Խոսակցություններ են շրջանառվում, թե Սևանա լիճը հայտնվել է ճահճացման սպառնալիքի առջև: Սևանի ճահճացմանը զուգընթաց՝ կարծես թե ճահճանում են նաև Հայաստանն ու նրա կառավարման համակարգը: Իհարկե, հետևանքները կարող են անդառնալի լինել ինչպես Սևանի, այնպես էլ ամբողջ Հայաստանի համար:
Եթե փորձենք վերլուծել կառավարության և ընդհանրապես կառավարող ուժի գործունեության արդյունավետությունը, ապա առաջին հերթին պետք է արձանագրենք հետևյալը. Փաշինյանի կաբինետը նախաձեռնող ու խաղի կանոններ թելադրող քաղաքականություն իրականացնելու փոխարեն ստանձնել է դիտորդի և արձագանքողի դերակատարություն։ Այսինքն՝ տպավորությունն այնպիսին է, որ չկա գործունեության և կառավարման հստակ ռազմավարություն, չկան մարտահրավերների կանխատեսման և կանխարգելման արդյունավետ մեխանիզմներ։ Ընդհակառակը՝ կառավարությունն այս կամ այն մարտահրավերին արձագանքում է միայն դրա դրսևորման պահին կամ էլ հետո։ Ձևակերպումներն այս հիմնավորվում են Սևանա լճում ստեղծված իրավիճակով: Այսինքն՝ նրանք լճի մասին սկսեցին մտահոգվել միայն այն ժամանակ, երբ այն հայտնվեց ճահճացման սպառնալիքի առջև՝ այն դեպքում, երբ լիճը ամենօրյա հետևողական խնամքի անհրաժեշտություն ունի: Իսկ ո՞ւր էր կառավարությունը վերջին մեկ տարվա ընթացքում, ինչո՞ւ ոչ ոք չէր կանխատեսել հնարավոր հետևանքների մասին, ինչո՞ւ ժամանակին կանխարգելող որևէ քայլեր չեն իրականացվել: Սա չափազանց անլուրջ վերաբերմունք է պետության նկատմամբ:
Անցած շաբաթվա թերևս ամենանշանակալի իրադարձությունը Հայաստանի տոտալ հոսանքազրկումն էր: Երևանի ՋԷԿ-ն ու Հրազդանի 5-րդ բլոկը շարքից դուրս էին եկել: Այստեղ խնդիրը ոչ թե հոսանքազրկումն էր, այլ Հայաստանի Հանրապետության խոցելի և թույլ կարգավիճակը: Փաստորեն մեր պետության անվտանգությունը չափազանց խոցելի է, և ընդամենը րոպեների ընթացքում հնարավոր է երկրի ամբողջ էներգետիկ համակարգը շարքից հանել: Ուշագրավն այն է, որ Հայաստանը հոսանքազրկվեց հատկապես փոխվարչապետ Մհեր Գրիգորյանի՝ Իրան այցելությունից հետո, երբ փոխվարչապետը հայտարարեց, թե Հայաստանը բանակցում է Իրանի հետ սպառման համար գազ ձեռք բերելու նպատակով: Ինչպես կասեր ռուսական պրոպագանդայի հայրերից Կիսելյովը՝ совпадение, не думаю?
Հայաստանը պետք է լուրջ հետևություններ անի այս ամենից, ի վերջո պետք է դուրս գանք անշարժության և մարգինալության քնից ու անցնենք աշխատանքի: Ինքնիշխանությունը թանկ հաճույք է, դրա համար պետք է ծանր գին վճարենք, հակառակ պարագայում Հյուսիսային ինչ-որ քամի ամեն պահի կարող է ատոմակայան ունեցող պետությանը դատապարտել էներգետիկ ճգնաժամի: Իսկ «Գույք՝ պարտքի դիմաց» գործարքի հեղինակները, որոնք Հայաստանի էներգետիկ համակարգերը փաստացի նվիրել են Ռուսաստանին, պետք է չարախնդան, քանի որ Հայաստանի ինքնիշխանությունը նրանց համար արժեք չունի, նրանք ընդամենը կայսերական անհայրենիք գործակալներ են:
Դեռևս շաբաթներ առաջ ՀՀ վարչապետն ու կառավարող ուժը հայտարարել էին, թե դատական համակարգի բարեփոխման գործընթաց են սկսում: Բայց ինչպես տեսնում ենք, նրանք ոչ միայն չեն կարողանում բարեփոխումներ իրականացնել, այլև էլ ավելի են բարդացնում իրավիճակը: Կարծես թե իշխանությունները շարժվում են այն հայտնի խոսքերի տրամաբանությամբ՝ «ուզում էինք ավելի լավ, բայց ստացվեց՝ ինչպես միշտ»:
Ասվածի վառ վկայությունն է Նախշուն Տավարացյանը, որի թեթև ձեռքով ժամանակին «Ա1+»-ի անօրինական չեզոքացումը իրավական ուժ էր ստացել: Այսինքն՝ Քոչարյանի ձեռքում մահակ աշխատած դատավորները կարողանում են ռեինկարնացիայի ենթարկվել և դրսևորվել նոր Հայաստանում: Կարծես թե Հայաստանի իշխանությունները դեռևս անկարող են դատական համակարգում որևէ լուրջ բարեփոխումներ իրականացնել, իսկ անկարողությունը չափազանց լուրջ հանցանք է: Փաստորեն Սևանի հետ միասին ճահճացել են նաև բարեփոխումները կամ էլ դրանց հավաքական պատրանքը:
