Այսօր Հայաստան է ժամանում ՌԴ անվտանգության խորհրդի քարտուղար Նիկոլայ Պատրուշևը: ՌԴ անվտանգության խորհրդի քարտուղարը Հայաստան է ժամանում թե՛ Հայաստանի, թե՛ ՌԴ համար գործնականում շրջադարձային ժամանակաշրջանում:
Բառացիորեն նախօրեին Մոսկվայում տեղի էին ունեցել քաղաքային իշխանության ընտրության գործընթացի առիթով բողոքի հերթական ակցիաները, որոնց մասնակիցները պահանջում են գրանցել նաև ընդդիմադիր անկախ թեկնածուների: Բողոքի ակցիայի մասնակիցների թիվը մի քանի տասնյակ հազար է: Դարձյալ հազարից ավելի մարդ բերման է ենթարկվել, ինչպես օրեր առաջ: Բայց, չնայած իրավապահների կոշտ քայլերին, քաղաքացիները դարձյալ դուրս էին եկել փողոց:
Ռուսաստանում այս գործընթացը իրականում իշխանության հարցի մի արտացոլում է, որ կանգնած է ոչ թե մոսկովյան, այլ համապետական մակարդակով: ՌԴ նախագահ Պուտինի պաշտոնավարման ժամկետը լրանում է 2024-ին, որից հետո նա չունի առաջադրվելու հնարավորություն, բայց չնայած դեռ կա չորս տարի, այդուհանդերձ, ռուսական շրջանակներում արդեն իսկ ակտիվորեն քննարկվում է, թե ինչ է անելու Պուտինը, ինչպես է լուծելու իր մնալու հարցը: Մյուս կողմից, չի բացառվում, որ Պուտինն ավելի շատ մտածում է իր հեռանալու, քան մնալու տարբերակի մասին:
Դա թվում է անիրական, անհնարին, սակայն այն, ինչ կատարվում է այսօր աշխարհում և անգամ Պուտինի եվրասիական նախագիծ ԵՏՄ առնվազն երկու պետություններում՝ Հայաստանում ու Ղրղըզստանում, հուշում է, որ Պուտինի առաջ ոչ պակաս սուր է հեռանալու, քան միայն մնալու խնդիրը: Սա չի նշանակում, որ նա անպայման և անխուսափելիորեն հեռանալու է այդ տրամաբանության շրջանակում, սակայն նշանակում է, որ այս խնդրի առկայության պարագայում մնալով՝ Պուտինը, մեծ հավանականությամբ, Սերժ Սարգսյանի նման ավելի շուտ կարող է հասունացնել իր հեռանալը:
Ռուսաստանը, իհարկե, չափազանց բազմաշերտ է այդօրինակ հարցերում միարժեք եզրահանգումների կամ լուծումների համար, սակայն ավելի ու ավելի է ակնառու, որ Հայաստանի համար նշանակալից է դառնում հարցը՝ կյանքը ՌԴ-ում Պուտինից հետո կամ առանց Պուտինի:
Անկասկած է, որ Հայաստանի համար այս պլան Բ-ն՝ որպես դիտարկման կարիք ունեցող հանգամանք, ավելի ու ավելի արդիական է դառնում: Եվ սա անգամ Պուտինի մնալու պարագայում, քանի որ պարզ չէ ի վերջո՝ Պուտինի մնալը նշանակելու է, որ նա՞ է այդպիսի որոշում կայացնում, թե՞ նրա փոխարեն կայացրել են ինչ-ինչ շրջանակներ, և իրականում Պուտինը ՌԴ կառավարման դեմքն է, բայց ամենևին ոչ որոշողը, կամ առավել ևս՝ միակ որոշողը: Պատրուշևի երևանյան այցի տողատակերում պետք է անկասկած շոշափվեն այս բոլոր վարկածները, Պուտինի մնալու կամ գնալու «50 երանգները»՝ հասկանալու համար, թե Հայաստանի ռազմավարական հեռանկարներում ինչ սցենարային մշակումներ պետք է արվեն համապետական և համահայկական նպատակների առավելագույնս պաշտպանության և իրականանալիության համար, դրանք ռուսական որևէ անակնկալից զերծ պահելու համար:
