Նիկոլ Փաշինյանն այսօր իր նախաձեռնությամբ հեռախոսազրույց է ունեցել Ղազախստանի նախագահ Նուրսուլթան Նազարբաևի հետ: Հեռախոսազրույցի ընթացքում քննարկվել են երկկողմ հարցեր, նաև ՀԱՊԿ գործունեությանն առնչվող խնդիրներ: Կասկածից վեր է, որ հեռախոսազրույցի բուն թեման ՀԱՊԿ գլխավոր քարտուղարի հարցն է, փոփոխության հարցը: Յուրի Խաչատուրովը, որ ադ պաշտոնին Հայաստանի քվոտայով նշանակվել է 2017-ի ապրիլին, ներկայումս անցնում է Մարտի 1-ի գործով մեղադրյալ, և հայտնի իրադարձությունների արդյունքում առաջացել է նրան այդ պաշտոնում փոխելու խնդիր: Հայաստանի քվոտան մինչև 2020 թվականն է և, ինչպես հայտարարեց պաշտպանության նախարար Դավիթ Տոնոյանը, Երևանը մտադիր է մինչև վերջ պահել ԳՔ պաշտոնը ՀԱՊԿ-ում:
Մյուս կողմից կա Երևանի թեկնածության հաստատման բարդության նախադեպը, երբ մոտ մեկ տարի այդ թեկնածությունը չէր հաստատվում զանազան պատճառներով, ըստ խոսակցությունների՝ Բելառուսի և Ղազախստանի դեմ լինելու պատճառով: Կկրկնվի՞ նույն պատմությունը: Ակնհայտ է, որ Նիկոլ Փաշինյանի և Նազարբաևի խոսակցության թեման եղել է դա: Միևնույն ժամանակ հետաքրքիր է՝ վերաբերմունքը կախված է թեկնածուի՞ անձից միայն, թե՞ Հայաստանից ընդհանրապես: Այսինքն՝ խնդիրը Հայաստանի քվոտա՞ն է, որը փորձում են հենց Հայաստանի դեմ էլ խաղարկել, թե՞ կոնկրետ թեկնածությունը:
Ներկայումս տեղեկություն է տարածված, որ Հայաստանի նոր թեկնածու կարող է լինել Վաղարշակ Հարությունյանը, որը, այսպես ասած, ռուսամետ պաշտոնաթող գեներալ է, պաշտպանության նախկին նախարար: Պաշտոնական հաստատում չկա, ու թերևս չի լինի, մինչև չլինի ներքին համաձայնություն ՀԱՊԿ նախագահների ֆորմատում: Հետաքրքիր է, որ Փաշինյանը, ըստ էության, սկսում է Ղազախստանից: Դա նշանակո՞ւմ է արդյոք, որ Ռուսաստանի և Բելառուսի մասով խնդիրներ, ըստ էության, չկան, և Մոսկվան ու Մինսկը համաձայն են Հայաստանի ներկայացրած թեկնածուին:
Միևնույն ժամանակ Եվրասիական ինտեգրացիոն նախագծերում Հայաստանի համար գրեթե բացահայտ դիմադրության կազմակերպիչը կամ առաջնագծում գործնականում միշտ եղել է Ղազախստանի նախագահ Նազարբաևը, և այստեղ իհարկե Հայաստանի իշխանության լեգիտիմությունը, մեծ հաշվով, առանցքային որոշիչ չէ, հաշվի առնելով այն, որ փոխադարձ, այսպես ասած, շահերի առումով Աստանան այնքան էլ կապված չէ Երևանին և բավական կապված է Բաքվին:
Այդ իմաստով տրամաբանական է, որ Փաշինյանը սկսում է թերևս ամենաբարդ տեղից: Միևնույն ժամանակ հատկանշական է նաև, որ Նազարբաևի խնդիրը նա, ըստ էության, միանգամից վերցնում է իր վրա, ի տարբերություն Սերժ Սարգսյանի, որն այն, մեծ հաշվով, թողնում էր Ռուսաստանի վրա, ինչպես 2014 թվականի մայիսին ԵՏՄ՝ Հայաստանի անդամակցության մասով Աստանայի վեհաժողովի հայտնի դրվագում, երբ Նազարբաևը անսպասելի բացեց Ալիևի նամակը՝ Սերժ Սարգսյանի քար լռության պայմաններում:
