«168 Ժամ» թերթը գրում է. « Ոչ իշխանական ուժերի համախմբումը՝ հաջողության հասնելու դեպքում, կարող է հանգեցնել Հայաստանում ամբողջական իշխանափոխության: Համենայնդեպս, այդպես են վստահեցնում այդ ուժերից առնվազն երկուսը՝ «Ժառանգությունը» և հատկապես Հայ ազգային կոնգրես կուսակցությունը: Կոնսոլիդացիայի գործընթացում առանցքային դերակատարում ստացած ԲՀԿ-ն խուսափում է (գուցե՝ առայժմ) ամբողջական իշխանափոխության մասին հրապարակային հայտարարություններից, սակայն հասկանալի է, որ Գագիկ Ծառուկյանը չէր մտնի այս գործընթացի մեջ, եթե նպատակակետն ավելի խոստումնալից չլիներ: Բացառված չէ, իհարկե, որ Ծառուկյանը գերադասեր ընդհանրապես զերծ մնալ որևէ հակաիշխանական գործընթացում ընդգրկվելու՝ նաև վտանգավոր հեռանկարից:
Սակայն բացառված չէ նաև, որ իրեն այլընտրանք հռչակած այդ ուժի ղեկավարը նախկին նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի քաղաքական երկարաժամկետ ծրագրերը սպասարկելուց հրաժարվելու այլընտրանք չի ունեցել: Բայց դա այս պահին չի փոխում իրերի դրությունը: Փաստն այն է, որ գործընթացը սկսվել է, ու բացառված չէ, որ հաջողության հասնի: Իսկ ո՞րը կարող է լինել դրա վերջնարդյունքը: Ամբողջական իշխանափոխությունը, ինչպես խոստանում է ՀԱԿ-ը: Այսինքն՝ ոչ միայն կառավարության, այլ նաև նախագահ Սերժ Սարգսյանի փոփոխությունը:
…Ուշադրություն դարձրեք, վերջին օրերին հայաստանյան քաղաքական լեքսիկոնում կրկին ակտուալ է դարձել «առնետավազք» արտահայտությունը՝ Հայաստանի քաղաքական համակարգի աղճատմանը, դեգրադացմանը նպաստած ամենաարատավոր երևույթը:
Այսպիսով, կառավարությանն անվստահություն հայտնելու հարցում հաջողություն արձանագրելու դեպքում քառյակը կարող է ունենալ կառավարություն՝ սեփական վարչապետով, և խորհրդարան՝ արդեն իսկ սեփական ղեկավարությամբ ու ՀՀԿ-ական պատգամավորներին դավանափոխ անելու հաշվարկով: Դրանից հետո նախագահին իմպիչմենթ հայտնելը կամ որևէ այլ տարբերակով նրան հրաժարական պարտադրելը, ինչպես ասում են, տեխնիկայի հարց է:
Այսինքն՝ ոչ իշխանական ուժերի ծրագրերի հիմքում լայն իմաստով ընկած է պալատական հեղաշրջման գաղափարը: Դրա իրագործման դեպքում, անկախ նրանից՝ այդ պահին ով կլինի վարչապետը, արտահերթ ընտրությունների արդյունքում, մեծ հավանականությամբ, նախագահ կդառնա Ռոբերտ Քոչարյանը: Դժվար է պատկերացնել, որ նրա թեկնածության դեպքում, ասենք, Հովիկ Աբրահամյանը կամ Գագիկ Ծառուկյանը կառաջադրեն իրենց թեկնածությունը: Իսկ Լևոն Տեր-Պետրոսյանը, ինչպես հայտնի է, դեռ անցած տարի չմասնակցեց ընտրություններին՝ տարիքի պատճառով:
Ի դեպ, ամենևին պարտադիր չէ, որ նշված սցենարով պալատական հեղաշրջումը տեղի ունենա միայն խորհրդարանական ու նախագահական աշխատասենյակներում: Հնարավոր է՝ դա ուղեկցվի նաև զանգվածային միջոցառումներով՝ հանրահավաքներով, փողոցային հանդիպումներով, ինչպես իր կուսակիցներին հորդորում էր Գագիկ Ծառուկյանը, և այլն: Բայց արդյունքը դրանից չի փոխվի:
Տեղի կունենա այն, ինչ տեղի ունեցավ 1998 թվականի փետրվարի 3-ին: Այսինքն՝ հեղաշրջման միջոցով մեկ անգամ արդեն իշխանության եկած Ռոբերտ Քոչարյանը նույնը կանի նաև երկրորդ անգամ: Ընդ որում, այս անգամ դա կանի այն գործչի միջոցով կամ աջակցությամբ, ում իշխանությունից հեռացրեց 1998 թվականի հեղաշրջմամբ: Լևոն Տեր-Պետրոսյանն այսօր ներքաշվել է մի գործընթացի մեջ (կամ գուցե ինքն է հրահրել այդ գործընթացը), որի արդյունքը կարող է լինել այն, ինչը 16 տարի առաջ իր և իր քաղաքական թիմի կողմից որակվեց՝ որպես Հայաստանի զարգացման դեմ ուղղված, այդ զարգացումը տասնամյակներով հետ գցող հակապետական ակտ:
1998 թվականին՝ թողնելով նախագահի պաշտոնը, Լևոն Տեր-Պետրոսյանը հայտարարեց, որ իշխանության է գալիս «պատերազմի կուսակցությունը»: 16 տարի անց Լևոն Տեր-Պետրոսյանը դարձել է մի քաղաքական նախագծի գաղափարախոսը, որի իրագործման դեպքում նույն այդ ուժը կարող է վերադառնալ իշխանության՝ արդեն «փողի կուսակցության» տեսքով: Ճակատագրի՞, թե՞ քաղաքականության հեգնանք է, դժվար է ասել:»,–գրում է թերթը։
Հոդվածն ամբողջությամբ՝ թերթի այսօրվա համարում։
