Երեկ նախագահ Սերժ Սարգսյանը նախագահական նստավայր էր հրավիրել իշխանական վերնախավի ներկայացուցիչներին, որոնց ներկայությամբ մոտ 25 րոպե տևողությամբ ելույթ է ունեցել: Սերժ Սարգսյանի ելույթը ավելի շատ նման էր նախագահական ընտրությունների գնացող թեկնածուի նախընտրական ծրագրի կամ ավելի շուտ ընտրություններում նոր հաղթած թեկնածուի ծրագրային ելույթի: Սերժ Սարգսյանը իր այս ելույթով իշխանական վերնախավին հասկացրեց, որ ինքը դեռ առնվազն մի 10 տարվա անելիք է տեսնում իր համար, և պետք չէ ժամանակից շուտ իրեն համարել խաղից դուրս վիճակում:
Նախագահի պաշտոնում Սերժ Սարգսյանի պաշտոնավարմանը մնացել է երկու տարուց մի փոքր ավել ժամանակահատված: Բայց, մյուս կողմից, գրեթե մեկ տարի հետո տեղի են ունենալու խորհրդարանական ընտրություններ, և այդ ընտրություններից հետո նշանակված վարչապետը արդեն կարող է իրեն համարել նախագահական իշխանության լիակատար մրցակից, և գործող իշխանության իրական տերը:
Իշխանության ներսում հիմա արդեն սկսել են գերակշռող դառնալ նախընտրական տրամադրությունները, և մարդիկ փորձում են հասկանալ թե ով կարող է լինել ուժի հաջորդ կենտրոնը, դեպի ուր պետք է իրենք մղվեն, գրավիտացիայի օրենքներին համապատասխան: Սարգսյանի երեկվա ելույթը ուղղված էր նման որոնումների մեջ գտնվողներին:
Նախագահ Սերժ Սարգսյանը իշխանական վերնախավին հասկացրեց, որ ուժի նոր կենտրոնի փնտրտուքները անիմաստ և ժամանակավրեպ զբաղմունք են, ինքը ամենևին էլ մտադրություն չունի գնալու, այլ ընդհակառակը՝ այնպիսի մի հսկայական ծրագրային փաստաթուղթ ներկայացրեց, որի իրականացման համար, ինչպես արդեն նշեցինք, առնվազն 10 տարի է պետք, եթե ոչ ավելի:
Ավելին՝ նախագահ Սարգսյանը այն մարդկանց, ովքեր համարում են, որ իր պաշտոնավարման ժամկետը լրանում է և ինքը հեռացող է՝ զգուշացնում է մտածել սեփական քաղաքական ապագայի մասին, բառացի հայտարարելով, որ որևէ կուսակցության կամ անհատի տեղը ապագա խորհրդարանում երաշխավորված չէ:
Նախագահ Սերժ Սարգսյանը իր ելույթում խոսում է հավերժական արժեքներից, ինչպիսին մարդու իրավունքներն են, ժողովրդավարությունն ու ազատ ընտրությունները, խոսում է արդար և վստահելի դատական համակարգ ունենալու, ներդրումների խրախուսման և տնտեսական զարգացումը խթանելու մասին, և որպես դրա հետևանք Հայաստանում առկա անկումային տրամադրությունների հաղթահարման և արտագաղթի կասեցման մասին, խոսում է Թուրքիայի ու Ադրբեջանի շրջափակման պայմաններում ապրելու և զարգանալու հնարավորության, արտաքին մարտահրավերներին դիմակայելուն պատրաստ լինելու և դրանցից օգտվելու անհրաժեշտության մասին:
Հայաստանում չկա մեկը, որը չխոսի դրա մասին՝ լինի դա ընդդիմություն, թե իշխանություն: Բայց արդյոք այն մարդիկ, ովքեր հավաքվել էին նախագահական նստավայրում՝ կարո՞ղ են համարել, որ այդ կոչերը կամ գոնե առնվազն դրանց մի մասը ուղղված է իրենց: Այդ մարդիկ ունեն մի հավերժական խնդիր և նպատակ. ի՞նչ անել իշխանության մեջ մնալու, իշխանությունում ունեցած իրենց ազդեցությունը ընդլայնելու և դրա հաշվին իրենց և իրենց շրջապատի անձնական բարեկեցությունը մեծացնելու համար: Նախագահին իրենք դիարկում են որպես իրենց այդ ձգտումների իրականացման երաշխավոր և աջակից, և միայն:
Ի դեպ, երեկվա իշխանական հավաքում ոչ մի խոսք չասվեց Դաշնակցության և այդ կուսակցության հետ սպասվող համագործակցության մասով: Ի վերջո, որևէ մեկը պե՞տք է պատասխանի այն հարցին, թե ինչ իմաստ ունի Դաշնակցությանը պաշտոններ բաժանելը, և դրանով իշխանությունը ինչ խնդիր է լուծում:
