Տնտեսական մրցակցության պաշտպանության հանձնաժողովը նախօրեին տարածած հայտարարությամբ լեգիտիմացրել էր հունվարի 1-ից սկիզբ առած թանկացումները, մասնավորապես նաև բենզինի ու դիզվառելիքի շուկայում: Հանձնաժողովի այս հայտարարությունը հետաքրքիր էր ոչ միայն ինքնին որպես գնաճի գործնականում պաշտոնական կնիք, այսպես ասած՝ թույլտվություն և հետագա թանկացումների կանաչ լույս, այլ նաև որպես պատասխան ՀՅԴ-ին:
Բանն այն է, որ դրանից առաջ ՀՀԿ կոալիցիոն գործընկեր և կառավարության մաս կազմող Դաշնակցությունը իր բյուրոյի տնտեսական հետազոտությունների գրասենյակի միջոցով հայտարարություն էր տարածել, որում խոսում էր բենզինի շուկայում հակամրցակցային համաձայնության մասին՝ գնաճի համատեքստում:
Փաստորեն, Տնտեսական մրցակցության պաշտպանության հանձնաժողովը հերքում է ՀՅԴ-ին՝ ասելով, որ չկա որևէ հակամրցակցային համաձայնություն, և ամեն ինչ, այսպես ասած, արդար է: Արդար է ամեն ինչ, թե ոչ՝ այլ հարց է: Տվյալ պարագայում ներքաղաքական կամ ներիշխանական համատեքստում հետաքրքիր է, թե արդյո՞ք ՀՅԴ-ն համաձայն է, որ ամեն ինչ արդար է, և չկա որևէ հակամրցակցային համաձայնություն: Միևնույն ժամանակ հետաքրքիր է, թե ՏՄՊՊՀ արձագանքը ո՞ւմ պատասխանն է ՀՅԴ-ին՝ Սերժ Սարգսյանի՞, որի հետ ըստ էության ՀՅԴ-ն կազմել է կոալիցիա՝ դե ֆակտո, թե՞ Կարեն Կարապետյանի, որը առաջին իսկ պահից ակնհայտորեն դեմ էր ՀՅԴ-ն կառավարություն ներառելուն և պարբերաբար դիտողություններ էր ներկայացնում ՀՅԴ նախարարներին, ինչպես նաև հասավ նրան, որ ՀՅԴ ձեռքում չլինի էկոնոմիկայի նախարարության պորտֆելը:
Հնարավոր է, իհարկե, որ Տնտեսական մրցակցության պաշտպանության հանձնաժողովը, այսպես ասած, սեփական նախաձեռնությունն է ցուցաբերել ՀՅԴ-ին պատասխանելիս, և դրանում չկա քաղաքական որևէ սլաք: Այդ դեպքում հետաքրքիր է լինելու ՀՅԴ հետագա պահվածքը:
Բանն այն է, որ Դաշնակցությունը գործնականում արդեն երկրորդ անգամ է բարձրացնում հակամրցակցության կամ մենաշնորհների հարցը: Գնաճի համատեքստում ՀՅԴ-ն այդ հարցը իր տնտեսական հետազոտությունների գրասենյակի անունից հայտարարության ֆորմատով մի քանի շաբաթ առաջ բարձրացրել է հարցը կարագի շուկայի մասով: Այժմ ահա հարցը բարձրացվում է երկրորդ անգամ՝ արդեն բենզինի շուկայի մասով: Այս անգամ ՀՅԴ-ն ստանում է պատասխան, որը, ըստ տրամաբանության, պետք է որ չգոհացնի Դաշնակցությանը: Կբարձրաձայնի՞ ՀՅԴ-ն մենաշնորհների խնդիրը երրորդ անգամ:
Այստեղ առանցքային հանգամանքը թերևս ներիշխանական իրավիճակն է: Դաշնակցության ահազանգը հնչեց այն պահին, երբ Հայաստանի իշխանության ներսում ստեղծվել է ակնհայտորեն տարօրինակ մի իրավիճակ: Մշուշ է տոնական օրերին Սերժ Սարգսյանի, այսպես ասած, օրակարգի մասով, աշխատանքային շաբաթվա մեկնարկին վարչապետն է մեկնում արձակուրդ: Տպավորություն է, որ իշխանության ներսում տեղի է ունենում հարաբերությունների ակտիվ պարզաբանում կամ վերադիրքավորման գործընթաց, և այդ համատեքստում ՀՅԴ-ն թերևս հիշեցնում է իր մասին, որպեսզի խաղն առանց իրեն չընթանա: Ահա այս համատեքստում տրվում է պատասխանը, որը քաղաքական կոնտեքստի իմաստով այլ բան չէ, քան ՀՅԴ-ին խաղից դուրս թողնելու պատասխան:
Հենց այդ հանգամանքն է էական դարձնում հարցը, թե ում նախաձեռնությամբ և ում հետ համաձայնեցված է ՏՄՊՊՀ-ն գործնականում պատասխանել Դաշնակցությանը: Այստեղ թերևս արժե դիտարկել նաև Սարգսյան-Կարապետյան համատեղ տարբերակը, որը հնարավոր է այն դեպքում, երբ հանգուցալուծվում է վարչապետի պաշտոնի հարցը այս կամ այն կողմ:
