Ի լուր աշխարհի՝ համերաշխության ու միասնության ցուցադրություն: Ահա սա պետք է լինի Արցախում նախատեսվող ՀՀ անվտանգության խորհրդի նիստի առաջնային ազդակը:
Թերևս գաղտնիք չէ, որ Ղարաբաղյան հակամարտության խաղաղ կարգավորման բանակցությունները փակուղային ու չափազանց բարդ իրավիճակում են: Շաբաթ օրը համանախագահների տարածած հայտարարությունն ասվածի վառ վկայությունն է: Փաստորեն Արցախին բանակցային սեղան վերադարձնելու Փաշինյանի նախաձեռնությունը ոչ միայն չի ընկալվել, այլ նաև մերժվել է: Իսկ Հայաստանն ու Ադրբեջանն էլ չգիտեն, թե ինչի շուրջ պետք է բանակցեն:
Ահա այսպիսի բարդ ու խճճված իրավիճակում է տեղի ունենալու ՀՀ անվտանգության խորհրդի նիստը, որտեղ պետք է քննարկվեն Հայաստանի և Արցախի առջև ծառացած մարտահրավերներն ու դրանց դիմակայելու ճանապարհները:
Հայտնի է նաև, որ վերջին ամիսներին Հայաստանի ու Արցախի կառավարող շրջանակների փոխհարաբերություններում էական լարվածություն էր նկատվում՝ կապված ներքաղաքական ինչ-ինչ գործընթացների հետ: Տարբեր պաշտոնյաների ու պատգամավորների միջև «փոխհրաձգություններ» էին բռնկվում՝ սուր քննադատությունների ու բանավեճերի տեսքով:
Պետք է լիահույս լինենք, որ կողմերն ի վերջո կկարողանան իրենց մեջ ուժ գտնել ու մի կողմ դնել բոլոր տեսակի հակասություններն ու տարաձայնությունները, քանի որ այս փուլում դրանք իսկապես երկրորդական են ու անկարևոր: Առաջնայինը Արցախի անվտանգությունն է ու բանակցություններում հաջողություններ արձանագրելը: Վստահաբար, ՀՀ անվտանգության խորհրդի արցախյան նիստը դառնալու է հայկական երկու պետությունների համերաշխության ու միասնության ցուցադրությունը:
Ի դեպ, այս չափազանց պայթյունավտանգ իրավիճակում պետք է շեշտադրենք հատկապես Ռոբերտ Քոչարյանի ու նրա կողմնակիցների «հայրենասիրությունը»: Հասկանալով, որ բանակցություններում խնդիրներ են առաջացել, նրանք ոչ միայն չեն փորձում որևէ կերպ օգտակար լինել, այլ նաև ամեն ինչ անում են ազգային անվտանգության նշանակության խնդիրները քարոզչության պարզունակ առարկա դարձնելու համար: Իրենց վերահսկողության տակ գտնվող լրատվամիջոցներով օր ու գիշեր կեղծ լուրեր են տարածում՝ իբրև թե Փաշինյանը ձախողել է, հողերը հանձնում է, պարտվել ենք, կորած ենք և այսպես շարունակ; Ի՞նչ է սա, եթե ոչ հակապետական գործունեության պարզ դրսևորում: Փաստորեն Քոչարյանն ու կողմնակիցները օր ու գիշեր փափագում են, որ Փաշինյանն իսկապես բանակցություններում պարտվի, իսկ իրենք էլ օգուտներ քաղեն այդ ձախողումից՝ թքած ունենալով այն հանգամանքի վրա, որ Փաշինյանի ձախողումը պետության ու ժողովրդի ձախողումն է:
Իսկ ո՞վ չգիտեր, որ դժվար է լինելու, մի՞թե պարզ չէր, որ Ղարաբաղյան հակամարտության խաղաղ կարգավորման բանակցություններում պետք է խնդիրներ առաջանային: Իրականում այս հարցում խնդիրներ միշտ էլ եղել են, բայց մի՞թե արդար է դրանք ներկայացնել որպես ձախողում:
Բնական է, որ այդ բարդ ու անլուծելի թվացող հակամարտության շուրջ ծավալվող քննարկումներն ու բանակցությունները չեն կարող հեշտ լինել: Հայաստանին ու Արցախին լուրջ փորձություններ են սպասվում և դրանք տարիների ու տասնամյակների հեռանկար ունեն։ Փորձություններն այդ կարող են հաղթահարվել միայն անմարդկային ճիգի, ոչ ստանդարտ լուծումների ու հանրային համերաշխության ճանապարհով։
Շատերը միամտորեն կարծում էին, թե համանախագահները պետք է ծափահարություններով ընդունեին Հայաստանի նոր կառավարությանն ու նրա առաջարկած նոր մոտեցումները։ Բնական է, որ Ղարաբաղի պես կարծրացած հակամարտության պարագայում ամեն նոր բան ընդունվելու է սվիններով՝ հանդիպելով զորեղ դիմադրության։
Ինչ-որ մի օր Ստեփանակերտը վստահաբար նստելու է բանակցային սեղանի առջև, դա լինելու է բանակցությունների ընթացքից պարտադրվող անհրաժեշտություն, և դրանից ելնելով՝ հենց համանախագահներն են ամեն ինչ անելու Բաքու-Ստեփանակերտ երկխոսություն նախաձեռնելու համար։ Իսկ հիմա մի փոքր սպասել է պետք։
