Հայաստանի նոր Ընտրական օրենսգրքի նախագծի նախնական բովանդակությունը հուշում է, որ իշխանությունը լրջագույն խնդիրներ ունի առաջիկա ընտրությանը վերարտադրվելու հարցում: Դա է պատճառը, որ սահմանված են, այսպես ասած, նախնական այնպիսի կանոններ, որոնք գործնականում հինգ րոպե են պակաս բաց տեքստով հայտարարելուց, թե «ընտրությունը որոշել ենք կեղծել»: Նոր ընտրական օրենսգրքի բովանդակությունն այնպիսին է, որ գրեթե գրված է այդքանը: Այն, որ իշխանությունը լուրջ խնդիրներ ունի, տեսանելի է նաև անզեն աչքով: Իշխանության վարկանիշը գործնականում ամենացածրն է, անգամ Մարտի 1-ից հետո գուցե իշխանությունները չեն ունեցել նման ցածր հանրային վարկանիշ: Սրան գումարվում էր սոցիալ-տնտեսական անմխիթար ու անհեռանկար վիճակը, տնտեսության անշարժությունը, հանրության գնողունակության անկումը, արտաքին ներդրումների բացակայությունը: Ավելանում է Ռուսաստանի տնտեսության շուրջ բացասական կոնյունկտուրայի առկայությունը:
Այս ամենի վրա էլ «աղ» է լցնում այն, որ Հայաստանի իշխանությունները, ներքին բարփոխումների կամք չունենալով, չունեն նաև գոնե արտաքին տնտեսական հնարավորությունները լիարժեք օգտագործելու հնարավորություն, քանի որ ինքնիշխանություն չունեն. Ռուսաստանը թույլ չի տալիս լիարժեք հարաբերվել գոնե Արևմուտքի և Իրանի հետ: Թեև այս մասով էլ Արևմուտքն է խստացրել պայմանները և հայտարարել, որ միայն կոռուպցիայի դեմ գործնական պայքարի և ժողովրդավարական ընտրությունների դեպքում է Հայաստանի հետ համագործակցության հեռանկարը իրատեսական:
Ահա այս պայմաններում, իհարկե, իշխանության համար վիճակը գրեթե անելանելի է: Ամեն ինչ կախված է նրանից, թե ինչքանով իշխանություններին ելք կապահովի ընդդիմությունը: Ըստ էության, Հայաստանում այսօր մի վիճակ է, երբ ընդդիմությունից է կախված իշխանությունների վերարտադրության ճակատագիրը: Այսինքն՝ այդպես է իհարկե միշտ, սակայն եթե նախկինում իշխանություններն ունեին իրենց քայլերը, իսկ ընդդիմությունը՝ իրենը, ապա այսօր իշխանությունները գործնականում քայլ չունեն, և նրանք կարող են օգտվել միայն ընդդիմության քայլերի բացակայությունից: Իսկ ընդդիմության քայլերը՝ որպես այդպիսին, այսօր բացակայում են: Խոսքը վերաբերում է նրան, որ Հայաստանում պետք են ոչ ստանդարտ քայլեր: Իրավիճակը ոչ ստանդարտ լուծում է պահանջում ոչ միայն իշխանություններից, այլ նաև ընդդիմությունից կամ ընդդիմություններից:
Երբ իշխանությունները չեն անում այդ ոչ ստանդարտ քայլերը՝ իրավիճակը ծանր հունից դուրս բերելու համար, ապա իրավիճակը մնում է անփոփոխ և մնում է ծանր: Իսկ երբ ընդդիմությունները չեն անում պահանջվող ոչ ստանդարտ քայլերն ու մնում են և հռետորաբանության և մեթոդաբանության առումով ստանդարտ գործողությունների շրջանակում, անփոփոխ է մնում իշխանությունը: Ըստ որում՝ այստեղ խնդիրն այն է, որ ոչ ստանդարտ քայլերը ամենևին պարտադիր չէ, որ չափվեն զուտ իշխանափոխությամբ: Կարող են փոխվել նաև իշխանության պահվածքի, գործողությունների էական շտրիխներ, բայց դա էլ այսօր կախված է բացառապես նրանից, թե ոչ ստանդարտ քայլերի հարցում ինչ արդյունավետություն կունենա ընդդիմությունը:
