«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է ԵՀՄՖ նախագահ Աշոտ Գրիգորյանը։
–Պարոն Գրիգորյան, նոր կառավարությունն արդեն ձևավորվել է, ծրագիրը պատրաստ է։ Նախորդ կառավարությունը ժամանակավոր էր, մեծ փոփոխությունների ականատես չեղանք։ Ի՞նչ ակնկալիքներ ունեք այս նոր կառավարությունից։ Որո՞նք պետք է լինեն առաջնահերթությունները։
-Ամենակարևոր խնդիրը արհեստավարժ մասնագետներով, կադրերով կառավարությունը համալրելն է։ Նախորդը մենք գիտենք՝ ինչ ցածր մակարդակի կառավարություն էր։ Առաջին կառավարության էներգետիկայի նախարարի հետ ես շփվել եմ ու ես նման բան չէի տեսել կյանքում։ Մարդը բացարձակ փողոցից էր, գաղափար չուներ, թե ինչ բան է էներգետիկան։ Այդ մակարդակի մի շարք նախարարներ կային։ Նման կադրի նշանակումը ես խիստ բացասական եմ գնահատում։ Բայց այն, որ կան նաև լավ նախարարներ նոր կառավարությունում, փաստ է։ Հրաշալի տպավորություն ունեմ Հակոբ Արշակյանից։ Փայլուն երիտասարդ է, լավ պատրաստված։ Լավ տպավորություններ ունեմ նաև տնտեսական զարգացման և ներդրումների նախարար Տիգրան Խաչատրյանից, հիանալի ֆինանսիստ է։ Մնացածին ծանոթանում եմ, բայց շատ բացասական եմ գնահատում արտգործնախարարի աշխատանքը։ Ես երկու դատական գործ եմ հարուցել արտգործնախարարության, նրա ղեկավարի և նրանց ունեցած դեսպանի դեմ։ Եթե այդ դատը ես պարտվեմ, կտեսնեք՝ ինչ աղմուկ է բարձրանալու։
Ամեն դեպքում ես ունեմ շատ բացասական տպավորություն նախորդներից և շատ դրական տպավորություն՝ ներկաներից։
-Իսկ այս ներկաներից ի՞նչ ակնկալիք ունեք։ Արագ արդյունք ունենալու համար ի՞նչ պետք է անել, ինչի՞ց սկսել։
-Այո, հեղափոխությունից հետո բոլորս էլ մեծ սպասումներ ունենք, որ նոր կառավարությունը պետք է բարեփոխումներ անի։ Առաջին հերթին պետք է փոխվեն մաքսային և հարկային օրենքները։ Մենք կարող ենք Սլովակիայի փորձը փոխանցել նոր կառավարությանը։ Հայաստանն այսօր գտնվում է 95-98 թվականների Սլովակիայի մակարդակում՝ գործարանները փակված էին Սլովակիայում, տնտեսությունն ահավոր վատ վիճակում էր։ 98-ին Սլովակիան մտավ Եվրամիություն, և նոր կառավարությունը կատարեց մեծ հեղափոխություն՝ հայտարարվեց մեկ հարկ, որը Հայաստանի պարագայում այսօր կարող է լինել 15 տոկոս։ Այս պարագայում, ներդրումները, իրար հերթ չտալով, կլցվեն Հայաստան, և ներդրողների մրցակցություն կառաջանա կոնկրետ ոլորտներում։ Սա կարող է լինել առաջին քայլ։ Իսկ երկրորդ քայլը կարող է լինել այն, որ որոշ ոլորտներում ներդրողների մասով կառավարությունը հստակ երաշխիքներ տա ու այդկերպ նրանց բերի Հայաստան։ Եթե մեր կառավարությունը ԵՄ երկրների մեծ մասի հետ ստորագրի ներդրումների պահպանման օրենքը, որպեսզի ներդրողները ունենան պաշտպանվածություն։ Այս պարագայում կտեսնենք, թե ինչ ներդրումային բում կլինի Հայաստանում։
–Պարոն Գրիգորյան, մենք հիշում ենք, որ Հայաստանի գրեթե բոլոր վարչապետները պաշտոնը ստանձնելուց հետո խոսում են ներդրումների ներգրավվման մասին։ Այցելում են մի քանի երկիր, տեղի ներդրողներին հորդորում գալ Հայաստան, ներդրում անել։ Խոստանում են պաշտպանել ու երաշխավորել այդ ներդրումները, բայց մենք գործնականում չենք տեսնում դրանք։ Խոստացված ներդրումները այդպես էլ Հայաստան չեն հասնում։ Հիմա գործնականում արդյունք ունենալու համար ի՞նչ է պետք։ Փորձը ցույց տվեց, որ կառավարության խոսքերը, երաշխիքները, փաստորեն, չեն բավարարում ներդրողներին։
-Ամբողջությամբ համամիտ եմ ձեզ հետ։ Բայց ես պատճառը վերևում ասացի։ Եթե կառավարությունը համալրված է ոչ արհեստավարժ նախարարներով, ապա ոչ մի պրոֆեսիոնալ ներդրող, բիզնեսմեն չի գա այդ երկիր ու աշխատի նման ոչ պրոֆեսիոնալների հետ։ Կառավարությունը պետք է լինի արհեստավարժ, որ այդ կառավարության տված երաշխիքները արժանահավատ լինեն, որ ներդրողը հավատա, որ իր ներդրած, ասենք, 100 միլիոնը չի կորչի և դա հետագայում ինչ-որ մեկի անձով պայմանավորված չի կարող փոշիանալ, կամ կառավարության փոփոխությամբ դրանք չեն փոշիանա։ Կրկնում եմ, հիմնական պայմանը երաշխիքն է, որ լուրջ ներդրողներ գան Հայաստան։
