«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է ՀՀ պաշտպանության նախկին նախարար Վաղարշակ Հարությունյանը:
-Պարոն Հարությունյան, Դուք տևական ժամանակ հարցազրույցներ չէիք տալիս, կուզեմ, որ Ձեր գնահատականը տաք վերջին շրջանի զարգացումների, Մանվել Գրիգորյանի, ԵԿՄ-ի և առավելապես բանակի նկատմամբ հասարակական վերաբերմունքի վերաբերյալ:
-Ստացվում է այնպես, որ բանակն ամենակոռումպացված կառույցն է, դա ակնհայտ է, այդ մասին փաստերը հիմա բացահայտվում են: Ես ուզում եմ հիշեցնել, որ երբ Խորհրդային միությունը փլուզում էին, փլուզումը սկսեցին բանակից: Երբ որ 90-ականներին ֆիլմեր ստեղծվեցին այն մասին, որ սպաները կոռումպացված են, դաժան են, և հասցրին մի այնպիսի վիճակի, որ արդեն պաշտոնապես թույլատրում էին, որ սպաները համազգեստով փողոց դուրս չգան:
–Նրանք հասարակության կողմից ամենամերժվածներն էին և անընդունելիները:
-Այո՛: Ես ողջունում եմ այս պայքարը, մենք շատ լավ գիտենք, որ բանակում կոռուպցիա կա: Բայց հիմա ես մտավախություն ունեմ: Մենք պետք է գիտակցենք, որ բանակն այն կառույցն է, որը վստահություն ունի ժողովրդի կողմից, այն կառույցն է, որը իր առջև դրված խնդիրը կատարում է գերազանց: Հաղթանակը պատերազմում մի բան է, բայց մենք լավ չենք պատկերացնում, թե ինչ գործ են անում բանակը, գեներալները, սպաներն այսօր՝ շփման գիծն են պահում, որի երկարությունը 1000 կմ է, և գիշեր-ցերեկ խրամատներում են մեր զինվորները և սպաները՝ 4000 մետրից բարձր, մինչև անապատ: 25 տարի է մեր զինվորն այնտեղ է, մենք պետք է գնահատենք նրանց աշխատանքը, և գնահատելով դա, բնականաբար, չենք կարող աչք փակել այն բացասական երևույթների նկատմամբ, որ տեղի են ունենում բանակում:
-Ըստ Ձեզ, փաստորեն այս հասարակական տրամադրություններն ինչ-որ առումով ճնշում են իրենց ծառայությունն առաջնագծում իրականացնող մեր զինվորականներին՝ զինվորից մինչև բարձրաստիճան սպա:
-Միանշանակ դա ճիշտ է: Հիմա պատկերացնո՞ւմ եք, լեյտենանտը, որը հենակետում իր ծառայությունները սրբորեն կատարում է, և մեկ էլ խոսակցություն է գնում, որ բանակը կոռումպացված է, գեներալները թալանչիներ են: Այո՛, կան թալանչիներ, մենք գիտենք՝ ով են նրանք, բայց նաև նրանց կողքին կան գեներալներ և սպաներ, որոնք ապահովում են մեր բանակի արդյունավետ գործունեությունը, մենք պիտի դա հիշենք: Ես հասկանում եմ էմոցիոնալ բաները, ասում են՝ զինամթերքը Մանվելի մոտ էր, դրա համար ապրիլյան գործողությունների ժամանակ փամփուշտ չունեին և զոհվեցին: Դրանք կապ չունեն մեկը մյուսի հետ: Այն, որ եղել են բացթողումներ, չի եղել փամփուշտ, դա այլ պատմություն է. սա ռազմական գիտելիք է, որ հենակետում պետք է լինի որոշակի քանակությամբ փամփուշտ, թե ինչու է պակասել, դա բանակի խնդիրն է, Մանվել Գրիգորյանը դրա հետ կապ չի ունեցել: Չի կարող այդ մի քանի հազար փամփուշտը, որ գտել են, այդ բացը ապահովել, դրանք այլ բացթողումներ են: Այսպես մենք ստեղծում ենք մի մթնոլորտ, որը աշխատում է բանակի դեմ: Ես հետևում եմ՝ ադրբեջանական մամուլն այսօր վերցնելով այդ նյութերը, տիրաժավորում է, որպեսզի ցույց տա, որ իբրև թե հակառակորդ չկա, և որ եթե պատերազմ սկսեն, կհասնեն իրենց նպատակներին: Դրանով բարձրացնում են իրենց բարոյահոգեբանական վիճակը և ամրապնդում են իրենց հավատը, որ իրենք հաղթելու են պատերազմում: Իսկ դա չի նպաստում, դա կոչվում է լրատվական պատերազմ: Մենք՝ և՛ հասարակությունը, և՛ քաղաքական ուժերը, և՛ մամուլը պետք է գիտակցենք, որ կոռուպցիայի դեմ պայքարը ճիշտ պայքար է, պետք է նույնիսկ ավելի խիստ պայքարել, բայց պետք է նաև հաշվի առնենք, որ գործ ունենք մի կառույցի հետ, որն ապահովում է մեր պետության անվտանգությունը:
-Կարծիք կա, որ սահմանի առաջնագծի լարումները կամ ադրբեջանական լարումները մի նպատակ ունեն՝ կասեցնել բանակը կոռուպցիայից զերծ դարձնելու այս գործընթացը: Դուք ի՞նչ եք կարծում:
-Ես այդպես չեմ կարծում: Նրանք ճնշումն իրականացնում են այլ նպատակներով: Նրանք ընդհանրապես չեն մտածում, թե ինչի կբերի կոռուպցիայի դեմ մեր պայքարը, հակառակը՝ դա օգտագործում են մեր բանակը թուլացնելու համար: Իսկ ճնշումներն ու կուտակումները եղել են մշտական, հիմա դրանք ուժեղանում են:
-Բայց ըստ տարբեր տեղեկությունների՝ առաջին անգամն է, որ Ադրբեջանի խորքից սպառազինություն է տեղափոխվել ամբողջ արցախյան առաջնագիծ և կարծես թե արդեն տագնապային նշաններ են, որ այսպիսի ուժեղ մոբիլիզացիա վերջին շրջանում չի եղել:
-Եթե փորձենք գնահատել ռազմաքաղաքական իրավիճակը, ապա երբ որ մեզ մոտ սկսվեց հեղափոխությունը, նրանք հույս ունեին, որ նոր իշխանությունը կգա և Ղարաբաղի հարցում կգնա զիջումների:
-Մենք նույնիսկ ակնարկներ լսեցինք՝ առաջարկում ենք, որ իշխանությունը ավելի իրատեսորեն մոտենա և այդ տարածքների նկատմամբ հավակնություններից:
-Այո: Դա եղել է ոչ միայն հիմա, այլ նաև այն ժամանակ, երբ իշխանափոխություն եղավ 98-ին:
-Այսինքն՝ ամեն անգամ նրանք հույս են ունեցել, որ նոր իշանությունները կգնան զիջումների:
-Այո, հույս ունեին, որ զիջումների կգնան Ղարաբաղի հարցում, որ մեր բանակը կթուլանա, կկազմալուծվի: Մենք էլ ենք հետևում, երբ որ Ադրբեջանում տեղի են ունենում այդպիսի գործընթացներ. սա բնական ռեակցիա է, որին պետք է նայել շատ հանգիստ, այն առումով, որ սա այնպիսի երևույթ չէ, որ նախապատրաստում է լայնածավալ պատերազմի, չնայած մենք պետք է միշտ պատրաստ լինենք: Բայց որպեսզի Ադրբեջանը սկսի լայնածավալ պատերազմ, պետք են նախապայմաններ՝ գլոբալ՝ տարածաշրջանում և երկրորդ՝ կապված Հայաստանի հետ:
-Չկա՞ն այդպիսի նախապայմաններ:
-Այսօր չկան:
-Վոլոդինը երեկ Բաքվում ուշագրավ հայտարարություն արեց՝ նշելով, որ Ադրբեջանի մոտեցումը ղարաբաղյան խնդրի վերաբերյալ մշտապես եղել է կոնստրուկտիվ և ճիշտ:
-Դա այն ենթատեքստով ասաց, որ Ռուսաստանը միշտ այդ խնդրի լուծումը տեսնում է, որ պետք է լինի խաղաղ, և նա, ով չի գնում այդ ճանապարհով և չի լսում…
-Ո՞ւմ էր ակնարկում:
-Երկու ուղղությունով․ մի կողմից նա ցույց է տալիս Ռուսաստանի մոտեցումը, այն, որ Ռուսաստանը դեմ է պատերազմի վերսկսմանը, մյուս կողմից, կոպիտ ասած, սիրաշահում է Ադրբեջանին՝ այդ հարցում ձեզ պահում եք շատ կոնստրուկտիվ:
-Այսինքն՝ ականջալո՞ւր եք պատերազմ չսկսելու վերաբերյալ Ռուսաստանի հորդորներին:
-Այո: Ռուսաստանին պատերզամը ձեռք չի տալիս, դա էլ է ստրատեգիայի օրենքներից, որ պատերազմները, որոնք տեղի են ունենում սահմանների մոտ, կապ չունի՝ Ռուսաստանը կլինի, ԱՄՆ-ը, Ֆրանսիան, թե այլ երկիր, դա սպառնալիք է այդ պետությանը: Ղարաբաղը Ադրբեջանի սահմանն է, և եթե այստեղ սկսվեց պատերազմ, ապա դա վնասելու է Ռուսաստանին, որովհետև Ռուսաստանը ստիպված պետք է արձագանքի, մանավանդ որ ունի համապատասխան պարտավորություններ… Համանախագահները շահագրգռված չեն, որ այսօր լինի պատերազմ… Ոգին կարևոր է, բայց ժամանակակից պատերազմը պահանջում է ռեսուրսներ. մենք կարողացել ենք լուծել այդ հարցը և ապահովել ռազմաքաղաքական բալանսը: Ն. Փաշինյանը կարևորել է մեր Հայաստանի հարաբերությունները Ռուսաստանի, ՀԱՊԿ-ի հետ և մեր երկրի ռազմատեխնիկական ապահովումը, դա է մեզ հնարավորություն տվել և տալու է, որպեսզի մենք կարողանանք ապահովել բանակի մարտունակությունը:
-Դուք միշտ նշել եք «Իսկանդեր» ունենալու հանգամանքը, որպես մեր առավելություն: «Պոլոնեզ»-ի մասին ի՞նչ կասեք: Ադրբեջանը Բելառուսից գնված «Պոլոնեզ»-ով հավասարակշռության խնդիրը լուծում է:
-Եթե զուտ համեմատենք տեխնիկական հնարավորությունները, դա ոչինչ չի տա, պետք է հասկանանք՝ «Պոլոնեզ»-ի և «Իսկանդեր»-ի մարտական խնդիրը որն է: «Իսկանդեր»-ը մեզ հնարավորություն է տալիս հասցնել մարտական գլխիկները Բաքու, Ստեփանակերտից դա մոտ 250 կմ է: Ադրբեջանն այդպիսի խնդիր չունի: Եթե Նախիջևանից խփի, կստացվի այլ պատկեր, կներգրավվի ՀԱՊԿ-ը, ռուսական բազան, այդպես ինքը կհրահրի պատերազմ տարածաշրջանում, որին մասնակից կդառնա գերտերություն Ռուսաստանը: Ռազմաքաղաքական առումով Հայաստանի տարածքը փակ է, իսկ զուտ տեխնիկական առումով ունի միջոցներ, որը կարող է Նախիջևանից հասցնել Երևան: «Պոլոնոզ»-ի քարոզչական արշավ են սկսել, բայց այն «Սմերչ»-ից թույլ է, էլ չեմ ասում, որ այն չի կարելի համեմատել «Իսկանդեր»-ի հետ, ճշգրտությունը թույլ է, կարող ես հակահրթիռային համակարգով դա ոչնչացնել, իսկ «Իսկանդեր»-ը՝ ոչ: Դա պետք է դիտել որպես քարոզչական պատերազմի տարր, «Պոլոնեզ»-ի գնումը ավելորդ ծախս է:
Հարցազրույցն ամբողջությամբ՝ տեսանյութում:
