Եղեռնի գրականությունը պետք է մի քանի շերտերի բաժանել, քանի որ Եղեռնի վերաբերյալ գրականությունը միայն կոտորածի ու գաղթի տեսարանները չեն: Այսօր տեղի ունեցած մամուլի ասուլիսի ժամանակ այս մասին ասաց գրականագետ Արքմենիկ Նիկողոսյանը:
«Օրինակ՝ Հակոբ Մնձուրու ստեղծագործություններում կոտորածի ոչ մի տեսարան չկա: Կա խաղաղ, գեղեցիկ հայրենի եզերքի նկարագրություն, որի կորուստն ավելի ազդեցիկ է դարձնում հայ մարդու ցավը: Այս առումով, ակնհայտ է, որ ժամանակակից գրականության՝ Ցեղասպանության թեմայի հանդեպ դիրքավորումն ավելի սթափ է: Այստեղ Ցեղասպանությունը ոչ թե նկարագրվում, այլ մեկնաբանվում է: Այսինքն՝ ավելի ճիշտ է, եթե այս թեման դիսկուրսների, ոչ թե լացուկոծի թեմա դառնա»,- ասաց գրականագետը՝ հավելելով, որ ի տարբերություն մեզ՝ հայերիս, հրեաները Հոլոքոսթի դեպքում հենց այս կերպ էլ վարվել և վարվում են: «Նրանք շատ լավ են հասկանում, որ բարձրարժեք մշակույթով շատ դեպքերում ավելի մեծ արդյունքների կարող են հասնել, քան քաղաքականությամբ: Սրա համար ես հրեաներին անկեղծ նախանձում եմ»,- ասաց նա:
Արքմենիկ Նիկողոսյանի խոսքով՝ երբ լսում ենք, որ այս կամ այն օտարազգի գրողը Ցեղասպանության թեմայով գիրք է գրել, միանգամից ոգևորվում ենք՝ չհետաքրքրվելով բարձրարժեք ստեղծագործություն է դա, թե ոչ: «Ցեղասպանության միջազգային ճանաչման համար պետք է ոչ թե օտարների գրքերը հայերեն թարգմանենք (մենք գիտենք պատմական ճշմարտությունը և ինքներս մեզ որևէ բան ապացուցելու կարիք չունենք), այլ հակառակը՝ հայ հեղինակների արժեքավոր գործերը թարգմանաբար ներկայացնենք օտարազգիների ուշադրությանը: Ինչ անում ենք, մեզ համար չպետք է անենք, այլ այս դեպքում՝ օտարների: Ցեղասպանության ինստիտուտ-թանգարանի նմուշները ոչ թե միայն մեզ համար պետք է հարստացնենք, այլ պետական միջոցներով դուրս բերենք երկրի սահմաններից դուրս՝ հսկայածավալ այդ նյութերը հասու դարձնելով օտարներին»,- ասաց գրականագետը:
