Ահաբեկիչներին հաղթելու և սիրիական պատերազմի վրա ազդելու համար Էրդողանը պետք է գոնե մի քանի խնդիր լուծի և այլևս ատելությամբ չվերաբերվի տարածաշրջանային և միջազգային խաղացողներին:
Եթե Թուրքիայի նախագահը ներողություն է խնդրում ինչ-որ մեկից, նշանակում է, որ դա շատ առանձնահատուկ դեպք է, և այդպես էլ կա:
Թուրքիան այժմ մինչև կոկորդը խրված է փախստականների և ահաբեկչության հետ կապված խնդիրների մեջ, ինչը Սիրիայում պատերազմի արդյունքն է: Դրանով հանդերձ՝ Թուրքիան աշնան սկզբից փորձում է ավելի անմիջական դեր խաղալ այդ պատերազմում: Սակայն երբ ամեն ինչ քաոսային է, իսկ ահաբեկչությունը ազդում է զբոսաշրջության վրա, դժվար է ազդեցություն ունենալ տարածաշրջանային իրադարձությունների վրա:
Հենց այդ պատճառով էլ Թուրքիայի նախագահը, էթիկային հակառակ, մի կողմ դրեց իր եսասիրությունը և գնաց փոխզիջումների: Վերջին շաբաթվա ընթացքում նա հաշտության համաձայնագիր կնքեց Իսրայելի հետ և նամակ գրեց նախագահ Պուտինին: Այդ քայլերը վկայում են այն մասին, որ Էրդողանը գիտակցում է՝ Թուրքիան կաթվածահար է եղել խնդիրներից և հնարավորություն չունի միաժամանակ կռվելու բոլոր ճակատներում:
2012 թվականից սկսած՝ Թուրքիան թույլ էր տալիս ջիհադիստներին իր տարածքից ներխուժել Սիրիա: Ինչպես Ջեբհաթ ան-Նուսրան, այնպես էլ ԴԱԻՇ-ը գաղափարական գործընկերներ էին դիտվում Թուրքիայի կողմից: Սակայն այդ ջիհադիստ-բարեկամներից շատերը մնացին Թուրքիայում և սկսեցին այստեղ մարդկանց հավաքագրել, ուղարկել նրանց Եվրոպա: Թուրքիային համարելով միանգամայն հուսալի գործընկեր՝ նրանք սկսեցին ոչնչացնել խալիֆաթի թշնամիներին՝ ընդհուպ մինչև Թուրքիայի ներսում քրդերի դեմ մահապարտների օգտագործումը:
Սակայն Թուրքիայի համբերույթունն այստեղ հատեց: Սիրիայում քրդերին զսպելը մեկ բան է, սակայն սիրիական պատերազմը Թուրքիա փոխադրելն այլ բան է: 2015թ. Թուրքիան ամենադաժան ձևով իր կաշվի վրա զգաց արաբական ասացվածքի իմաստը՝ «Շների հետ քնելով՝ արթնանում ես լվերի հետ»:
ԴԱԻՇ-ը սխալվեց Թուրքիայի հարցում, իսկ Թուրքիան սխալվեց ԴԱԻՇ-ի հարցում: Այն, որ երկրով մեկ տարածվել է ջիհադիստների ցանցը, սկզբում Թուրքիայի իշխանություններին չէր անհանգստացնում, սակայն Իսրայելի և Ռուսաստանի հետ հարաբերությունների կարգավորումը ցույց է տալիս, որ Թուրքիան ծաղրի առարկա է դառնում սիրիական պատերազմի և ԴԱԻՇ-ի դեմ պայքարի ֆոնին:
Թուրքիայի հաշտվողական քաղաքականությունը նպատակ ունի ուժեղացնելու երկրի տնտեսությունը: Թուրքիան նաև չի կարող իրեն թույլ տալ կանգնել Ռուսաստանի հետ պատերազմի շեմին: Ներկա պահին նա շարունակում է աջակցել հազարավոր ջիհադիստների, որոնք կռվում են Ասադի ռեժիմի և Հալեպի քրդերի դեմ: Թուրքիայի նպատակը Ռոժավայի արևելյան հատվածները միացնելուն ուղղված քրդերի ջանքերը խոչընդոտելն է: Այսօր, սակայն, պատկերն այնպիսին է, որ քրդերը վաղ թե ուշ կհաղթեն ջիհադիստներին՝ չնայած Թուրքիայի կողմից նրանց ցուցաբերված աջակցությանը:
Այդ պատճառով է Թուրքիան իր համար տեղ թողնում սիրիական պատերազմին անմիջական մասնակցություն ունենալու համար, և Պուտինին ուղղված նամակն էլ պետք է դիտել որպես քայլ, որը կխլացնի ռուսների զայրույթը և միաժամանակ հնարավորություն կտա հետագայում անմիջական մասնակցություն ունենալու պատերազմին: Էրդողանի ներողությունը նշանակում է, որ կողմերը մի կողմ են դնում վերջին ամիսների ռազմական հռետորաբանությունը և հնարավորինս միասնական աշխատանք կտանեն Սիրիայում վերսկսվող հետագա պատերազմում:
Ռուսաստանի հիմնական նպատակը Սիրիայում ռեժիմի և սեփական ռազմավարական շահերի պահպանումն է: Եթե Թուրքիան չխոչընդոտի դրան, և եթե դադարի հովանավորել ԴԱԻՇ-ին, հնարավոր է, որ Ռուսաստանը թույլ տա Թուրքիային հետապնդելու իր շահերը սահմանի երկու կողմերում:
Այնպես որ, եթե Էրդողանը ներողություն է խնդրում Ռուսաստանից և հաշտվում է Իսրայելի հետ, այն պատճառով չէ, որ հանկարծ նա բարի է դարձել: Նա առաջվա պես իր տանն ընդունում է ՀԱՄԱՍ-ին՝ Իսրայելի ոխերիմ թշնամուն, իսկ Ռուսաստանին դիտում է որպես Ասադին տապալելուն ուղղված ամենամեծ խոչընդոտը: Սակայն տարածաշրջանում, հատկապես Սիրիայում իր հետագա ծրագրերն իրականացնելու համար Էրդողանը պետք է կարողանա երկխոսության մեջ մտնել հակամարտության մեջ ներքաշված բոլոր կողմերի հետ:
