«Առավոտ» օրաթերթի գլխավոր խմբագիր Արամ Աբրահամյանը այսօրվա խմբագրականում գրում է.
«Որ Վլադիմիր Պուտինը մեր վիճակագրական ծառայությունից ավելի լավ գիտի, թե քանի հոգի է ապրում Հայաստանում՝ բնական է: Ավելի ճիշտ, վիճակագրականն էլ գիտի, բայց պատճառներ ունի ճշմարտությունը թաքցնելու, իսկ Պուտինը չունի: Այստեղ ես առանձնապես նվաստացուցիչ բան չեմ տեսնում՝ գուցե ՌԴ նախագահին կարելի է թեթևակի կշտամբել ոչ նրբանկատ լինելու մեջ: Նվաստացումն այլ տեղ էր:
Ինչի՞ց էր ծագել այդ ամբողջ խոսակցությունը: Ռուսաստանցի գործարար Արա Աբրահամյանը իր երկրի նախագահին հավաստիացնում է՝ ՌԴ բոլոր հայերը ձեր կողքին են: Չգիտեմ՝ նա հիմքեր ունե՞ր նման բան ասելու, թե ոչ՝ իրենց գործն է: Պուտինը կեսկատակ հարցնում է՝ իսկ Հայաստանի՞: Դրան հայազգի գործարարը պետ է լուրջ պատասխաներ՝ Հայաստանի հայերը Ձեզ սատարելու կամ չսատարելու խնդիր չունեն, այդ մարդկանց հետ մենք գործ չունենք, որովհետև նրանք այլ երկրի քաղաքացիներ են:
Կարծում եմ՝ նման պատասխանի համար ՌԴ նախագահը իր գործարարին չէր կախի, նույնիսկ բիզնեսից չէր զրկի:
Ամեն ինչ հասկանալի է. Ղարաբաղ, ռազմաբազա, «Սմերչ», «Իսկանդեր», գազ և այլն: Հասկանալի է նաև, որ այս պայմաններում ռուս պաշտոնյաների, կուրղինյանատիպ քաղաքագետների, գուցե նաև շարքային քաղաքացիների մի մասի կողմից մեր հասցեին կլինի այն, ինչը իրենց լեզվով շատ դիպուկ կոչվում է «хамство»: (Չնայած այդ հարցում չափն անցնելը բումերանգի էֆեկտ է տալիս, բայց դա դարձյալ իրենց գործն է): Բայց նույնիսկ այս դեպքում կարելի է պահպանել արժանապատվությունը, իսկ կարելի է նաև նվաստանալ, երբ դա քեզնից չեն պահանջում: Նույնիսկ խորհրդային տարիներին էր այդպես, և այդ առումով ինձ համար լավագույն օրինակներից մեկը Կարեն Դեմիրճյանն է, որը, բնականաբար, չէր հակադրվում Կենտրոնին, բայց մյուս կողմից՝ վիզը չէր ծռում: Նույնը կարելի է ասել 60-70-ականներին Խորհրդային Հայաստանում ապրող բազմաթիվ մտավորականների մասին:
Չգիտեմ՝ Պուտինը Սովետից լա՞վ բան է ուզում ստեղծել, թե՞ Սովետից վատ՝ հավանաբար, գոնե տևական առումով այդ նոր միության երկրները կոչվելու են անկախ: Բայց բոլոր հանգամանքներում անկախությունը հիմնված է տվյալ ազգի ներքին ինբնագիտակցության վրա: Օրինակ՝ Բալթյան հանրապետությունների բնակիչները մեծ մասամբ Սովետի 40 տարիների ընթացքում իրենց հոգու խորքում այդ մեծ երկրի քաղաքացի չէին զգում: Արդյոք նույնը կարելի՞ է ասել հայաստանցիների մասին: Այդ ներքին զգացողությունը ո՞ր չափով է պայմանավորված ԵՄ-ով, ՄՄ-ով, Եվրասիայով կամ Ռուսաստանով:
Անհատական մակարդակով նույնն է. ի վերջո բոլոր հիմնական կրոնական ուսմունքները ցույց են տալիս ներքին ազատությանը հասնելու իրենց ճանապարհը:
