան ասում է՝ փոխանակել բոլորը բոլորի դիմաց սկզբունքով ու վերջացնել այդ հարցը»․
