Կեսգիշերին մոտ Տավուշի մարզի Բաղանիս գյուղի մոտ հայկական քաղաքացիական բեռնատարի վրա կրակ են բացել ադրբեջանական զինված ուժերի ստորաբաժանումները՝ Ֆեյսբուքում գրել է Հայաստանի պաշտպանության նախարարի մամուլի քարտուղար Արծրուն Հովհաննիսյանը: «Մեքենան վնասվել է, սակայն վարորդը բարեբախտաբար չի տուժել»,- հաղորդում է Հովհաննիսյանը: Ըստ նրա՝ հայկական ստորաբաժանումների պատասխան կրակից հետո հակառակորդը լռել է։
Վերջին առնվազն տասը օրերին նմանաբովանդակ տեղեկատվությունը դարձել է մեր իրականության անքակտելի մասը: Ընդ որում՝ Բաքուն հրադադարը խախտում է ոչ միայն ադրբեջանա-արցախյան շփման գծում, այլ նաև Հայաստանի և Ադրբեջանի պետական սահմանի երկայնքով:
«Մենք մեծ հաղթանակի ենք հասել նաև ռազմի դաշտում: Ադրբեջանցի զինվորը, ադրբեջանական բանակը ազատագրեցին մեր հողերի մի մասը: Կգա մի օր, երբ այսօր դեռևս օկուպացված մեր տարածքներում ևս կծածանվի ադրբեջանական դրոշը, և այնտեղ էլ նախագահական ընտրություններ կանցկացվեն»,- իր հետընտրական առաջին ուղերձում երեկ հայտարարել է վերընտրված Իլհամ Ալիևը:
Կասկածից վեր է, որ, այսպես կոչված, պատերազմի հռետորաբանությունը Ալիևի համար ոչ թե նախընտրական հնարք է, այլ քաղաքականության նպատակ: Ադրբեջանի նախագահի ուղերձը բացահայտում է առաջիկա տարիների նրա քաղաքականության ուրվագիծը: Ապրիլի 11-ի ընտրություններում Ալիևի համար «նկարվել» է վստահության բարձր՝ մոտ 90%-անոց ցուցանիշ: Նման դեպքերում Ադրբեջանի նախագահն անկաշկանդ գործողությունների հնարավորություն է ստանում երկու ուղղություններով՝ նոր թափ հաղորդել բանակցային գործընթացին կամ պատրաստվել ռազմական գործողությունների:
Բաքվից հայտարարություններ են հնչում միանգամից իրարամերժ այս երկու գործընթացներին պատրաստ լինելու մասին: Ադրբեջանի պատկերացրած բանակցային գործընթացն ըստ էության ենթադրում է հայկական կողմի կապիտուլյացիա, ինչն ադեկվատ չէ ոչ միայն միջազգային այսօրվա ստատուս քվոյին, այլ նաև անընդունելի է Երևանի համար:
Դիվանագիտական շանտաժը այն գործիքներից մեկն է, որի միջոցով Բաքուն փորձում է ստեղծել նոր պատերազմի սանձազերծման մոտիվները:
Այս օրերին Բաքուն կրակում է Հայաստանի պետական սահմանի ուղղությամբ, սակայն դրանք ավելի շատ կրակոցներ են միջազգային հանրության, առաջին հերթին՝ Մոսկվայի ուղղությամբ: Ալիևը միջազգային հանրությանը փորձում է, այսպես ասած, վարժեցնել նոր պատերազմի ռեժիմին, մյուս կողմից՝ Մոսկվայից ստանալ պատերազմելու «իրավունք»: Դժվար է ասել՝ Մոսկվան կվերադառնա՞ 2016-ի ապրիլյան պատերազմին նախորդած ստատուս քվոյին, թե՞ Բաքուն դարձյալ կստանա Ռուսաստանի դիվանագիտական մերժումը՝ ինչպես դա եղավ անցյալ տարի Պուտին-Էրդողան հանդիպման ժամանակ:
Մյուս կողմից՝ ուշագրավ է, որ ադրբեջանական սադրանքներին զուգահեռ Ռուսաստանի ԱԳՆ-ն հրապարակեց իբրև թե հայ լրագրողին արտգործնախարար Սերգեյ Լավրովի տված հարցազրույցի տեսանյութը, որում նա փորձում էր ռեաբիլիտացնել, այսպես կոչված, Կազանի պլանը: Սա անուղղակի աջակցություն է Բաքվի ագրեսիվ գործողություններին:
Առայժմ հայկական կողմը արդյունավետ պաշտպանվում է՝ համարժեք պատասխան տալով ադրբեջանական սադրանքներին: Թերևս անհրաժեշտություն առաջանա առաջիկայում դիմել կանխարգելիչ գործողությունների, եթե Բաքուն շարունակի հոգեմաշ պատերազմի մարտավարությունը:
