Վլադիմիր Պուտինի Բաքու կատարած այցելությունը Հայաստանում շատերի համար է դարձել համեմատության առիթ, որ ՌԴ նախագահը երկրորդ անգամ նախագահական պաշտոնը ստանձնելուց հետո ոչ թե ռազմավարական դաշնակից Հայաստան է առաջինն այցելում, այլ այցելում է Ադրբեջան:
Նախագահական պաշտոնը առաջին անգամ թողնելուց հետո ՌԴ նախագահն այդպես էլ Հայաստան չայցելեց, թեև Սերժ Սարգսյանը, 2008 թվականի գարնանը մեկնելով Մոսկվա, նրան բացահայտորեն շնորհակալություն հայտնեց նախագահական ընտրություններում իրեն աջակցելու համար: Գուցե հենց դա էլ Պուտինին հետ պահեց Հայաստանից, որովհետև նախագահական ընտրություններում Սերժ Սարգսյանին աջակցության համար շնորհակալություն ստանալը՝ մարտի 1-ից մի քանի շաբաթ անց, ուղղակիորեն նշանակում էր ստանալ մարտի 1-ի մասնակցի կնիք: Այսինքն՝ իր շնորհակալությամբ Սերժ Սարգսյանը 2008 թվականի մարտյան ողբերգության պատասխանատվության առնվազն մի մասը դրեց Պուտինի վրա:
Պուտինը հավանաբար Սերժ Սարգսյանին չներեց այդ հրապարակային բացահայտումը: Եվ, ի դեպ, շատ հետաքրքրական էր նաև այն, որ 2010 թվականին արդեն, երբ ՌԴ նախագահ Մեդվեդևը պետական այցով ժամանեց Հայաստան, մարտիմեկյան հրապարակը՝ Մյասնիկյանի հրապարակը, վերանվանվեց Ռուսաստանի հրապարակ:
Մեդվեդևի 2010 թվականի այցը վերջինն է եղել ՌԴ բարձրաստիճան պաշտոնյաների այցերից: Անցել է երեք տարի, սակայն ո՛չ ՌԴ նախագահը և ոչ էլ վարչապետը Հայաստան չեն ժամանել: Փոխարենը Ռուսաստանը ակտիվորեն փորձում է իր հարաբերությունները խորացնել Ադրբեջանի հետ:
Վերջին շրջանում այդ ուղղությամբ անցուդարձի մասին շատ է խոսվել և հայտնի է գրեթե բոլորին: Պուտինի Բաքու կատարած այցը, ըստ էության, այդ գործընթացների մի յուրօրինակ հանգրվան է, սակայն հաստատապես ոչ վերջին կայարանը: Խոսակցություններ են շրջանառվում, որ Պուտինը կարող է Հայաստան գալ աշնանը: Աշնանը Հայաստանին սպասվում է չափազանց լուրջ իրադարձություն՝ Ասոցացման համաձայնագրի նախաստորագրում Եվրամիության հետ: Ամենայն հավանականությամբ, Պուտինի հայաստանյան այցելությունը պայմանավորված կլինի նրանով, թե ինչքանով է Ռուսաստանին հաջողվելու կանխել այս զարգացումը: Այսինքն՝ եթե մինչև նոյեմբերի վերջ ՌԴ նախագահը գա Հայաստան, ապա պետք է համարել, որ շատ մեծանում է նախաստորագրումից Հայաստանի հրաժարման վտանգը: Պուտինը Հայաստան կայցելի միայն որպես հաղթող, հետևաբար նա կգա, եթե վստահ լինի, որ կարողանալու է Սերժ Սարգսյանին հետ պահել ստորագրումից: Եթե ոչ, ապա նա չի գա, որովհետև այդ դեպքում նախաստորագրումը կվերածվի ՌԴ նախագահի անձնական պարտության, ինչից իհարկե նա հեռու կմնա: Պուտինը պատկանում է մարդկային այն տեսակին և ղեկավարում այն մենթալությամբ հասարակություն, որոնց համար երևույթների և իրողությունների դիտարկման այդ տեսանկյունն է շատ կարևոր: Իրականում, սակայն, նման դեպքում կողմերը պարզապես կդառնան իրենց իսկ ներդրած ստերեոտիպերի զոհերը, քանի որ իրականում եթե Պուտինը գա Հայաստան, իսկ Հայաստանն էլ, այնուամենայնիվ, նախաստորագրի Եվրամիության հետ Ասոցացման համաձայնագիրը, ապա դա կարիք չկա դիտարկել ինչ-որ մեկի հաղթանակի կամ պարտության համատեքստում, որովհետև իրավիճակը պարզապես կխորհրդանշի հայ-ռուսական հարաբերության նոր էջ, որը կլինի զգալիորեն մաքուր և կողմերին հնարավորություն կտա այդ էջը լրացնել արդեն նախկին էջերի սխալները հաշվի առնելով:
