Մայիսի 28-ին առիթով Սերժ Սարգսյանի ուղերձը բավական հետաքրքրական տարրեր է պարունակում իր մեջ: Բանն այն է, որ դրանում նկատելի են «շեղումներ» մինչ այժմ եղած այսպես ասած պաշտոնական կամ իշխանական պրոպագանդայից: Ի՞նչ կար մինչ այժմ այդ առումով: Մինչ այժմ համարվում էր, որ ազգի շահն ամեն ինչից վեր է և եթե որևէ մեկը բարձրացնում էր քաղաքացիական, իրավական, մարդու իրավունքի և ազատության հետ կապված խնդիրներ, ապա այդ տարատեսակ ցեղակրոններն ու ազգայնականներն այդ անձին մեղադրում էին դրանցով ազգի հիմքերը խարխլելու, ազգային շահերին հակադրվելու համար:
Իսկ ի՞նչ է ասում Սերժ Սարգսյանն այժմ: «Ուժեղ բանակը լավ է, իսկ ուժեղ, ազատ և պաշտպանված քաղաքացիների բանակը` շատ ավելի լավ: Ազատ քաղաքացին ամենահուսալի պատվարն է թե՛ արտաքին թշնամու, թե՛ ներքին ապօրինությունների դեմ: Եթե մարդը չունի լիակատար ազատություն և իրավունքներ իր հայրենիքում, նա ումի՞ց և ի՞նչ պետք է պաշտպանի: Կարծում եմ` այս հարցը բոլորը պետք է տան իրենց: Ազգի շահերն ու ազատությունը կարելի է ու պետք է համադրել անհատների շահերին և ազատություններին: Ամենևին էլ պարտադիր չէ, որ մեկը զոհաբերվի մյուսին: Ճիշտ հակառակը` սրանք մեկ համալիր են», ասում է Սերժ Սարգսյանը:
Պետք է համաձայնել, որ սա, թեկուզ միայն բանավոր, ընդամենը ելույթի կամ ուղերձի մակարդակով, այդուհանդերձ բավական շրջադարձային և մինչ այժմ կարծես թե չհնչած մոտեցում է: Փաստորեն իշխանությունը հայտարարում է, որ մարդու իրավունքի և ազատության մասին հարցապնդումներն ու պահանջները, որ ներկայացնում է քաղաքացին կամ քաղաքացիները, ոչ միայն չեն կարող համարվել ազգային կամ պետական շահին դեմ, այլ նույնիսկ պետք է համարվեն այդ շահի ամբողջացմանն ուղղված գործողություններ: Սա խոսք է, որի հանդեպ հավատն ու վստահությունը Հայաստանի հասարակությունն իշխանության առումով վաղուց է կորցրել: Սակայն, կա նաև թերևս աքսիոմատիկ մի ճշմարտություն, որ խոսքը գործողությունների, տվյալ դեպքում քաղաքականության նախասկիզբն է:
Ավելին՝ բավական արժեքավոր նախասկիզբ, որովհետև մի բան է քաղաքականություն, որին նախորդել է որևէ խոսք, և մեկ այլ բան քաղաքականություն, որը խոսքի վրա հիմնված չէ: Խոսքն ավելի պարտավորեցնող հանգամանք է, և տվյալ դեպքում այն հնչել է, ինչը նշանակում է, որ իշխանության պարտավորությունն է մեծացել: Թվում է, որ որևէ արժեք չկա, երբ միայն խոսվում է, իսկ համարժեք գործ չի կատարվում: Անշուշտ: Դրանով խոսքը նույնիսկ արժեզրկվում է: Բայց պետք է երևի թե նայել խնդիրը հակառակ կողմից: Իսկ այդ իմաստով շատ գնահատելի է, որ այժմ նախագահի մակարդակով հնչում է քաղաքացիական և ազգային շահերի համադրության, ոչ թե հակադրության դիլեման:
Այսինքն, սահմանվում է մի նշաձող, թեկուզ քարոզչական նկատառումներով, որով իշխանությունն ինքն իր համար է՛լ ավելի է բարձրացնում քաղաքացիական պահանջների մակարդակը: Այժմ Սերժ Սարգսյանը պատասխանատու է իր ասած ազատ քաղաքացիների հասարակության ձևավորման համար, և այժմ նրա գործողությունները պետք է դիտարկել բացառապես այդ պրիզմայով: Ի վերջո, խոսքի դեպքում է ակնառու դառնում խոսքի և գործի հակասությունը, և այդ տեսանկյունից մայիսի 28-ի ուղերձը իսկապես բեկումնային բովանդակություն ունի Հայաստանում առկա գործընթացների զարգացման տեսանկյունից:
