Հանրային խորհուրդը ձևավորվեց 2008-ի վիճահարույց, աղմկոտ ընտրություններից հետո: Դեռ այն ժամանակ որևէ մեկը հստակ չկարողացավ մոտիվացնել այս մարմնի ստեղծումը: Սերժ Սարգսյանը լուծում էր երկակի խնդիր. մի կողմից` նա երախտագիտություն էր հայտնում Վազգեն Մանուկյանին` նախագահական ընտրություններում իր հանդեպ լոյալ գտնվելու, իսկ ավելի ճիշտ` Լևոն Տեր-Պետրոսյանի դեմ աշխատելու համար, մյուս կողմից` փորձ էր արվում մեղմել իշխանության նկատմամբ հասարակության տոտալ անվստահությունը:
Հանրային խորհուրդը Վազգեն Մանուկյանի համար հանրային որոշակի կարգավիճակ, զբաղվածության հարց գուցե լուծեց, սակայն ինստիտուցիոնալ առումով չկայացավ և անցած տաս տարիների ընթացքում դժվար է հիշել որևէ դեպք, երբ պետական որևէ մարմին հաշվի նստած լինի Վազգեն Մանուկյանի ղեկավարած կառույցի, նրա դիրքորոշումների հետ:
Նույնիսկ մշակված չէ Հանրային խորհրդի և պետական մյուս մարմինների փոխհարաբերությունների մեխանիզմը: Եթե չլիներ Վազգեն Մանուկյանի գործոնը կամ Սերժ Սարգսյանն իշխանությունից հեռանալու մտադրություն ունենար, Հանրային խորհրդի մասին գուցե բոլորը մոռանային ու այդ մարմինն ինքնաբերաբար լուծարվեր կառավարման նոր համակարգին անցման համատեքստում:
Սակայն նույնիսկ այս հարցում Սերժ Սարգսյանը որոշել է պահպանել ստատուս-քվոն և կառավարման նոր համակարգում Հանրային խորհուրդը լինելու է կառավարության խորհրդակցական մարմին, որի գործունեությունը սահմանվում է օրենքով: Իհարկե, օրենսդրական կարգավորումն ինքնին ոչ մի բան չի տալու Հանրային խորհրդին, չի լրացնելու նրա գործունեության կամ ֆունկցիոնալ վակուումը: Ինչպես տաս տարի առաջ, այնպես էլ` այսօր, իշխանության վերնախավում որևէ մեկը չի պատկերացնում, թե ինչով է զբաղվելու Հանրային խորհուրդը կամ ավելի շուտ` բոլորը գիտեն, որ պետբյուջեից սնվող այս կառույցն որևէ առաքելություն չունի և լուծում է Վազգեն Մանուկյանին, այսպես ասած, պատվով թոշակի ուղարկելու հարցը:
Ըստ էության` այս օրերին խորհրդարանում քննարկում են մի օրենք, որը վերաբերում է միայն Վազգեն Մանուկյանին: 88-ի համազգային շարժման առաջնորդներից մեկը գուցե դրան արժանի է, սակայն տուժում են պետության գաղափարը, ռացիոնալ մտածողությունը:
Պետությունն, անշուշտ, ունի փորձագիտական հանրության, քաղաքացիական հասարակության տարբեր սեգմենտների հետ փոխադարձ հաղորդակցության կանալների ստեղծման անհրաժեշտություն: Սակայն դրա համար անհրաժեշտ է լուծարել անիմաստ, մեռելածին կառույցներն ու ստեղծել բազմաշերտ արդյունավետ հարթակներ, իսկ պետության կյանքում ներդրում ունեցած մարդկանց ծառայությունները պետք է գնահատվեն միանգամայն այլ միջավայրում և բովանդակությամբ:
Լուսանկարը՝ Photolure-ի
