Հայաստանում քաղաքականության գաղափարականացման հարցը գրեթե մշտապես քննարկվող հարցերից է, որն ուղեկցել է Հայաստանի քրեականացված քաղաքական իրողություններին:
Գաղափարականացվածության խնդիրը առավել հրատապ է դառնում այժմ, երբ թավշյա հեղափոխությունը կարծես թե հեռացրել է կամ հեռացնում է քրեական համակարգը, քաղաքականության քրեական սեգմենտը, և մի կողմից բացվում է գաղափարականության ճանապարհը, մյուս կողմից՝ էլ ավելի է սրվում քրեականությունից ազատված դաշտը հենց դրանով լցնելու անհրաժեշտությունը՝ վակուում թույլ չտալու համար, որը կարող է լցվել ինչով ասես:
Ներկայումս կան Հայաստանում նոր քաղաքական ուժերի ձևավորման, գործող ուժերի, այսպես ասած, արդիականացման միտումներ, դրա մասին հայտարարում է նույնիսկ նախկին իշխանությունը՝ ՀՀԿ-ն: Սակայն այստեղ թերևս հարկ է կանգ առնել կարևոր մի հանգամանքի՝ գաղափարականության և գաղափարախոսականության շփոթության վրա:
Իհարկե, քաղաքական ուժերը պետք է հիմնված լինեն որոշակի գաղափարախոսությունների վրա, սակայն խնդիրն այն է, որ ժամանակակից աշխարհում, որտեղ տեղեկատվական հոսքերը ուղղակի փոթորկալից են և երբեք չեն դադարելու լինել այդպիսին, իսկ զուգահեռ նաև տեղի է ունենում անվերջանալի տեխնոլոգիական հեղափոխություն, գաղափարախոսական քաղաքականությունը դառնում է կարծես թե բավականին անհամարժեք: Գաղափարախոսական քաղաքականության արագության հնարավորությունները չեն համապատասխանում աշխարհի զարգացման ներկայիս տեմպին, ու չեն համապատասխանի երբեք:
Նոր տեխնոլոգիաները, նոր հնարավորությունները մարդկանց, հասարակություններին տվել են գերճկունության հնարավորություն, և գաղափարախոսությունները այստեղ դարձել են ավելի շուտ «պատմական նմուշներ», քան պրակտիկ քաղաքական պատվանդաններ կամ քաղաքականության շարժիչներ: Ներկայումս քաղաքականությունը պահանջում է մոբիլ գաղափարականություն՝ այսպես ասած ծանրակշիռ գաղափարախոսությունների փոխարեն: Մոբիլ գաղափարականություն, որի հիմքում կլինեն մի կողմից պրակտիկ, հանրամատչելի և շոշափելի ու չափելի գաղափարները, մյուս կողմից՝ դրանց հնարավորինս ընդգրկուն շրջանակը, որի շնորհիվ կարող են միավորել հանրային շոշափելի շերտեր:
Հայաստանում բաց է այս դաշտը, ու պետք է լրացվի հենց այն: Այդ իմաստով, սկզբունքորեն ոչինչ չասող են դառնում աջը, ձախը, կենտրոնամետը, պահպանողականը կամ ազատականը: Եթե որևէ մեկին դա դուր է գալիս, ապա, իհարկե, արգելված չէ հռչակել կամ մտավարժանք իրականացնել այդ ամենի վրա, բայց դա բացարձակապես զուրկ է պրակտիկ քաղաքական նշանակությունից թե՛ մարտավարական, թե՛ ռազմավարական հեռանկարում: Այդ տեսանկյունից է, որ Հայաստանում այժմ կա պրակտիկ քաղաքական նշանակություն ունեցող մեկ ուժ՝ «Քաղաքացիական պայմանագիրը», որն առաջնորդվել է շատ կոնկրետ գաղափարով և ներգրավելով հանրային մեծամասնությանը՝ իրականացրել այն իշխանափոխության տեսքով, փորձելով շարունակել ներկայիս փուլում:
Պրակտիկ, հասկանալի, հանրամատչելի և շահառուների որոշակի շերտ ենթադրող գաղափար ու դրա իրականացման մարտավարա-ռազմավարական գործողությունների առնվազն մեկնարկային մեթոդաբանություն: Ահա այն, ինչը հեռանկարում Հայաստանում որևէ սուբյեկտի թույլ կտա հավակնել քաղաքական լուրջ դերակատարության:
