«Առաջին լրատվական»-ի զրուցակիցն է ԱԺ ՀՀԿ խմբակցության նախկին պատգամավոր Աշոտ Աղաբաբյանը (Բուռնաշ):
– Պարոն Աղաբաղյան, լրանում է Կարեն Կարապետյանի վարչապետության մեկ տարին: Ինչպե՞ս եք գնահատում այս մեկ տարվա աշխատանքը:
– Ուրախ եմ քաղաքում տեղի ունեցած որոշակի փոփոխությունների համար: Տարբեր տեղեր երթևեկության կանոնների հետ կապված փոփոխություններ են տեղի ունեցել: Ինչ շոշափելի աշխատանք որ տեղի է ունեցել, միայն դա կարող եմ ասել: Երևան քաղաքը տրանսպորտի առումով կանոնակարգվել է: Երթևեկությունը շատ տեղերում ավելացել է, զիջելու նշաններ են դրել և այլն: Եվ այն, ինչ նկատում ես, չես կարող չասել:
– Ըստ Ձեզ՝ ո՞վ պետք է դառնա ՀՀ վարչապետ 2018-ին: Կարծում եք՝ կլինի՞ վարչապետի փոփոխություն: Նշվում է, որ հավանական է՝ Սերժ Սարգսյանի թեկնածությունը այդ պաշտոնին:
– Դա արդեն իր գործն է: Արդեն տևական ժամանակ իշխանությունը ստանձնել է, և ինքն ավելի լավ գիտի՝ ի՞նքը շարունակի, թե՞ շարունակի վստահել Կարեն Կարապետյանին: Սա իր խնդիրն է: Երթուղին Ա-ից Բ կետ գնալու համար է, պարզապես կատարողն է պետք՝ ով գա, որ ժամանակին, առանց ուշանալու, առանց խոչընդոտների Ա-ից Բ կետ հասնի:
– Այսինքն՝ այսօր կատարողի խնդի՞ր կա:
– Իհարկե, այսօր օրենքները պաշտպանելու է գործադիրը, կատարողական լինի, ամեն ինչ տեղը կընկնի: Օրենքները լավն են, կատարողն է պետք: Ընդհանրապես հանրապետականների մեջ խնդիր կար, ասում էինք՝ Ա-ից Բ կետը գնալու համար արգելողներին տրորելու ենք անցնենք, իսկ մեզ հետ եկողներին շալակելու ենք տանենք:
– «Ելք» խմբակցության պատգամավոր Էդմոն Մարուքյանը ԵԱՏՄ-ից դուրս գալու նախաձեռնությամբ է հանդես եկել: Ի՞նչ կարծիք ունեք այս նախաձեռնության վերաբերյալ:
– Եթե որևէ տնտեսական համագործակցություն Հայաստանում պետք է օգտավետ լինի, համաձայն եմ: Եկեք տնտեսական հոգեբանությամբ նայենք խնդրին, որովհետև թշնամիներն էլ են առևտուր անում իրար հետ, չկան հարատև թշնամիներ, կան շահեր: Եվ եթե այս շահերը համընկնում են Հայաստանի զարգացմանը, միանշանակ կողմ եմ՝ լինի ԵԱՏՄ, թե ԵՄ, բոլորի հետ էլ պետք է համագործակցենք:
– ԵՏՄ-ից ստացած օգուտը որտե՞ղ եք տեսել: Անգամ իր իրավունքները այդ միությունում Հայաստանը շատ հաճախ չի կարողանում պաշտպանել:
– Դա ուրիշ բան է, եթե դու չես կարողանում պաշտպանել: Բայց որ այդ օրենքները կամ այդ միությունը մեզ ձեռնտու են՝ փաստ է: Կա արտահանման մեծ շուկա, բայց մենք ինչ պետք է արտահանենք՝ պետք է արտադրենք, որ արտահանենք: Կա շուկա, սկսենք արտադրությամբ զբաղվել, իսկ եթե մենք արտադրությամբ չենք զբաղվում, բայց շուկան կա, ԵՏՄ-ն է մեղավո՞ր: Դու պետք է կարողանաս այնքան արտահանել, որ դրա 40 տոկոսը ներմուծես, այդ ժամանակ Հայաստանում կսկսի տնտեսությունը զարգանալ: Եթե մենք այսօր ներմուծում ենք 1000 տեսակի ապրանք, վաղը մենք պետք է արտադրենք 700 տեսակի ապրանք, որ 300 տեսակը բերենք: Մենք չունենք ծանր արդյունաբերություն, և դրա բնագավառում պետք է ներմուծում անենք, բայց կոշիկ, հագուստ, սնունդ, թեթև արդյունաբերություն պետք է արտադրենք:
– Իսկ ո՞ւմ եք տեսնում 2018-ին վարչապետի պաշտոնում:
– Պետք է վերցնենք կյանքի փորձը: Այս տարիների ընթացքում ով է Անդրանիկ Մարգարյանի պես վարչապետի թեկնածու եղել, ով իր աշխատանքի ընթացքում ներքին և արտաքին պարտք չի ունեցել: Եվ խնդիրը այսպես պետք է ձևակերպել: Պետք է դիտարկել՝ ով ինչ արդյունք է ցույց տվել, և ընտրենք արդյունքը, ոչ թե անձին: Իհարկե, անձն էլ է կարևոր:
– Կարծում եք՝ ներքաղաքական թեժ աշուն կլինի՞:
– Որքան քաղաքական ինտրիգները մեծ են, այնքան ժողովուրդը սկսում է հեռանալ ճշմարտությունից: Ամեն մի ընտանիք ունի տատ, պապ, հայր, մայր, պետությունն էլ նույն բանն է, և հարկավոր են սրտացավ մարդիկ: Այսօր շատ չինովնիկներ խուսափում են պատասխանատվությունից: Հայաստանում այսօր պատասխանատվությունը համարյա թե զրոյի է հավասար, որևէ մեկը չի ուզում պատասխանատվություն կրել, չի ուզում իր աշխատանքի տեղում իր հայրենիքի մասին մտածել, մտածում է՝ որտեղ է ժամադրված, որտեղից փող վերցնի, ինչ անի, ինչ չանի, բայց փողով կառուցել բարոյականություն կամ փողով կառուցել հասարակություն՝ չի լինում այդպես: Սա մտքի, գաղափարի, ազգայնականության, ցեղակրոնության խնդիր է, ոչ թե յոլա գնալու: Հենց իշխանությունը սկսում է յոլա գնալ, վերջացավ այդ պետությունը: Իսկ յոլա գնալն այն է, երբ չկա օրենք և դիկտատուրա:
– ՀՀԿ-ական պատգամավոր Սամվել Ֆարմանյանը ասում է, որ կառավարության գործունեության ցուցիչը պետք է լինեն ոչ թե տնտեսական աճի թվերը, այլ ժողովրդագրական տվյալները: Համամի՞տ եք արդյոք:
– Արտագաղթի ամբողջ վիրուսը, հիվանդությունը կառուցված է վերաբերմունքի վրա: Պետք է մեկս մյուսիս նկատմամբ վերաբերմունք ունենանք, ոչ թե մտածենք՝ դե լավ հա, դե եթե իրենք հայրենիք չունեն, թող գնան, պետք չէ, որ այստեղ լինեն: Բայց էդպես չէ, նախ պետք է իմանաս, թե ինչու է ուզում թողնի գնա, տնտեսական անհաջողություններ ունի՞, թե՞ ոչ: Ցուցանիշների հիման վրա է մարդը կա՛մ մնում, կա՛մ գնում. պատասխանատվությունը ինչի հիման վրա է՝ ցուցանիշների. եթե դու ցուցանիշներ չունես, նկարում ես, դու ինչպե՞ս կարող ես պատասխանատու լինել քո երկրի համար:
– Պարոն Աղաբաբյան, ճի՞շտ է, որ լարվել են հարաբերությունները Սաշիկ Սարգսյանի որդու՝ Նարեկի հետ, ով հիմա հովանավորում է Իրանի հետ գործարար կապեր հաստատած մի քանի ընկերություն:
– Բայց մենք ի՞նչ կապ ունենք այդպիսի բաների հետ:
– Ի՞նչ նորություններ կան «Հրազդան» մարզադաշտից: Խնդրին որևէ լուծում կտրվի՞:
– Որևէ նորություն չկա: Ֆուտբոլի ֆեդերացիայի նախագահը մի քանի անգամ ասաց, որ իրենց ստադիոնը պետք չէ, որովհետև այն վերականգնելու համար կարելի է նոր ստադիոն սարքել: Դա կարծիք է: Հիմա պետք է հարցումներ անենք՝ արդյոք ստադիոնը այսօր Հայաստանին պե՞տք է, թե՞ ոչ: Եթե պետք չէ, այն սպորտային կառույց է, կարելի է այնտեղ կառուցել մեծ լողավազաններ, ֆուտբոլի դաշտ, վոլեյբոլի դաշտ, ինչ-որ ծրագրեր ներդրվեն, որը հաջողություններ կունենա: Ինչ-որ բան պետք է մտածել, այն չի կարող որպես սեփականություն՝ հուշարձան մնալ. եթե հուշարձան է, ուրեմն պետք է հուշարձանը պահպանել: Դրա համար ինձ թվում է, որ հասարակական կարծիքը պետք է ուսումնասիրենք, որպեսզի կարողանանք ներդրումներ անել: Հետաքրքիր նախագիծ կարող է լինել, և հասարակությունը այլևս Բաթում չի գնա, ծով չի գնա, կգա այստեղ կհանգստանա:
