Օգոստոսի կեսերին Բաքվում կայացավ Ռուսաստանի և Իրանի նախագահների հանդիպումները: Հանդիպման արդյունքներն արդեն վաղուց բոլորին հայտնի են, բայց այն նշանակալի էր բոլորովին այլ առումով. Բաքվի գագաթնաժողովի շրջանակներում կայացած համաձայնությունները ցույց տվեցին, թե որքան են իրականությունից հեռու այն մտացածին սպառնալիքները, որոնց մասին խոսում է այսօրվա ռուսաստանյան կառավարությունը, և որքան հեշտ է դրանք անտեսել պրագմատիկ հետաքրքրությունների առկայության դեպքում:
Խորհրդային հայտնի մուլտֆիլմի հերոսի՝ Լեոպոլդի հայտնի հորդորը՝ «Երեխաներ, եկեք համերաշխ ապրենք», հենց այդ հանդիպման մասին է. եթե բոլոր կողմերը ցանկանան ընդհանուր լեզու գտնել, անպայման կգտնեն:
Ինչպես հայտնի է, Ռուսաստանի հարաբերությունները Հարավային Կովկասի երկրների հետ բարդ են և ոչ միանշանակ: ամեն անգամ, երբ փորձ է արվում բացատրություն տալ դրան, պատասխանները չափից դուրս մակերեսային են ստացվում: Կարիք չկա խոսելու ՆԱՏՕ-ին նախկին ԽՍՀՄ որևէ երկրի անդամակցության մասին, ինչը Ռուսաստանի կողմից որպես մահացու սպառնալիք է ընկալվում: Դա այն դեպքում, որ Հյուսիսատլանտյան դաշինքը արդեն վաղուց ոչ մի երկրի համար սպառնալիք չի ներկայացնում: Իսկ այն, որ ՆԱՏՕ-ն չի ուզում Ռուսաստանի հետ որևէ առճակատման գնալ, ցույց տվեցին Ուկրաինայի շուրջ կատարվող իրադարձությունները:
Բաքվի գագաթնաժողովը անհայտորեն ցույց տվեց, որ այնտեղ, որտեղ գործնականում շահերի փոխըմբռնում կա, այնտեղ միշտ կարելի է փոխադարձ ընդունելի որոշումներ կայացնել: Օրինակ՝ պարզվեց, որ Ասիա-Ադրբեջան-Վրաստան-Թուրքիա-Եվրոպա երթուղուն զուգահեռ կարելի է զարգացնել նաև Իրան-Ադրբեջան-Ռուսաստան երթուղին: Առանց հիստերիայի, առանց վարձու փորձագետների, ովքեր բոլոր էկրաններից լսարանին կհամոզեն, որ Հարավային Կովկասում բոլոր ռազմավարական ծրագրերը բացառապես մեկ նպատակ են հետապնդում՝ Ռուսաստանին ցավեցնելու:
Եվ հանկարծ պարզվում է, որ ոչ ոք Մոսկվայի հանդեպ ոչ մի վատ բան չի ծրագրել, և որ վաշինգտոնյան ոչ մի խարդավանք էլ չկա:
Ինչո՞ւ Մոսկվան նույն կերպ չի ուզում վերաբերվել մնացած վիճելի հարցերին: Ինչո՞ւ վերջապես չի հասկանում, որ Հարավային կովկասում գոյություն չունի ոչ մի հակառուսական քաղաքականություն, և Թբիլիսիի, Բաքվի և Անկարայի միջև համագործակցությունը վրացամետ, ադրբեջանամետ և թուրքամետ է, այ ոչ թե հակառուսական:
Ինչպես ասում են. «Կարող են, եթե կամենան»:
Դե ինչ, գուցե բավակա՞ն է մութ սենյակում գոյություն չունեցող կատու փնտրել: Գուցե ճի՞շտ էր Լեոպոլդը, երբ ասում էր. «Երեխաներ, եկեք համերաշխ ապրենք»:
