Երևանում մեկնարկել է «ԱրմՀայԹեք-2018» ռազմարդյունաբերական միջազգային ցուցահանդեսը, որն անցկացվում է արդեն երկրորդ անգամ, և որում ներկայացվում է ըստ էության հայկական ռազմարդյունաբերության հեռանկարը: Ինչպիսին է այդ հեռանկարը՝ դեռևս բավական անորոշ է, այն իմաստով, որ շատ բան կախված է Հայաստանի կառավարման արդյունավետությունից:
Առայժմ իրավիճակը հիմնականում հռետորաբանության մակարդակում է, թեև անշուշտ սա այն ոլորտն է, որտեղ խոսքը միշտ էլ ավելի տեսանելի կլինի, իսկ գործի զգալի մասը պետք է մնա փակ: Այդուհանդերձ, առանցքային ցուցիչը թերևս կլինի այն, թե հայկական տնտեսության մեջ ինչպիսի տեսակարար կշիռ է ձեռք բերելու ռազմարդյունաբերությունը, որքան աշխատատեղ է ապահովվելու այդ ոլորտի զարգացման շնորհիվ, ինչպիսի կլաստերներ են ձևավորվելու: Ըստ այդմ հնարավոր կլինի լիարժեք գնահատել, թե ինչպիսի դինամիկայով է զարգանում ռազմարդյունաբերությունը:
Առայժմ պետք է դրական գնահատել նպատակադրումը, որ անում է իշխանությունը՝ ռազմարդյունաբերության զարգացման շնորհիվ բանակը հանրության և պետության համար ծախսային բեռից վերածել տնտեսության լոկոմոտիվի: Մնում է վերածել, իսկ այստեղ անշուշտ խնդիրները թե՛ կառավարման արդյունավետության դաշտում են, թե՛ նաև միջազգային քաղաքականության, քանի որ հայկական ռազմարդյունաբերությունը, այսպես ասած, ինքն իրենով գործնականում անկարող կլինի ճեղքել միջազգային ռազմարդյունաբերական ցանցը և դառնալ մասնակից. դա հնարավոր է անել խոշոր գործընկերային նախագծերի միջոցով: Իսկ առանց դրա՝ զուտ ներքին սպառման համար ռազմարդյունաբերության զարգացումը չի կարող ունենալ հեռանկար:
Անշուշտ, այդ ամենն իշխանությունը գիտակցում է, խնդիրը այն է, թե որքան են լինելու իրավիճակն առաջ մղելու կամքն ու կարողունակությունը, քանի որ այստեղ պահանջվելու է թե՛ հմուտ մենեջմենթ, թե՛ նաև բազմաշնորհ դիվանագիտություն: Բայց պահանջվելու է նաև ներքին համակարգային տրանսֆորմացիա, տնտեսության վերակազմակերպում՝ այն իմաստով, որ ռազմարդյունաբերությունը պահանջում է բոլորովին այլ բնույթի տնտեսական հարաբերություններ ու կառուցվածք, քան այն, ինչ այժմ կա Հայաստանում: Իսկ այստեղ լինելու է նաև ներքին մեծ դիմադրություն, քանի որ սա այն տեղն է, որտեղ հայկական օլիգարխիան թերևս անկարող կլինի, այսպես ասած, իրենով փոխարինել միջազգային խոշոր խաղացողներին, խոշոր բրենդներին, որովհետև հարցն առևտրի և ծառայությունների ոլորտին չի առնչվում, այլ տեխնոլոգիական խոշոր ցիկլերի, որտեղ հայկական օլիգարխիան անգամ փոքր և փակ հայկական տարածությունում չի կարող մրցունակ լինել հեղինակավոր միջազգային բրենդների համեմատ:
Ըստ այդմ՝ ռազմարդյունաբերության զարգացման ներուժն իր մեջ պարունակում է ոչ միայն զուտ տնտեսական և ռազմատեխնիկական էֆեկտի հեռանկար, այլ նաև ներքին վերափոխումների՝ ընդհուպ դե ֆակտո իշխանության և իշխող համակարգի փոփոխություն, քանի որ տնտեսության մեջ տեսակարար կշռի փոփոխությունը ուղեկցվելու է նաև այդ կշիռը կրող կազմի փոփոխությամբ, կամ այլ կերպ ասած՝ նոր տնտեսաքաղաքական էլիտայի ձևավորման:
Կստացվի՞, կլինի՞ քաղաքական կամք: Սա գործնականում քաղաքական անուղղակի պայքարի մի հարթություն է, և հանրությունն էլ թերևս չպետք է մնա կողմնակի դիտորդի դերում՝ օգտագործելով առաջարկվող խողովակը, որ մարտահրավերների և իրադարձությունների բերումով ստիպված է ձևավորել իշխանությունը և թերևս հակված է լինելու այդ ուղղությամբ գնալ փոխզիջումների, դժվար, սակայն հնարավոր:
