Պարզվում է, որ խորհրդարանական ոչ իշխանական ուժերը, որոնք հայ-ռուսական գազային խայտառակ համաձայնագիրը որակել էին որպես պետական դավաճանություն, պետության հանձնում, չեն պատրաստվում դիմել Սահմանադրական դատարան և վիճարկել պայմանագրի սահմանադրականությունը: Համենայն դեպս, մամուլում առկա են այդպիսի տեղեկություններ, իսկ չորս ուժերից որևէ մեկը չի հերքել և չի հայտարարել, որ դիմելու են անպայման:
Սա, ըստ էության, երկրորդ տարօրինակ քայլն է գազային համաձայնագրին դեմ հանդես եկող ուժերի մասով: Առաջինը, բնականաբար, այն էր, որ նրանք, հայտարարելով, որ սույն պայմանագիրը վասալային խայտառակ պայմանագիր է, այնուամենայնիվ, կոչ չարեցին հասարակությանը՝ դուրս գալ փողոց և միահամուռ կերպով ո՛չ ասել նման պայմանագրին, որը կապիտուլյացիոն են որակել:
Կապիտուլյացիոն են որակում, սակայն, ոչ մի հուժկու հանրահավաքի փորձ, չնայած ուժերից մեկը հայտարարում է, որ ցանկացած պահի 50 հազարանոց հանրահավաք կանի, իսկ մյուսը հայտարարում է մի քանի հարյուր հազարանոց հնարավորությունների մասին:
Եվ ահա, այս ամենից հետո պարզվում է, որ կապիտուլյացիոն պայմանագրի հարցով ՍԴ էլ չեն դիմելու: Այսինքն՝ շոուն ավարտվեց, ավարտվեց նաև խորհրդարանական ընդդիմություն կոչվող սեգմենտի դերակատարումը: Այն ամենը, ինչ տեղի էր ունենում, ընդամենը շոուի համար էր: Համենայն դեպս, այլ բան դժվար է մտածել, եթե բացի շոուի տարրերից՝ ոչ մի այլ ազդեցիկ քայլ հասարակությանը չի առաջարկվել: Եվ սա մի դեպքում, երբ խոսքը ոչ թե սովորական, հերթական իշխանական ապօրինության մասին էր, այլ պետականությանը սպառնացող վտանգի: Սակայն, պետականության վտանգը ի՞նչ է այն վտանգի համեմատ, որ այս ուժերին կարող էր սպառնալ Ռուսաստանից, եթե շոուից բացի՝ նրանք որևէ կոնկրետ բան անեին հայ-ռուսական գազային կապիտուլյացիան խոչընդոտելու համար: Պուտինը, ի պատասխան, այնպես կխոչընդոտեր երևի, որ քիչ չէր թվա: Ռուսաստանի կայսերապաշտական նկրտումներին խոչընդոտելու համար չէ, որ այդ ուժերին տեղեր են տրվել Ազգային ժողովում: Այդ տեղերը տրվել են որպես «պահակախումբ» Սերժ Սարգսյանի գլխին: Այնպես որ, խորհրդարանական այդ ուժերը ոչ թե ընդդիմություն, այլ, ըստ էության, պահակություն են անում խորհրդարանում՝ ռուսական շահերի պահակություն: Մոսկվան Հայաստանում ձևավորել է իրավիճակի վերահսկման բազմաստիճան համակարգ՝ էքսցեսներից առավելագույնս ապահովագրված լինելու համար:
Անշուշտ, ոչ մի սպասելիք ունենալ պետք չէր Սահմանադրական դատարանից, որովհետև սա էլ Մոսկվայի վերահսկողական մեխանիզմի աստիճաններից մեկն է, ոչ ավելին: Սակայն խնդիրը տվյալ դեպքում ՍԴ-ից սպասելիքները չեն, այլ գործողությունները, որ տրամաբանորեն պահանջվում են պետության վաճառք որակվող համաձայնության դեմ, և իրական գործերը, որոնք թամաշայից այն կողմ չեն անցնում, երբ բանը վերաբերում է հանկարծ Հայաստանի վրա Ռուսաստանի ազդեցությունը կանխելուն: Հայաստանի նկատմամբ Ռուսաստանի քայլերի հանդեպ կա՛մ լավը, կա՛մ ոչինչ. սա է Հայաստանում առաջատար ընդդիմություն համարվող ուժերի սկզբունքը, ինչը, սակայն, վկայում է ոչ թե Ռուսաստանի մահվան, այլ Հայաստանում քաղաքական դաշտի չգոյության մասին:
Լուսանկարը` PanARMENIAN Photo-ի
