Այսօր ավարտվել է Լեռնային Ղարաբաղի պաշտպանության նախկին նախարար Սամվել Բաբայանի վերաքննիչ բողոքի քննությունը: Դատարանը հեռացել է խորհրդակցական սենյակ՝ որոշումը կհրապարակվի վաղը կեսօրին:
Դատելով Վերաքննիչ դատարանում Սամվել Բաբայանի և նրա ընկեր Սանասար Գաբրիելյանի վերջին խոսքից` այսպես կոչված, անդրկուլիսյան քաղաքական համաձայնություններ չեն կայացվել և «Իգլայի» գործով առաջին ատյանի դատարանի վճիռն, ըստ ամենայնի, էապես չի «խմբագրվելու»:
Այսօր Լեռնային Ղարաբաղի պաշտպանության նախկին նախարարը նորից հայտարարել է, որ գործը պատվեր է, վերից վար՝ շինծու, սակայն դարձյալ խուսափել է հասցեական քաղաքական հայտարարություններից` բաց պահելով արտաիրավական պայմանավորվածությունների պատուհանը:
Սամվել Բաբայանը դատարանին հորդորել է արդար որոշում կայացնել՝ զգուշացնելով, որ երբևէ այդ մեղքը իր վրա չի վերցնելու, բողոքը տանելու է բոլոր ատյաններով: «Սա գործ չի, սա սարքած գործ ա, շինծու, էդ շինծու գործը փորձում են իրականացնել իրանց ուզած ձևի: Ես ձեզ կոչ եմ արել մինչև էս, նորից եմ կոչ անում ուշադիր լինել, ես ատյան-ատյան գնալու եմ մինչև վերջ: Ես մեղքը իմ վրա ես չեմ վերցնելու, էս ցիրկը բերեք թարգենք», – հայտարարել է Բաբայանը:
Վերջինիս մարտական ընկեր Սանասար Գաբրիելյանն ավելի կատեգորիկ է եղել` պնդելով, թե իրեն կալանավորել են ՕՐՕ-ի շտաբ բացելու համար:
Այն, որ հայկական արդարադատության միակ շարժառիթն իրավականը չէ` ակնհայտ է վաղուց: «Իգլայի» գործում, մյուս աղմկահարույց դատավարությունների օրինակով, մեղմ ասած, դժվար է տարանջատել իրավական և քաղաքական բաղադրիչները` հատկապես, որ Բաբայանի և մյուսների ձերբակալությունները տեղի ունեցան ՕՐՕ-ին չեզոքացնելու համատեքստում:
Մյուս կողմից` Բաբայանի հետպատերազմյան շրջանի գործունեությունը մշտապես եղել է օրնականության և կրիմինալի սահմանագծին. իշխանությունները նրան կարող էին «փակել», ըստ էության, ցանկացած պահի` ընդ որում, Քրեական օրենսգրքի մի քանի հոդվածով:
Բաբայանի պատմությունն ունի այլ ուշագրավ բաղադրիչ ևս: Դա իշխանության տարբեր սեգմենտների վերաբերմունքն է ԼՂՀ ՊԲ նախկին հրամանատարի անազատությանը. համակարգը դժվար է համակերպվում այն մտքի հետ, որ կարող է «զոհաբերվել» յուրային: Սա բխում է համակարգային ինքնապաշտպանության բնազդից: Սակայն այս անգամ համակարգային «խնդրագրերը» բախվում են Սերժ Սարգսյանի դիմադրությանն, ով ակնհայտորեն ուզում է հասկացնել, որ երկրում խաղի կանոններ են փոխվել: Եթե նույնիսկ հայտնի չէ նոր կանոնների բովանդակությունը, անորոշությունն ու Բաբայանի ճակատագրին արժանանալու ռիսկերը, ավելի հնազանդ ու վերահսկելի են դարձնում համակարգային տարբեր սեգմենտների վարքագիծը:
Թերևս Սերժ Սարգսյանն այս պահին հնարավոր չի համարում համակարգի կոնսոլիդացիան ռացիոնալ հենքով` այն «ցեմենտելով» վախի և անորոշության գործոններով:
