Առաջիկա խորհրդարանի ընտրությանն ընդառաջ՝ բավականին հաճախակի են դատողություններն այն մասին, որ խորհրդարանը պետք է արտահայտի, այսպես ասած, հակադիր արտաքին քաղաքական մոտեցումներ՝ միմյանց հակակշռելու համար: Սա բավականին տարածված մտայնություն է, որը, սակայն, ժամանակի մեջ բավականին հնացած է և առավելապես ունի հռչակագրային կամ նկարագրային բնույթ՝ կտրված լինելով իրական քաղաքական պրոցեսներից:
Նախ՝ աշխարհաքաղաքական դիմակայության սրված և օրեցօր սրվող ուղղություններով բավականին բարդ հանգույցում Հայաստանի համար չափազանց պարզունակ կարող է լինել հակադիր մոտեցումների բաժանումը, այն դեպքում, երբ նախ պետք է հասկանալ, թե ի՞նչ հակադիր մոտեցումների մասին է խոսքը: Ավանդաբար դիտարկումն արվում է արևմտամետ-ռուսամետ կոնտեքստում, ինչը առավել ևս արդիականությունը և կենսունակությունը կորցրած մոտեցում է: Այդօրինակ բաժանումը Հայաստանին ոչ թե կօժտի ճկունությամբ, այլ կսահմանափակի ճկունությունը, ընդ որում՝ թե՛ համապետական, թե՛ դրանց կրող քաղաքական ուժերի առումով:
Ըստ այդմ, հայաստանյան քաղաքականության թե՛ տեսանելի՝ կարճաժամկետ, թե՛ երկարաժամկետ խնդիրը ոչ թե հակակշիռների սկզբունքի ինքնանպատակ կիրառումն է, այլ արտաքին լարված և բարդ միջավայրում և ներքին վերափոխման պատմական փուլում աշխարհաքաղաքական կենտրոնների հետ հարաբերության մոդելային մշակումների գեներացիան: Ինչպիսին կլինեն այդ մոդելները միմյանց հետ հարաբերակցության մեջ՝ կպարզվի հետո, ինչպես ասում են՝ ինքնաբերաբար: Կլինի տարբերությունը դետալային, տարրերի, տակտիկական թե ռազմավարական-գաղափարական՝ պարզ կլինի միայն մոդելների մշակումից և մատուցումից հետո, մասնավորապես նաև շատ կոնկրետ ուղղություններով՝ գեոտնտեսական դաշտ, անվտանգային ռազմաքաղաքական, Արցախի խնդիր, ռեգիոնալ անվտանգության և տնտեսության համակարգ ու պատկերացումներ դրա տեսանելի և հեռահար խաղացողների վերաբերյալ՝ ընդհուպ Չինաստան:
Կունենա՞ն հայաստանյան քաղաքական ուժերը այդօրինակ թեմաների գեներացիայի ժամանակ և հնարավորություն 12-օրյա քարոզարշավի ընթացքում: Իհարկե, դրան հավատալը դժվար է, սակայն պետք չէ նաև հանրությանն ապակողմնորոշել, այսպես ասած, արհեստական արտաքին քաղաքական կամ անվտանգային հակակշիռների տրամաբանությունն առաջ բերելով, որն իրականում քիչ կապ ունի կամ ավելի շուտ ընդհանրապես կապ չունի մի կողմից՝ աշխարհաքաղաքական գործընթացների ներկայիս տրամաբանության հետ, մյուս կողմից՝ դրանցում Հայաստանի դերի և խնդիրների: Առավել ևս այն բավականին թափանցիկ հայտարարությունների պայմաններում, երբ Հայաստանի վերաբերյալ անում են թե՛ արևմտյան, թե՛ ռուսական դիվանագիտական-քաղաքական շրջանակները՝ թերևս նաև սպասելով, թե Հայաստանում ինչպիսի բովանդակային արձագանք կարող է լինել խորհրդարանի ձևավորման հայտ ներկայացրած քաղաքական շրջանակներից:
