Բրատիսլավայում տեղի է ունենալու Հայաստանի և Ադրբեջանի արտաքին գործերի նախարարների հերթական հանդիպումը՝ ԵԱՀԿ նախարարական համաժողովի շրջանակում: Այդ հանդիպումից առաջ ՌԴ արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովը այցելել էր Բաքու, որտեղ արել է արցախյան հարցին վերաբերող մի շարք հայտարարություններ: Խոշոր հաշվով, այդ հայտարարություններում չկան էական նորություններ, թեև Լավրովը խոսել է Լեռնային Ղարաբաղի «համայնքների» միջև երկխոսությունը վերականգնելու մասին: Մեծ հաշվով, սակայն, հարկ է արձանագրել, որ հայկական կողմի համար այդ հայտարարությունները ամենևին առիթ կամ պատճառ չեն խուճապի մատնվելու, որովհետև գործնականում ակնառու է մի բան՝ համանախագահները, և այդ թվում՝ առաջին հերթին Ռուսաստանը, ներկայումս զբաղված են թերևս մի առանցքային խնդրի լուծմամբ՝ ինչպես ապահովել ստատուս-քվոյի հարաբերական կայուն և խաղաղ կառավարում հնարավորինս երկար ժամկետով: Այդ խնդիրը նրանց առաջ է Ապրիլյան պատերազմից հետո, այդ խնդիրը մնում է Հայաստանի թավշյա հեղափոխությունից հետո, երբ թե՛ Մոսկվան, թե՛ Վաշինգտոնը բավականին հստակ համոզվեցին, որ Հայաստանում լեգիտիմ իշխանության ձևավորումը բերելու է ոչ թե, այսպես ասած, փոխզիջումային համաձայնության՝ խաղաղություն տարածքների դիմաց ադրբեջանական բանաձևով, այլ հայկական կողմի դիրքորոշումների առավել կոշտացման:
Այդ պայմաններում չի մնում այլ բան, քան գտնել կայուն կառավարման մեխանիզմներ, և այդ շրջանակում համանախագահները անշուշտ կարող են շրջանառել երկու կողմի համար էլ անցանկալի տերմիններ կամ բառակապակցություններ, արտահայտել որոշակի մտքեր: Դա փնտրտուքն է, և ամեն ինչ կախված է այն բանից, թե յուրաքանչյուր կողմ ինքը որքանով թույլ կտա դրանց հեղինակներին մտածել, որ փնտրտուքի շրջանակում դիտարկվող այս կամ այն մոտեցումը կիրառելի կամ, այսպես ասած, լիկվիդային է կոնկրետ կողմի համեմատ:
Ըստ այդմ, Բրատիսլավայում վաղը տեղի է ունենալու Հայաստանի և Ադրբեջանի դիրքային և երկարաժամկետ մրցակցության հերթական ռաունդը, որտեղ առանձնակի էական որոշումներ սպասելը, թերևս, կլինի միամտություն, թեև պետք է սպասել, որ ձեռք կբերվի հեղափոխությունից հետ նկատվող իրավիճակի լարվածության էական նվազումը շարունակելու պայմանավորվածություն: Ինչու է կառավարման խնդիրը հատկապես Ռուսաստանի համար էական: Որովհետև Մոսկվան կարող է կասկածի տակ դնել ոչ միայն Հայաստանի անվտանգության ապահովման, այլ ընդհանրապես ռեգիոնալ անվտանգության և կայունության ապահովման իր դերակատարումը, էական բարդությունների առաջ կանգնելով թե՛ ռեգիոնալ և թե՛ աշխարհաքաղաքական իմաստով: Եղել է կառավարելի պատերազմի միջոցով ռեգիոնալ գերակայության կամ դիրքերի էական բարելավման հասնելու երկու փորձ՝ 2008 թվականին վրացական, 2016-ին արցախյան ուղղությամբ, և գործնականում երկու դեպքն էլ Ռուսաստանին դրել է էական խնդիրների առաջ: Մոսկվան վախենում է երրորդից:
