1998-ի իշխանափոխությունից հետո Վազգեն Սարգսյանը մտադրվել էր կուսակցություն ստեղծել: Անդրանիկ Մարգարյանը կարողանում է նրան համոզել, որպեսզի Երկրապահի քաղաքականացված հատվածը միանա ՀՀԿ-ին: Աշոտ Նավասարդյանի մահից հետո Հանրապետականը, որը երբեք մեծ կշիռ չի ունեցել, հայտնվել էր փլուզման շեմին ու պատահական չէ, որ 98-ի դրամատիկ օրերին Անդրանիկ Մարգարյանը ստվերի պես հետևում էր Վազգեն Սարգսյանին: Սպարապետի ընտրությունն ի վերջո կանգ առավ Հանրապետականի վրա. նրան գրավել էր կուսակցության դասական անունը: 1999թ-ի հունվարի 24-ին Վազգեն Սարգսյանը ՀՀԿ համագումարում հանդես եկավ ծրագրային ծավալուն ելույթով և թերևս բոլորի համար հասկանալի էր, որ առաջիկա խորհրդարանական ընտրություններում նա վարչապետության հայտ է ներկայացնելու, ինչն ինքնին ենթադրում էր Ռոբերտ Քոչարյանի իշխանության էական սահմանափակում:
Սակայն ՀՀԿ-ն դարձավ ոչ թե Վազգեն Սարգսյանի հաղթանակների ուղեկիցը, այլ շուտով ինքն արձանագրեց «հաղթանակներ»` Սպարապետին ուրանալու գնով:
Հոկտեմբերի 27-ը Հայաստանում դրեց «մեծ ուրացման» շրջանի մեկնարկը: Դա հենց պետության ինստիտուցիոնալ ճգնաժամի դրսևորում էր, որովհետև քաղաքական համակարգում գնահատման չափանիշներ դարձան ստորաքարշությունն ու ուրացումը: Համակարգը` վերից վար, ապրում էր այդ տրամաբանությամբ: Ռոբերտ Քոչարյանն ուրացավ Հայաստանն ու Արցախը` արյունոտ խրախճանքի միջոցով «թագադրվելով» ռուսական ցարի կողմից: Քոչարյանն ինչքան հնազանդ էր ռուսական կայսրությանը, այնքան դաժան էր երկրի ներսում` ոչնչացնելով քաղաքական այլակարծության բոլոր դրսևորումները, ոչնչացնելով ինքնիշխանության բոլոր օջախները:
Վշտահար հասարակության ցավը դեռ չէր ամոքվել, երբ ՀՀԿ վերնախավն ուրացավ Վազգեն Սարգսյանին` Ռոբերտ Քոչարյանի կողմից արժանանալով պաշտոնների և յուղոտ բիզնեսների: Քստմնելի էր տեսնել ՀՀԿ վերնախավի երկդիմությունը, որը ցերեկները Վազգեն Սարգսյանի շիրիմին երդվում էր հավատարիմ մնալ Սպարապետի գործին, իսկ գիշերները Սպարապետի հիշատակը զոհաբերում էր «երեսուն արծաթով»` Ռոբերտ Քոչարյանի հետ միասին ոչնչացնելով Վազգեն Սարգսյանի քաղաքական ժառանգությունը: Սպարապետին հավատարիմ գործիչները զրկվեցին պետական պաշտոններից, ոմանք` ազատությունից: Ռոբերտ Քոչարյանը հստակ սահմանել էր այն ստորացուցիչ նշաձողը, որի պարագայում մարդիկ կարող էին ինտեգրվել իր համակարգին, դառնալ «արտոնյալ»: Դա ուրացումն էր Վազգեն Սարգսյանին, Կարեն Դեմիրճյանին:
Դրանով Ռոբերտ Քոչարյանը երկու խնդիր էր լուծում` ամրապնդում էր իր իշխանությունը և երաշխիքներ էր տալիս պարբերաբար «ըմբոստսցող» Նաիրի Հունանյանին: Պատահական չէ, որ իշխանության մեջ մնացած Վազգեն Սարգսյանին վերջին հավատարիմ թիմակիցները` Երևանի քաղաքապետ Ալբերտ Բազեյանը և գլխավոր դատախազ Բորիս Նազարյանը, պաշտոնանկ արվեցին Հոկտեմբերի 27-ի դատավարության շեմին: Շուտով Նաիրի Հունանյանին ավելի մեծ «նվեր» մատուցվեց` ձերբակալվեց Սպարապետի եղբայր Արմեն Սարգսյանը:
Սկսվել էր «մեծ ուրացման» շրջանը` Քոչարյանն ուրանում էր Հայաստանը, Հանրապետականը` Վազգեն Սարգսյանին: Պատահական չէ, որ ՀՀԿ-ի այսօրվա հավաքական դեմքը անհայրենիք օլիգարխիան է:
Լուսանկարը՝ Photolure-ի
