Մենք գործ ունենք նոր հետդաիշական գլոբալիստական նախագծի հետ, որը կմթագնի Մերձավոր Արևելքի ապագան: Հանրաքվեի մասին Էրբիլի որոշումը քաոսի առաջացման պոտենցիալ ռիսկի պատճառով, որն այն իր մեջ ունի, բոլորին տագնապի վիճակի է բերել: Եվ երկրներից մեկը, որոնք բոլորից ավելի լավ են տեսնում՝ ինչ արյունոտ քաոսի մեջ են ուզում տարածաշրջանը ներքաշել «գլոբալիստ-սորոսցիները», Ռուսաստանն է: Այս մասին գրում է թուրքական Sabah պարբերականը:
Հենց այս պատճառով որոշիչ դերը Կրեմլին են տվել: Էրբիլ-Իսրայել-ԱՄՆ եռյակը սեղանին է դրել իր գործնականում բոլոր հաղթաթղթերը Ռուսաստանի նախագահ Վլադիմիր Պուտինին իր կողմը գրավելու համար: Սկզբում խաղի մեջ մտավ Իսրայելի վարչապետ Բենիամին Նեթանյահուն, ով օգոստոսի 23-ին Սոչի մեկնեց «Մոսադի» պատվիրակության հետ:
Սիրիայում և Իրաքում Ռուսաստանի քաղաքականությունը հօգուտ քրդերի փոխելու և Թուրքիայի և Իրանի նկատմամբ թշնամական դիրք զբաղեցնելու հարցում Պուտինին համոզելու Նեթանյահուի փորձերն անարդյունք մնացին: Երբ այդ նախաձեռնությունն արդյունք չտվեց, «առանձնահատուկ անձինք» ներքաշվեցին՝ ունակ տպավորություն գործելու Կրեմլի վրա այնպիսի «գրավիչ առաջարկներով», ինչպիսին գազային գործարքն է:
ԱՄՆ-ում այս տարվա հունիսից հանրաքվեի աջակցության միջոցառումների վրա 1,5 մլն դոլար ծախսած Բարզանիի վարչակազմի գլխավոր զենքը լոբբիստ Փոլ Մանաֆորթն էր:
Վաշինգտոնում, Մոսկվայում և Պեկինում ուժեղ կապեր ունեցող Մանաֆորթը գլխավորում էր հանրաքվեի անցկացման արշավը: Ընտրությունը Մանաֆորթի վրա կանգ առավ ինչպես Պուտինի, այնպես էլ ԱՄՆ նախագահ Դոնալդ Թրամփի, նաև Չինաստանի ղեկավար Սի Ցզինպինի հետ նրա մտերմության հետ կապված:
Մինչև 2016 թ. օգոստոսը Մանաֆորթը, ով հայտնի է որպես Պուտինի «ջոկեր» Ուկրաինայում, գլխավորում էր Թրամփի նախընտրական շտաբը: Մանաֆորթը ներկայումս նրանցից մեկն է, ում լսում է Չինաստանի նախաձեռնած Ենթակառուցվածքային ներդրումների ասիական բանկը:
Բայց հիմա ԱՄՆ հատուկ դատախազ Ռոբերտ Մյուլլերը հետախուզություն է վարում Մանաֆորթի հանդեպ Ռուսաստանի հետ կապերի պատճառով: Մանաֆորթը հայտնվել է մշակման փուլում, քանի որ անցած տարվա հուլիսին կազմակերպել է Թրամփի արդարադատության նախարար Ջեֆ Սեշնսի և ԱՄՆ-ում Ռուսաստանի նախկին դեսպան Սերգեյ Կիսլյակի սկանդալային հանդիպումը:
Մոսկվային հանրաքվեին աջակցել համոզելու փորձերում կրիտիկական կարևոր քայլ էր ռուսական առաջատար «Ռոսնեֆթ» նավթային ընկերության արած առաջարկը:
Այսպես, սեպտեմբերի 25-ի հանրաքվեից մեկ շաբաթ առաջ հայտարարվել էր, որ «Ռոսնեֆթը» և Էրբիլի վարչակազմն ավելի քան 1 մլրդ դոլարի համաձայնագիր են ստորագրել հյուսիսային Իրաքից Թուրքիա գազատարի մասին:
Հանրաքվեի ընդդիմադիրների շրջանում այս հայտարարությունը, նկատի ունենալով պահը, երբ այն արվեց, կասկածներ առաջացրեց. «Կրեմլն աջակցո՞ւմ է քրդական պետությանը»: Իրաքի վարչապետ Հայդեր Ալ-Աբադին նույնիսկ քննադատեց Ռուսաստանի դիրքորոշումը հօգուտ իր «թուլության» հանրաքվեի հարցում:
Բայց ո՛չ Մանաֆորթը, ո՛չ «Ռոսնեֆթը», ո՛չ «Մոսադի» արտագրոհը չկարողացան համոզել ռուս առաջնորդին: Արդյունքում «գլոբալիստ-սորոսցիների» գործողությունը՝ ուղղված Պուտինին «գնելուն», ֆիասկոյով վերջացավ:
Եթե այդ շրջանակներն իմանային Պուտինի աշխարհաքաղաքական հայացքը տարածաշրջանին, նույնիսկ չէին սկսի այդ խաղը: Այս փուլում Ռուսաստանը որոշում է իր մերձավորարևելյան քաղաքականությունը՝ հետ մղվելով Թուրքիայի և Իրանի տագնապներից:
Քանի որ Կրեմլը հանդես է գալիս հօգուտ նրա, որ ոչ էթնիկ և կրոնական խմբերն ազդեցություն ունենան տարածաշրջանում, այլ այնպիսի արմատավորված ուժեր, ինչպիսին են՝ Անկարան և Թեհրանը: Կրեմլը գիտակցում է, որ հակառակ դեպքում իր դիրքորոշումներն ԱՄՆ-ի առաջ զգալիորեն կթուլանան, գրում է պարբերականը:
