Մայիսի 18-ին կայանալիք վեցերորդ գումարման Ազգային ժողովի առաջին նիստը, ամենայն հավանականությամբ, վարելու է Նապոլեոն Ազիզյանը: Չէ, այստեղ որևէ դավադրություն, իշխանության միջամտություն կամ այլ երևույթ գոյություն չունի: Պարզապես Ազիզյանը խորհրդարանի ամենատարեց պատգամավորն է, բայց խոստովանեմ՝ խորհրդանշական է, որ օրենսդիր մարմնի աշխատանքային մեկնարկը հենց նա է տալու: Մանդատային սկանդալի կիզակետում հայտնված պատգամավորն ապացուցեց, որ որևէ սկզբունք չունի` դատարանում Ծառուկյանի դեմ կռիվ տվողից վերածվելով վերջինիս ոտքերի առաջ մանդատ դնողի:
Նույն կերպ, անսկզբունք է մեր խորհրդարանը` հավաքական առումով, և նաև անհատապես` չնչին բացառությունները չհաշված: Այս մարդիկ խորհրդարան են հասել ամենաստոր ճանապարհներով` «վերևներին» քծնելով, «ներքևներին» ահաբեկելով: Նրանք պատրաստ են սակարկության առարկա դարձնել Հայաստանի ինքնիշխանությունը, Ղարաբաղը, միայն թե երաշխավորված լինի իրենց արտոնյալ վիճակը: Եթե վաղը կամ մյուս օրը այս խորհրդարան բերվի ԵՏՄ-ին, ՀԱՊԿ-ին կամ հայ-ռուսական հարաբերություններին վերաբերող որևէ փաստաթուղթ, նույն «հորթային» հրճվանքն ու միասնությունն է լինելու, ինչի ականատեսը դարձել ենք անցած խորհրդարանի պարագայում:
Այսօր բոլորը երդվում են Սերժ Սարգսյանի «արևով», վաղը հերթ են կանգնելու իրենց անվերապահ աջակցությունը Կարեն Կարապետյանին կամ Վիգեն Սարգսյանին հայտնելու համար: Մեր խորհրդարանի մեծամասնությանը միավորում են սկզբունք չունենալու քաղաքական անմեղսունակությունը, մարդկային ողբերգությունը: Նապոլեոն Ազիզյանի «պատմականությունը» կարող է ավարտվել խորհրդարանի հենց անդրանիկ նիստում, որովհետև դրանից հետո, թերևս, նա կատարելու է մանդատը Ծառուկյանի ոտքերի առաջ դնելու «սրբազան ծեսը»:
Գուցե պարադոքսալ հնչի, սակայն ժամանակավորության բարդույթն ուղեկից է ամբողջ խորհրդարանին: Հայաստանում ամեն բան հարաբերական է, նույնիսկ Սահմանադրությունն ու դրա փոփոխությունները, խորհրդարանական համակարգն ու խորհրդարանի բացառիկ դերը: Այս խորհրդարանի «պատմականությունն» ավարտվելու է մեկ տարի հետո, երբ կընտրվի երկրի ղեկավար վարչապետը, և ԱԺ-ն իր հավաքական մանդատը կդնի նոր «տիրոջ» ոտքերի առաջ: Քաղաքականության մեջ պատահական ոչինչ չի լինում: Ու ճակատագրի հեգնանքով` մենք թերևս ունենալու ենք ամենաանդեմ խորհրդարանը, որն իր հնգամյակի ընթացքում գուցե մի քանի «տերեր» փոխի` «ծնկի գալու» իր միակ ֆունկցիան ըստ արժանվույն կատարելու համար:
