17 կուսակցությունների արդեն հայտնի ձևաչափը հայտարարել է վարչապետի իր միասնական թեկնածուի անունը պաշտոնապես: Ինչպես արդեն հայտնի էր նախապես՝ թեկնածուն Վազգեն Մանուկյանն է: Կուսակցությունները հայտարարել են նաև Հայրենիքի փրկության շարժում սկսելու մասին, որի նպատակը գործող իշխանությանն արագ հեռացնելն ու արտահերթ ընտրությամբ նոր իշխանություն ձևավորելն է: Այդ իմաստով, տեղի ունեցողը, իհարկե, բովանդակային նորություն չի պարունակում, որքան էլ հստակեցվել է վարչապետի թեկնածուի անունը: Կարող էր Վազգեն Մանուկյանի փոխարեն քննարկվել այլ անուն, կասկածից վեր է, որ այլ թեկնածուն միևնույն է լինելու էր արդեն գործող ձևաչափի քաղաքական տրամաբանության արեալում, ըստ այդմ՝ հազիվ թե թեկնածուի անձը այս դեպքում վկայեր այլ բովանդակության մասին: Ընդ որում, այդ արձանագրումն անում ենք առանց բովանդակության վերաբերյալ գնահատականի: Ի վերջո, հարկ է Հայաստանի ներքաղաքական իրողությունների տեսանկյունից արձանագրել մի բան՝ գնահատական տալու է հանրությունը, և այդ իրողությունների հետագա զարգացումը կախված է լինելու հանրության գնահատականից՝ թե՛ իշխանությանը, թե՛ քաղաքական կյանքի մյուս դերակատարներին տրվող գնահատականից:
Այդ իմաստով, ակնառու է, որ Հայաստանում այժմ ընթանում է պայքար այդ գնահատականի համար, զանազան հռչակվող նպատակների համատեքստում, սակայն պայքար այդ գնահատականի համար:
17-ի ձևաչափը, միասնական թեկնածուն, Հայրենիքի փրկության շարժումը, անկասկած, այդ քաղաքական պայքարի շրջանակից է: Ակնառու է, որ դրանում ներկայացված ուժերի ներկայիս խնդիրը հնարավորինս արագ վարչապետի հրաժարականի հասնելը չէ: Ռացիոնալ խնդիրը, որ նկատելի է ձևաչափի վարքագծում, հնարավորինս արագ վարչապետի և կառավարող ուժի վարկանիշի գահավիժման հասնելն է: Պատերազմը և պարտությունը անկասկած բերել են այդ վարկանիշի անկման, սակայն, այդ իմաստով, Հայաստանում հանրային տրամադրությունների բավականին բարդ կառուցվածք է: Իշխանությունը կորցրել է վստահություն ու վարկանիշ, այստեղ իրողությունն անառարկելի է: Մյուս կողմից, սակայն, չկա ընդդիմադիր ուժ, որն ունի նվազագույն անհրաժեշտ վստահություն ներքաղաքական իրադարձությունների ղեկն իր ձեռքը վերցնելու համար: Խոսքն անգամ մեծամասնություն վերցնելու մասին չէ, այլ ներքաղաքական իրադարձությունների շարժիչ դառնալու մասին:
17 կուսակցությունները հավաքական ձևաչափով այժմ փորձում են լուծել այդ խնդիրը՝ ընդլայնել սեփական քաղաքական ազդեցության գոտին կամ, ավելի շուտ, կրճատել այն տարածությունը, որ հետհեղափոխական շրջանում առաջացել էր իրենց և նոր մեծամասնության միջև: Այլ կերպ ասած, նրանք այժմ անում են դա մեծամասնության ազդեցության գոտին առավելագույնս նվազեցնելու կամ զրոյացնելու նպատակադրումով, նույն մեծամասնությանը պարտադրելու համար, որպեսզի 2018-ի ապրիլյան մեթոդի և տրամաբանության կիրառումով կատարվի վարչապետի փոփոխություն: Սակայն դա կարող է լինելու երկու պարագայում՝ կամ այնպիսի ժողովրդական աջակցություն, ինչպիսին 2018 թվականին էր, կամ ժողովրդական լայն անտարբերություն: Բայց լայն անտարբերությունն ինքնին դեռևս գուցե բավական չէ, քանի որ դա պետք է ընդամենը ներիշխանական հեղաշրջման տարբերակը իրագործելու համար: Որովհետև մեծամասնությունը կամ ժողովրդական լայն զանգվածի ճնշմամբ է գնում վարչապետի անվստահության և նոր վարչապետի ընտրության, կամ ընդդիմադիր ուժերին հաջողվում է խորհրդարանական մեծամասնության անհրաժեշտ թվաքանակ կտրել և բերել իրենց ճամբար: Բայց դա անելու համար պետք է, որպեսզի լինի հանրային անտարբերություն, որպեսզի հանրությանը չհետաքրքրի այդ փոփոխությունը: Նաև այդ պատճառով է, որ ներքին տեղեկատվական պատերազմի շրջանակում բավականին նկատելի է ոչ միայն իշխանության հանդեպ անվստահության խորացման տրենդը, այլ նաև իրավիճակի հանդեպ հանրային հուսահատության, ապատիայի, Հայաստանի հետ կապված ապագայի բացառման միտումը: Այլ կերպ ասած, Հայրենիքի փրկության շարժումը «խաղադրույք» է կատարել հայրենիքի աղետալիության տրենդի վրա: Հայաստանում փաստորեն նոր քաղաքականության փոխարեն նոր թափով բռնկվում է աղետի վրա խաղալու հետխորհրդային Հայաստանի ընդդիմադիր ոչ բարի «ավանդույթը»:
Լուսանկարը՝ Armeniasputnik-ի
