Երեկ տևական հիվանդությունից հետո կյանքից հեռացել է ԽՍՀՄ ժողովրդական արտիստ, Ռուսաստանի Դաշնության Պետական դումայի պատգամավոր Իոսիֆ Կոբզոնը։ Այս առթիվ ցավակցական հեռագիր է հղել վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանը։ Հրապարակված տեքստում մասնավորապես ասված է. «…Իր կյանքի ողջ ընթացքում Իոսիֆ Կոբզոնը եղել է հայ ժողովրդի հավատարիմ ընկերը, հայ-ռուսական հարաբերությունների զարգացման և ամրապնդման վառ կողմնակիցը, արժանացել է ՀՀ պետական պարգևների։ Իմ անկեղծ ցավակցությունն եմ հայտնում Իոսիֆ Դավիդովիչի ընտանիքին, մտերիմներին և հարազատներին անդառնալի կորստի կապակցությամբ»։
Հայ ժողովրդի, Հայաստանի բարեկամներին արժևորելը, նրանց հիշատակն ու վաստակը հարգելը մեր երկրի ղեկավարության, հասարակության պարտքն է։ Ի վերջո, Հայաստանը իր նորագույն պատմության շատ օրերին դժվարությունները, փորձությունները կարողացել է հաղթահարել նաև իր ազնիվ բարեկամների օգնության, մեր կողքին լինելու, մեր ցավը կիսելու ու մեր պայքարին, պահանջներին նեցուկ լինելու շնորհիվ։ Սակայն Հայաստանի ղեկավարությունը պետք է հիշի ու գնահատի ոչ միայն բարեկամ Ռուսաստանի, այլ նաև մյուս գործընկեր երկրների հայամետ գործիչներին ու մտավորականներին, պարզապես մարդկանց, որոնք ուրախության ու վշտի պահին, պայքարի ու փորձության ժամին եղել են Հայաստանի ու հայ ժողովրդի կողքին։
Արդեն մի քանի օր է՝ կյանքից հեռացել է ԱՄՆ երկարամյա կոնգրեսական Ջոն Մակքեյնը, օրերս տեղի կունենա նրա հուղարկավորությունը։ Մակքեյնի քաղաքական բովանդակալից կենսագրությունը հարուստ է հայամետ գործունեության բազմաթիվ դրվագներով, որոնցից մի քանիսը ճակատագրական նշանակություն ունեն Հայաստանի ու հայ ժողովրդի համար։ Համաշխարհային մասշտաբի այս գործիչը 1989թ.-ին հանդիսացել է «Արցախի խնդրի արդար և խաղաղ կարգավորման» և «Մարդասիրական միջանցք» օրենսդրական նախաձեռնությունների հիմնական հեղինակը։ Սրանք, ինչպես նաև 907-րդ բանաձևը, որի ընդունմանն ակտիվ աջակցել է Մակքեյնը, բեկումնային նշանակություն են ունեցել Արցախի խնդրում, մանավանդ, երբ Հայաստանն ըստ էության միայնակ պայքարում էր խորհրդային իշխանությունների ու Ադրբեջանի դեմ և կարիք ուներ իր արդար պայքարի միջազգայնացման, միջազգային հանրության քաղաքական ու բարոյական աջակցության։ Ու հենց այս պայմաններում Ջոն Մակքեյնը կանգնել է հայ ժողովրդի, նրա արդար պայքարի կողքին՝ աշխարհում դառնալով նրա խոսնակներից մեկը։ Ավելորդ չէ հիշեցնել, որ 1997-ին հայտնի կոնգրեսականն այցելել է Հայաստան։
Կարծում ենք՝ դեռ ուշ չէ, ու տեղին կլինի, որ Հայաստանի առաջին դեմքը ցավակցական հեռագիր հղի ԱՄՆ ժողովրդին ու Մակքեյնի հարազատներին։ Նման հարցերում անուշադրությունը կամ թափթփվածությունը բարոյական, քաղաքական հետևանքներ է ունենում, ինչը, կարծում ենք, ցանկալի չէ Հայաստանի համար։ Նման դեպքերում հատկապես ուշադիր պետք է լինի ԱԳՆ-ն՝ ցուցաբերելով նրբանկատություն ու պատշաճ ուշադրություն։
Վստահ ենք, որ Մակքեյնի առիթով ցավակցական հեռագիրն ուշացել է, այսպես կոչված, տեխնիկական պատճառներով ու պայմանավորված չէ երրորդ երկրի գործոնով, որի քաղաքականության նկատմամբ իր բացասական վերաբերմունքը Մակքեյնը չի թաքցրել իր ողջ գիտակցական կյանքի ընթացքում։ Սակայն եթե չլիներ Մոսկվայի քաղաքականության հանդեպ այդ օբյեկտիվ վերաբերմունքը, թերևս լույս աշխարհ չգային 1989-ի հայանպաստ նախաձեռնությունները։
