Ամերիկյան ղեկավարությունն արձագանել է Մոսկվայի կողմից Ղրիմի բռնակցմանը՝ աջակցելով Ռուսաստանի հարևանությամբ ՆԱՏՕ-ի դաշնակիցներին, և ճիշտ է արել: Սակայն անհրաժեշտ է, որպեսզի Վաշինգտոնը նաև ուշադրություն դարձնի հարավկովկասյան միջանցքի անվտանգությանը, որն անցնում է Վրաստանով ու Ադրբեջանով: Այս մասին The Wall Street Journal պարբերականում գրում է Ջոն Հոփկինսկի համալսարանի Կենտրոնական Ասիայի և Կովկասի ինստիտուտի տնօրեն և Քաղաքական անվտանգության և զարգացման ինստիտուտի (Ստոկհոլմ) համահիմնադիր Սվանտե Քորնելը:
Ուկրաինայի և Հարավային Կովկասի երկրների ճակատագրերը սերտորեն կապված են. երկու տարածաշրջաններն էլ հատուկ կարևորություն են ներկայացնում եվրասիական կայսրության մասին Պուտինի երազանքների իրականացման համար, որոնք տարածվում են Բելառուսից մինչև Տաջիկստան, գրում է հեղինակը:
«Ամերիկա-ռուսական հարաբերությունները վատթարանում են Ուկրաինայի պատճառով, սակայն բացասական հետևանքներն Ուկրաինայով չեն սահմանափակվի: Պուտինը գիտակցում է հարավկովկասյան միջանցքի նշանակությունն ավելի շատ, քան արևմտյան պլանների շատ հեղինակներ: Այստեղից էլ գալիս է 2008-ին Վրաստան ներխուժումը, որը, ինչպես խոստովանել է Ռուսաստանի նախկին նախագահ Դմիտրի Մեդվեդևը, ուղղված էր ՆԱՏՕ-ի ընդլայնման դադարեցմանը»,- գրում է Քորնելը:
«Մոսկվան արդեն ամրապնդել է իր վերահսկողությունը Հայաստանի վրա: Ե՛վ Վրաստանում, և՛ Ադրբեջանում Պուտինը ֆինանսավորում է ընդդիմադիր քաղաքական գործիչների, հասարակական կազմակերպությունների ու ազգային փոքրամասնությունների շարքում ռուսամետ խմբերին»,- նշում է հեղինակը:
Հոդվածագիրը կարծում է, որ օգտագործելով իր զգալի ռազմական ներկայությունը Հայաստանում՝ Մոսկվան կարող է բորբոքել նրա հակամարտությունն Ադրբեջանի հետ՝ հաշվի առնելով երկու երկրների միջև Լեռնային Ղարաբաղի պատճառով կատաղի հակասությունները: Իսկ Վրաստանը գտնվում է Ռուսաստանի և Հայաստանի ռուսական բազաների միջև: Հաշվի առնելով այն, որ Թբիլիսին ծրագրում է այս ամառ ԵՄ-ի հետ Ասոցացման համաձայնագիր ստորագրել, ռուսական ճնշումն այնտեղ կարող է ուժեղանալ: Ի՞նչ անել, եթե Մոսկվան Վրաստանով ռազմական միջանցք պահանջի մինչ Հայաստանում գտնվող իր բազաներ, հարցադրում է կատարում Քորնելը:
Եթե Ադրբեջանը կամ Վրաստանը զիջեն ճնշմանը, Մոսկվան վերահսկողություն կստանա Աֆղանստանից հետադարձ տարանցիկ ուղու վրա՝ հաստատում է Քորնելը: Նրա կարծիքով՝ նման սցենարը կնշանակի Վաշինգտոնի կողմից դեպի Կենտրոնական Ասիա հասանելիության կորուստ: «Բոլոր հույսերն առ այն, որ կասպիական էներգետիկ ռեսուրսները թույլ կտան դիվերսիֆիկացնել ԵՄ էներգամատակարարման աղբյուրները, կարող են ի չիք դառնալ»,- նախազգուշացնում է քաղաքագետը:
Օբաման պետք է մտածի այն մասին, որպեսզի պաշտոնապես հայտարարի Վրաստանին աջակցելու մասին՝ ՆԱՏՕ-ին նրա անդամակցության նախապատրաստության գործողությունների ծրագրի ընդունման նպատակով: Ադրբեջանը ՆԱՏՕ-ում անդամակցություն չի խնդրում, սակայն Վաշինգտոնը պետք է խորհրդակցություններ անցկացնի Բաքվի հետ՝ ՆԱՏՕ-ի հետ երկրի համագործակցության խորացման քայլերի վերաբերյալ: Ամերիկյան ռազմաբազաների տեղակայումը այդ պետություններից մեկում կամ երկուսում Մոսկվային հստակ ազդանշան կուղարկի՝ կարծում է նա:
«Հարավային Կովկասը կարող է հզոր պատնեշ հանդիսանալ ռուսական իմպերիալիզմի ալիքի դեմ, սակայն միայն եթե ԱՄՆ-ը դեմքով շրջվի դեպի տարածաշրջանի անվտանգությունը»,- եզրափակում է Քորնելը:
