Նախկին ավտոդողերի գործարանի աշխատակիցներն այսօր հավաքվել էին կառավարության շենքի մոտ՝ պահանջելու իրենց 16 տարի կուտակված անաշխատունակության թոշակները:
Գրիգոր Չերքեզյանը 1979-ի դեկտեմբերի 11-ին գործարանում աշխատելու տարիներին ստացել է խեղում՝ ձեռքի չորս մատների կորուստ: Նրան թոշակին առընթեր նշանակված անաշխատունակության տոկոսները տրվել են մինչև 97 թվականը, ապա գործարանի քանդվելուց հետո առ այսօր այդ տոկոսները չի ստացել: Այս տարիներին հավաքվել է 895.000 դրամ:
«Դիմել ենք դատարան, հայցը արդարացի է համարել, բայց երկու տարի է, երբ ներկայացուցչին դիմում ենք, ասում է՝ փող չկա: Ամեն օր ասում են՝ այսօր չէ, վաղը, սակայն մարդիկ առողջական խնդիրներ ունեն, գումար է անհրաժեշտ»,-«Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում նշեց Գրիգոր Չերքեզյանը:
Նրա կինն էլ հավելեց, որ դիմել են ԱԺ, խնդրին տեղյակ են Կորյուն Նահապետյանը, Տարոն Մարգարյանը, Անահիտ Բախշյանը, սակայն առ այսօր սայլը տեղից չի շարժվում: «Մենք որևէ մեկի հացի փողը չենք ուզում, կյանքը դրել է այդ գործարանի վրա, 57 տարի այնտեղ է եղել, հաշմանդամ է դարձել այդ գործարանում…»,- հուզված նշեց թոշակառուի կինը:
Նախկին գործարանի աշխատակից Ժորա Սարբազյանը ձեռնափայտով էր եկել կառավարության շենքի մոտ: Նա տառապում է փտախտով (գանգրենա), և ցույց տվեց երկու ոտքերը, որոնք, չնայած սպիտակ մաշկին, ամբողջությամբ սևացել էին: «Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում նա ասաց, որ ընդամենը հինգ-վեց հոգի են մնացել՝ նախկին 27 հոգուց, մնացածը մահացել են:
«Մենք մեղք ենք, էլի, անհրաժեշտ է այդ գումարը: Խնդրում են ենք, բոլորը ասում են, որ պետք է տան: Այս քանի տարի է՝ բոլորը ուղարկում են Չիթչյանի մոտ, ինձնից հիմա բժշիկը 400 հազար դրամ փող է ուզում, որ կտրի ոտքս»,- ասաց նա: Ի դեպ, հիվանդությունը նա ձեռք է բերել գործարանում աշխատելու տարիներին:
«Խնդրում եմ՝ տվեք թոշակս, գոնե բինտի փող անեմ, եթե ոչ՝ երկու օրից հրապարակում ինձ կհրկիզեմ»,- ասաց նա:
Ի դեպմ, նա ստանում է 34 հազար թոշակ:
Նրանք նշեցին, ոչ ոք ոչ մեկից ոչինչ չի խնդրում, իրենք իրենց արյան փողն են ուզում:
