Սխալվում են բոլոր նրանք, ովքեր կարծում են, թե ներիշխանական ինտրիգները, պայքարը Հայաստանում գտնելու են իրենց հանգուցալուծումը՝ նոր վարչապետի ընտրությամբ և կառավարության ձևավորմամբ: Բոլոր հիմքերը կան հակառակը պնդելու համար, եթե նույնիսկ իրականություն դառնա այս պահի ամենահավանական սցենարը, և ապրիլից հետո Սերժ Սարգսյանը շարունակի մնալ Բաղրամյան 26-ում՝ արդեն վարչապետի կարգավիճակով: Ի վերջո, որևէ տեղ չի գնալու Կարեն Կարապետյանը, և ներհամակարգային հակասությունները, առնվազն լարվածությունը, պահպանվելու են, եթե նույնիսկ նա զբաղեցնի առաջին փոխվարչապետի պաշտոնը:
Ավելին, Հայաստանի իշխանության ներսում օբյեկտիվորեն հասունանալու է նոր ինտրիգ: Ավելի ճիշտ կլինի ասել՝ այդ ինտրիգը բավականին մտածված ձևով հասունացնում է Սերժ Սարգսյանը՝ հենց այն դեպքի համար, երբ նա կլինի ուժեղ վարչապետ կառավարման նոր համակարգում: Ինտրիգը պայմանավորված է Արմեն Սարգսյանի՝ Հայաստան վերադարձով և նրա նախագահության գրեթե անխուսափելի հեռանկարով:
Բանն այն է, որ Կարեն Կարապետյանն ու Արմեն Սարգսյանն իրար շատ նման են կերպարային առումով: Երկուսն էլ Հայաստանում կիսատ են թողել իրենց նախկին պաշտոնավարումները և Հայաստանից հեռացել են խորհրդավորության որոշակի շղարշով ու իրենց անձերի հանդեպ հանրային որոշակի սպասումներով: Արմեն Սարգսյանը վարչապետի պաշտոնում պետք է նպաստեր իշխանության ճգնաժամի հաղթահարմանը, որը հետևանք էր 1996-ի աղմկոտ նախագահական ընտրությունների, սակայն ամիսներ անց հեռացավ՝ ավելի խորացնելով իշխանության ճգնաժամը: Կարեն Կարապետյանը խոստանում էր կառավարման նոր մշակույթ ներդնել Երևանում, սակայն կարճ ժամանակ անց գայթակղվեց «Գազպրոմի» գրավիչ առաջարկով:
Արմեն Սարգսյանի ու Կարեն Կարապետյանի միջև ընդհանուր է այլ հանգամանք ևս: Երկուսն էլ կայացած մարդիկ են, սակայն ինքնուրույն են պայմանականորեն ու հարաբերականորեն, որովհետև Սարգսյանի հետևում կանգնած է մեծահարուստ Վաչե Մանուկյանը, իսկ Կարապետյանի թիկունքում՝ միլիարդատեր Սամվել Կարապետյանը: Կարեն Կարապետյանի ամենամեծ կռիշը, հեղինակության նշաձողը «Գազպրոմի» նախագահ Միլլերն է, Սարգսյանինը՝ արքայազն Չարլզը:
Ավելի քան պարարտ հող է ստեղծված, որպեսզի ապրիլից հետո Սերժ Սարգսյանը մրցակցություն գեներացնի Կարեն Կարապետյանի ու Արմեն Սարգսյանի միջև: Սա միանգամայն տեղավորվում է Սերժ Սարգսյանի, այսպես կոչված, շախմատային տրամաբանության մեջ՝ մանավանդ, որ Կարեն Կարապետյան-Արմեն Սարգսյան մրցակցությունը ունի թեկուզև լատենտ արժեքային, աշխարհաքաղաքական ենթատեքստ՝ ռուսական և արևմտյան քաղաքական մշակույթներին, քաղաքական կամ կոորպորատիվ շահերին նրանց պատկանելության առումով:
Հայաստանի քաղաքական համակարգը, ըստ էության, խոպան է Մոսկվայից և Լոնդոնից հրավիրված այս գործիչների համար՝ իրացվելու, դրսևորվելու համար: Ճիշտ է, այս պահին տեսանելի հակասություններ չկան Արմեն Սարգսյանի և Կարեն Կարապետյանի միջև, բայց դրանք օբյեկտիվորեն առաջանալու են, որովհետև երկու գործիչներն էլ ունեն ամբիցիաներ, բացի այդ՝ նույնքան բնական է նրանց, այսպես կոչված, տնտեսաքաղաքական հովանավորների շահերի բախումը: Սակայն Արմեն Սարգսյան-Կարեն Կարապետյան ենթադրելի կամ տեսանելի մրցակցությունը շանս է հատկապես Սերժ Սարգսյանի համար: Նման «գաղափարական» մրցակցությունն առաջին հերթին կենսունակություն է հաղորդում կրեատիվ ռեսուրսից զուրկ համակարգին:
Բացի այդ՝ Արմեն Սարգսյանի և Կարեն Կարապետյանի մրցակցությունը նրանց երկուսին դարձնում է իրար հավասար, համարժեք ու նաև՝ անհավասար Սերժ Սարգսյանի հետ: Այսինքն՝ ներհամակարգային, ներիշխանական մրցակցության նոր օջախը միայն ուժեղացնում է Սերժ Սարգսյանի դիրքերը, լիդերությունը:
Սերժ Սարգսյանն իշխանությունը մշտապես պահել է հակակշիռների և զսպումների մեխանիզմի միջոցով, որի շնորհիվ նա դարձել է համակարգի, ըստ էության, անվիճարկելի կոնսենսուսը և կայունության երաշխավորը: Էլ չենք խոսում այն մասին, որ Սերժ Սարգսյանը մանևրելու հնարավորություն է ստանում նաև արտաքին քաղաքականության հարցերում: Ըստ ամենայնի, ապրիլին գործընթացը ոչ թե ավարտվում, այլ նոր մեկնարկ է ստանում՝ ավելի հետաքրքիր ու բազմաշերտ օրակարգով:
