Հայաստանում մեկնարկած աղմկոտ դատավարություններին, դրանցում ծավալվող ընդհանուր առմամբ սպասելի և կանխատեսելի բախումնային զարգացումներին զուգահեռ՝ տարածվում են կարծիքներն ու գնահատականները «ռեժիմի խուճապի մեջ լինելու», անելանելիության, վախի և այլնի մասին: Տեսակետներ կամ վարկածներ, կամ բանաձևեր, որոնք պարբերաբար դրվում են շրջանառության մեջ՝ ըստ ամենայնի ակնկալիքով, որ հանրությունը դրանից կարող է ոգևորվել և, այսպես ասած, ոտքի կանգնել:
Իրականում, սակայն, այդ ամենը չի ունենում որևէ էֆեկտ, սակայն, ինչպես տեսնում ենք, որևէ մեկն էլ չի պատրաստվում հրաժարվել դրանից, և պարբերաբար գտնվում են շրջանակներ, որոնցից սկսվում է «ռեժիմի խուճապի» գեներացիան, և միանգամայն հնարավոր է պնդել՝ անիմաստ ու անպտուղ գեներացիան:
Բանն այն է, որ այդ ամենից «ռեժիմը» ոչ միայն չի ընկնում խուճապի մեջ, այլև, մինչ ոմանք փորձում են համառորեն տարփողել այդ մասին, «ռեժիմը» շարունակում է իրերին ու երևույթներին նայել շատ ավելի սառը, սթափ, մի քանի այլ առաջ հաշվելով և անգամ անկանխատեսելի իրավիճակներում վերահսկողությունը շատ արագ իր ձեռքը վերցնելով: Ի վերջո, նախորդ տարի հուլիսյան զարգացումները դրա վկայությունն էին:
Ցանկալին իրականության տեղ ներկայացնելը Հայաստանի հասարակական-քաղաքական դաշտի «բնածին» արատներից մեկն է: Իհարկե, մի կողմից՝ դրական և գովելի է համառությունը, որ այդ հարցում ցուցաբերում են հանրությունը կամ առանձին խմբեր, բայց ողջունելի այդ համառությունը վերջին հաշվով լիովին արժեզրկվում է, որովհետև դրսևորվում է ընդամենը շրջանաձև պտույտի տեսքով:
Ընդհանրապես այստեղ առկա է պարզապես տրամաբանական, հիմնարար սխալ: Սխալ այն առումով, որ փաստորեն հանրության համար բացատրելի չէ «խուճապի» առաջացման, «ռեժիմին» խուճապի հասցնելու պատճառը, բացատրելի կամ նկատելի չէ քայլերի հաջորդականությունը, որ հանգեցրել է դրան, նաև չի եղել, այսպես ասած, նախորդող կազմակերպական աշխատանք, նպատակադրում հանրության մակարդակում, և, սակայն, անմիջականորեն արձանագրվում է, այսպես ասած, արդյունքը ինչ-որ բանի՝ «խուճապ»:
Այսինքն՝ ռացիոլանության շղթայի բացակայությունն ակնառու է զուտ պատճառահետևանքային մեխանիզմի տեսքով, էլ չասած՝ առանձին դետալների խորքային վերլուծության մակարդակի մասին:
Այդ պայմաններում որքան իշխանությունը «ընկնում է խուճապի» և անելանելիության մեջ, այնքան որևէ իրավիճակից ավելի շուտ ելք գտնում է նույն այդ իշխանությունը, քան հասարակությունը: Այդ իսկ պատճառով իշխանության գործընթացները իրենց շարունակության ու տրամաբանության մեջ լինում են ավելի երկարատև, քան նրանք, որոնք սկզբնավորվում են հանրային դաշտում՝ եթե սկզբնավորման գործում խառը չէ իշխանության մատը:
Իսկ գուցե ժամանակն է «ռեժիմն» անընդհատ խուճապի մեջ գցելու փոխարեն՝ ջանքը, եռանդը, միտքը կենտրոնացնել հանրությանը որևէ ինքնաբավ գաղափարի շուրջ կենտրոնացնելու վրա, որում «ռեժիմը» չի լինի նկատելի և իր անընդհատ կրկնվող «խուճապով» չի մոլորեցնի հանրությանը կամ թույլ չի տա հանրությանը մոլորեցնելով՝ բազմանալ հասարակական-քաղաքական սպեկուլյանտներին, որոնց «խուճապ» առաջացնող «գեներատիվ» հզորություններն են իրականում ապահովում իշխանության էներգիան:
