Երևանի ավագանու ընտրությունից հետո ամենից հաճախ հնչող հարցերից մեկն այն է, թե արդյոք նոր ավագանին կտարբերվի՞ գործունեության իր արդյունքով: Որքանով է հարցը համարժեք առկա իրավիճակին: Երևանի ավագանում զուտ ընդդիմադիր անդամների թիվն ավելանում է: Բայց ՀՀԿ-ն շարունակում է միանձնյա մեծամասնություն կազմել, ինչը նրան տալիս է որոշումների լիակատար ազատություն: Իսկ քանի որ որոշում կայացնողները նույն մարդիկ են կամ, այսպես ասած, Տարոն Մարգարյանի թիմը, ապա Երևանի ավագանում արդյունքի փոփոխություն ակնկալելը թվում է միամտություն:
Իհարկե, ավագանում նոր ընդդիմադիր անդամներ են, որոնք հավակնոտ են, որոնք մոտիվացված են, որոնք երիտասարդ են, սակայն այդ ամենը մի ռեսուրս է, որն ինքնին չունի երկար գործածության ներուժ: Առավել ևս, որ Երևանի ավագանու գործունեությունը պետք է դիտարկել թերևս համապետական քաղաքական իրողությունների տրամաբանությամբ, այդ շրջանակում:
Այստեղ առավել կարևոր նշանակություն ստանում է ոչ թե բուն ավագանու ընտրության արդյունքը, այլ այն ներիշխանական դիմակայությունը կամ մրցակցությունը, որ ծավալվելու է կամ արդեն բավական նկատելի կերպով ընթանում է իշխանության տարբեր թևերի միջև՝ 2018 թվականի կառավարության ձևավորման համար:
Երևանի ավագանու կամ պարզապես քաղաքային իշխանության, Տարոն Մարգարյանի գործունեության արդյունքի մասով ավելի մեծ նշանակություն ունենալու է Սերժ Սարգսյանի որոշումը թե՛ 2018-ի կառավարության, թե՛ նաև ընդհանրապես իր հետնախագահական կարգավիճակի մասով: Ինչպիսին էլ լինի այդ որոշումը՝ այն ենթադրելու է որոշակի նոր իրավիճակ առաջիկա միջնաժամկետ հատվածի համար: Թեև տեսականում, իհարկե, պետք չէ բացառել, որ 2018-ի խնդիրը լուծվի, այսպես ասած, «ոչ-ոքի» տրամաբանությամբ: Բայց անգամ այդ դեպքում հենց տվյալ իրողությունն է ավելի նշանակություն ունենալու քաղաքային իշխանության գործունեության արդյունքի տեսանկյունից, քան բուն ավագանու պատկերը: Ընդ որում, այստեղ ազդեցությունը կլինի ոչ միայն հանգուցալուծման կտրվածքով:
Ինքնին ներիշխանական մրցակցության կամ պայքարի գործընթացն էլ կպայմանավորի քաղաքային իշխանության ինչ-ինչ գործողություններ, բնականաբար՝ նաև դրանց արդյունք: Առավել ևս, որ այդ պայքարը պետք է տեղի ունենա հենց տարբեր իշխանական օղակների, կառավարման տարբեր մակարդակների նուրբ քայլերի, այսպես ասած՝ զորաշարժերի տեսքով, ոչ թե ճակատային դիմադրության կամ բախումների:
Այդ տեսանկյունից Տարոն Մարգարյանն ամենայն հավանականությամբ հանդիսանալու է Սերժ Սարգսյանի ճամբարի «զինվոր», և հետևաբար մեծ է հավանականությունը, որ Մարգարյանը քաղաքային իշխանությունը ըստ անհրաժեշտության կիրառի վարչապետ Կարեն Կարապետյանի կամ ներիշխանական այլ թևերի դեմ, որոնք կլինեն Կարապետյանի աջակիցների շարքում:
Միևնույն ժամանակ այդ իրողությունն ունի նաև ուշագրավ մեկ ուրիշ շերտ: 2018-ի համար դիմակայությունից կամ ներիշխանական մրցակցությունից բացի, անմիջականորեն Սերժ Սարգսյանի շրջապատում անկասկած լինելու է ներքին մրցակցություն նրա քաղաքական ծրագրերի իրականացման հարցում ամենամեծ լումայի համար: Այսինքն՝ դա ներքին մրցակցության երկրորդ օղակն է, առայժմ քիչ տեսանելի, բայց անխուսափելի օղակը:
Տարոն Մարգարյանն այդ հարցում արդեն ոչ թե «շարքային զինվոր» է, այլ «գեներալ», կամ զինվոր, որը ձգտում է դառնալ գեներալ՝ 2022 թվականի խորհրդարանի ընտրության և կառավարության ձևավորման համատեքստում: Կասկած չկա, որ 2021 թվականի քաղաքապետի ընտրությունը 2017 թվականին 70 տոկոս ձայն հավաքած Տարոն Մարգարյանը կհամարի այլևս իր կալիբրից ցածր նպատակակետ:
