Այսօր՝ ապրիլի 24-ին, լրանում է Հայոց ցեղասպանության 104-րդ տարելիցը։ Ցեղասպանությունն իբրև իրողություն ճանաչվել է երկու տասնյակից ավելի երկրների կողմից, սակայն շարունակվում է ժխտվել իրականացնող երկրի՝ Թուրքիայի կողմից։
Արդեն 100-ամյակից ավելի է, ինչ ցեղասպանված լինելու հոգեբանական դրոշմը շարունակում է դոմինանտ մնալ մեր հասարակության մեջ։ Այս կերպ էինք մտածում, երբ չունեինք պետականություն, հիմա իրավիճակն ու մեր կարգավիճակն իբրև ազգի փոխվել է՝ այլ է։ Ժամանակը չէ՞ արդյոք Ցեղասպանության ընկալումների պրիզման փոխել «Առաջին լրատվական»-ի հարցին Հայաստանի Ամերիկյան համալսարանի քաղաքագիտության և միջազգային հարաբերությունների ամբիոնի վարիչ, պատմական գիտությունների դոկտոր Վահրամ Տեր-Մաթևոսյանը պատասխանեց․ «Ցեղասպանությունը ոչ միայն պատմական երևույթ է, այլ նաև քաղաքական, հոգեբանական, սոցիալական, մշակութային երևույթ է։ Եթե մենք զգում ենք, որ այս բոլոր շեշտերի առումով ունենք պատասխաններ, գուցե համաձայնեմ ձեր հարցադրմանը։ Մինչդեռ, այս պահին, կարծում եմ, որ մենք դեռ շատ հեռու ենք այս շեշտերը ոչ միայն հաղթահարելուց, այլ նաև բացեիբաց քննարկելուց, որովհետև այն ոչ միայն քաղաքական երևույթ է, այլ նաև հայրենազրկման, ունեզրկման խնդիր է։ Այսինքն՝ եթե այդ բոլորին ունենք պատասխան, ապա կարող ենք մտածել մտածելակերպի փոփոխության մասին»։
Վահրամ Տեր-Մաթևոսյանը նաև հավելեց․ «Ինձ մոտ տպավորություն կա, որ երիտասարդության մոտ կա հետաքրքրության որոշակի անկում դեպի Ցեղասպանությունը, դեպի ցեղասպանագիտությունը: Այն, ինչ արվում է Հայաստանում, իհարկե, լավ է, բայց հեռու է բավարար լինելուց։ Ցեղասպանագիտության զարգացման առումով Հայաստանում դեռ շատ աշխատանք կա կատարելու, որից հետո մենք պետք է մտածենք, թե նորատիվը փոխենք, կամ արդյո՞ք պետք է ընդհանրապես փոխել։ Ընդհանուր առումով, մեր գիտելիքներն այդ ուղղությամբ պետք է թարմացնենք, խորացնենք»։
