ՊՎԾ պետ Դավիթ Սանասարյանին ներկայացված մեղադրանքից հետո հանրային արձագանքը ստանում է բավականին ուշագրավ ծավալումներ, գործի իրավական ընթացքից արդեն որոշակիորեն անկախ: Ընդ որում, այդ ծավալումները ոչ միայն ուշագրավ են, այլ թերևս որոշակիորեն նշանակալի, ինչի վկայությունն էր վարչապետ Փաշինյանի անդրադարձը հենց դրանց: Այսինքն, շաբաթօրյա ֆեյսբուքյան գրառումով Նիկոլ Փաշինյանն անդրադարձել էր ոչ թե բուն գործին, այլ դրա շուրջ ձևավորված մթնոլորտին և արձագանքներին, որոնք համենայն դեպս հրապարակային և թերևս քաղաքական նշանակությամբ արդեն անցել են ավելի առաջ, քան գործի իրավական ընթացքը:
Ի դեպ, այդ առումով, արդյո՞ք ԱԱԾ-ն պատրաստվում է առաջիկայում հանրությանը ներկայանալ որոշակի հաշվետվությամբ: Բանն այն է, որ Դավիթ Սանասարյանին ներկայացված մեղադրանքը դարձել է պատճառ, որպեսզի հանրային որոշակի խմբեր և շերտեր դիրքորոշվեն ԱԱԾ հանդեպ հրապարակային անվստահության տիրույթում: Իսկ այստեղ կա բավականին նուրբ մի պահ՝ թավշյա հեղափոխության և ԱԱԾ այսպես ասած փոխադարձ կապի հարցը, հետհեղափոխական շրջանի տեսանկյունից, որտեղ հանրային մտածողության տիրույթում ԱԱԾ-ն դիտարկվում էր իբրև հետհեղափոխական իրավիճակում և հակահեղափոխական բազմաթիվ մարտահրավերների պայմաններում հանրային և պետական շահի հուսալի պահապան և սպասարկող: Եվ, եթե այդ շրջանում ԱԱԾ գործողությունների հանդեպ անվստահություն հայտնում էին միայն նախկին իշխող համակարգի հետ առնչություն ունեցող ուժեր, ապա Սանասարյանի հետ կապված գործը դարձել է նաև հեղափոխության մասնակից շերտերի ու խմբերի անվստահության պատճառ:
Իհարկե այստեղ դա պայմանավորված է նրանով, որ Սանասարյանն ինքն էլ հեղափոխության առաջատար դեմքերից էր, նաև քաղաքացիական ակտիվի տարիների կենսագրություն ունեցող գործիչներից: Անկասկած է, որ ձևավորված միջավայրում կամ մթնոլորտում ահռելի է սուբյեկտիվ գործոնը: Թե հատկապես որ կողմից է այն գերակշռում, պետք է պարզ լինի միայն այն բանից հետո, երբ հանրությանը կներկայացվեն գործի ապացույցներ, փաստեր, կամ այլ կերպ ասած կլինի գործի վերաբերյալ հանրային հաշվետվություն: Սակայն այստեղ կա մի նուրբ հանգամանք: Մինչ դա կլինի, արդեն իսկ տեղի է ունենում ԱԱԾ հանդեպ հանրության վստահության չեզոքացմանն ուղղված հետևողական գործընթաց, որը բավականին աշխուժորեն սնուցում են նաև նախկին իշխող համակարգի հենակետային խմբերն ու ռեսուրսները: Մինչդեռ դա ունի մեծ ռիսկ այն առումով, որ ինչպիսին էլ լինի բուն գործի ընթացքը, միևնույն է դրա շուրջ ծավալված հանրային «դիսկուրսը» կարող է որոշակի անդառնալի վնաս հասցնել ԱԱԾ հանդեպ հանրության մեջ ձևավորված վստահությանը, ինչն էլ խոշոր հաշվով իր հերթին բավականին լուրջ հարված կարող է լինել հետհեղափոխական իրականությանն ընդհանրապես:
Մյուս կողմից, հանրային այդ «դիսկուրսի» մասնակիցների մի մասն էլ կարծում է, որ մեղադրանք ներկայացնելով հեղափոխության առաջատար դեմքերից մեկին, ԱԱԾ-ն ինքն է խախտում վստահության հիմքերը և առաջացնում կասկածներ: Այդ իրարամերժ իրավիճակը հուշում է մի բանի մասին՝ նոր որակի և բովանդակության հանրային համակեցության խորը հիմքի բացակայության մասին: Գործնականում դրա մասին էր նաև Նիկոլ Փաշինյանի շաբաթօրյա անդրադարձը: Սակայն խնդիրն այստեղ այն է նաև, որ ինքնին բավականին թույլ է այդ հիմքի ձևավորմանը միտված քաղաքականությունը, որի գեներացիան պետք է լինի իշխանության առաջնահերթություններից մեկը: Իսկ խոսքը արժեհամակարգային հիմքի ձևավորման մասին է, որը թույլ կտա ձևավորել դեպքերն ու իրադարձությունները գնահատելու հանրային արժեհամակարգային մի ելակետ, ինչի շնորհիվ գնահատականներն ու դիսկուրսը կդադարեն լինել անձնավորված և ըստ այդմ հանրությունը կապահովի ինստիտուցիոնալ պատասխանատվության պահանջարկ և դրանից բխող միջավայր: Հենց այդ տեսանկյունից, աղմկոտ գործի վերաբերյալ հանրությունը պետք է տա հարցեր և ակնկալի ու պահանջի պատասխաններ, դուրս գալով միարժեք կասկածի և անվստահության կամ միարժեք հավատի և անբասիրության կանխավարկածներից:
