Պետք է ապագայում միջազգային իրավունքով նախատեսել վեճերի համար տարածքները «վաճառելու» հնարավորությունը, Financial Times-ի համար իրենց հոդվածում գրում են իրավագետներ Ջոզեֆ Բլոչերը և Միտու Գոլատին (Դյուկի համալսարան, ԱՄՆ):
Նորությունը, որ «Գազպրոմն» Ուկրաինայից պահանջում է մարել պարտքը, հանգեցնում է այն մտքին, որ Ուկրաինան ոչ միայն կորցրել է Ղրիմը, այլև ստիպված կլինի վճարել դրա համար: «Նույնն է, ինչ հարևանը զբաղեցներ Ձեր տան մի մասը, հետո վարձ պահանջեր նրա համար, որ Դուք նրան թույլ չէիք տվել ավելի վաղ հաստատվել այնտեղ»,- ասված է հոդվածում: Ի հավելումն՝ «Գազպրոմը» թանկացրեց գազը:
«Դժվար է չհարցնել՝ ինչու պետք է Ուկրաինան վճարի, եթե Ռուսաստանն է վերցնում նրա տարածքը, ոչ թե հակառակը»,- գրում են հեղինակները: Ենթադրենք՝ Ռուսաստանն ու Ղրիմի բնակիչները կարծում են, որ Ռուսաստանի կազմում Ղրիմի համար լավ կլինի: Լավ չի՞ լինի միջազգային իրավունքով Ուկրաինային գումար վճարելու մեխանիզմ նախատեսել: Արդյոք իրավունքն ունա՞կ է նպաստել կարգավորմանը՝ առևտրի հիման վրա՝ տարածքների ստիպողական զիջման փոխարեն:
Միջազգային իրավունքի գոյութուն ունեցող դոկտրինները վերամբարձ նորմեր են պարունակում, բայց շարունակում են հակասական պրակտիկաները, գրում են հեղինակները՝ հիշեցնելով ազգի ինքնորոշման իրավունքի և այլ պետությունների գործերին չմիջամտելու սկզբունքների մասին: Այդ նոմերը կիրառելը կամ դրանց կատարմանը հասնելը հեշտ չէ:
Ուստի ինչո՞ւ տարածքային վեճերը չհարթել տարածքը գոմարով գնելու ճանապարհով: «Հնարավոր է՝ եթե Պուտինը Ղրիմը գնելու մասին բանակցություններ վարեր՝ այն գրավելու փոխարեն, Ուկրաինան կարողանար փոխարենը պայմանավորվել պարտքի նվազեցման և երկար տարիներ էժան գազի մատակարարման մասին»,- գրում են հեղինակները:
