Ձեր ուշադրությանն ենք ներկայացնում հունահռոմեական ոճի ըմբշամարտի Հայաստանի հավաքականի ներկայացուցիչ Միհրան Հարությունյանի հարցազրույցը՝ ՀԱՕԿ մամլո ծառայությանը։
-Միհրան, աշխարհի առաջնությունն արդեն անցյալում է, ի՞նչ հետևություններ ես արել քեզ համար:
-Հետևությունները, որ արել եմ շատ քննադատական են: Քանի որ կան մի քանի սխալներ, որոնց վրա պետք է աշխատեմ, հղկեմ: Ինձ մնում է գրեթե մեկ տարի, ավելի քիչ, որ աշխատեմ դրանց վրա և ինձ ավելի կատարելագործեմ:
-Տարվա ամենաքննարկված և քննադատված թեման Բաքվի Եվրոպական խաղեր էին, որտեղից դու վերադարձար Հայաստանի համար միակ արծաթե մեդալով: Ի՞նչ էր քեզ համար այդ մեդալը:
–Որպես մարզիկ, այն ինձ համար մեդալների քանակի ավելացում էր և հնարավորություն՝ մասնակցելու այլ մրցաշարերի: Մարզումներիս արդյունքն էր, հարազատներիս սպասելիքների արդարացումը: Իսկ որպես մարդ՝ ես հպարտ էի: Ուրախ եմ որ մեկնեցի Բաքու, ուրախ եմ, որ ինձ նման հնարավորություն տրվեց և վստահվեց: Անկեղծ ասած՝ շատերը կարող են ասել, որ այնտեղ գնալը վտանգավոր քայլ էր, բայց անձամբ ինձ համար այն մարզական մեծ տոն էր: Ինձ համար հաճելի էր պայքել այնտեղ, քանի որ կրծքիս հայկական գերբն էր, իսկ թիկունքիս՝ հայկական ազգանունս: Ինձ հաջողվեց մեդալ նվաճել, ինչի մասին խոսեցին շատերը:
–Բաքվի խաղերից հետո ուշադրությունը մեծացավ քո նկատմամբ, արդյոք չե՞սմեծամտացել:
-Այդ մասին պետք է մարդիկ ասեն: Կարծում եմ՝ ոչ: Շրջապատողների համար ավելի ակնհայտ է:
–Ռիոյի Օլիմպիական խաղերին քիչ ժամանակ է մնացել: Մասնագետների կարծիքովՄիհրան Հարությունյանն ունակ է ոսկե մեդալ նվաճել Օլիմպիական խաղերում: Ի՞նչ էպետք քեզ՝ օլիմպիական չեմպիոն դառնալու համար:
-Ձեր հավատը:
–Միհրան, ծանոթացար «Օլիմպավան»-ին: Ինչ տպավորություն թողեց այն քեզ վրա:
-Շատ լավն է:
-Կօգնի՞ ձեզ հետագա հաջողությունների հասնելու համար:
-Կարծում եմ այո, քանի որ ինձ համար ևս երազանք էր Հայաստանում տեսնել նմանատիպ կառույց: Մենք զգում էինք նման կառույցի կարիքը: Կարծում եմ, շատերն այստեղ կմարզվեն և հենց այս ամենից շատ բան կախված կլինի: «Օլիմպավանը» շատ կօգնի մեզ:
-Միհրան, մեկ անգամ չէ, որ ասել ես, որ քեզ համար տարբերություն չկա, թե որտեղ ես մարզվում՝ դահլիճում, փողոցում: Արդյո՞ք մարզիկի համար մեծ դեր ունի մարզասրահը:
-Մարզիչների վերաբերմունքը, մարզումների սեփական մեծ ցանկությունը և մթնոլորտը մեծ նշանակություն ունեն: Այո, դուք ճիշտ եք, միշտ էլ ասել եմ և հիմա էլ ասում եմ, որ ինձ համար նշանակություն չունի, թե որտեղ կմարզվեմ: Բայց դա չի նշանակում, որ պետք է նախապատրաստվել վատ պայմաններում: Այս պայմաններն շատ ավելի լավն են: Հոգեբանորեն մեզ համար ավելի հարմարավետ կլինի նախապատրաստվելը:
-Մինչև տարվա վերջ ի՞նչ մրցաշարերի ես պատրաստվում մասնակցել:
-Դեռևս ոչ մի բան չեմ պլանավորում: Միգուցե մինչև տարվա վերջ մասնակցեմ ինչ որ մրցաշարերի: Կրկին ինձ փորձեմ և երկրպագուներին ինչ որ բան ևս նվիրեմ՝ ինչ որ տեղ նաև փորձ հավաքեմ:
–Հաջորդ մեծ մեկնարկը Եվրոպայի առաջնությո՞ւնը կլինի:
-Կարծում եմ՝ այո:
–Միհրան, մի փոքր փոխում ենք հարցերի տեսակը: Ի՞նչ է քեզ համար երջանկությունը:
-Մոնիկան (խմբ. Միհրանի դուստրը): Երջանկության ասվածը մեծ հասկացողություն է: Այն կարող է և առողջության մեջ լինել, և ցավոք սրտի, փողի և մարդկանցում, ովքեր քեզ շրջապատում են: Երջանկությունը այն ամենում է, ինչին դու կարող ես հասնել: Հենց դա է քեզ երջանկացնում:
–Իսկ ի՞նչ է քեզ համար հաջողությունը:
-Ուժեղ լինել. դա է հաջողությունը:
– Այդ դեպքում, որո՞նք են քո ուժեղ կողմերը:
-Նպատակասլացությունը:
–Իսկ թո՞ւյլ:
-Բարությունը:
–Ո՞րն է ամենամեծ վախդ:
-«Անվախ եմ»: Բայց վախենում եմ հարազատներիս համար: Սիրում եմ տեսնել նրանց երջանիկ: Վախենում եմ նրանց արցունքներից, տխրությունից:
-Մարդկային ո՞ր հատկանիշն ես գնահատում մարդու մեջ:
Ամենակարևոր հատկանիշներից մեկը մարդու մեջ դա հավատն է առ Աստված: Ինձ համար դժվար է մոտ թողնել մի մարդու, ով չի հավաում Աստծուն: Թեպետ ասում եմ որ իմ թույլ կողմերից մեկը բարությունն է, բայց ես գնահատում եմ մարդկանց մեջ այդ բարությունը: Լուսավոր գործեր են անում բարի մարդիկ:
-Ո՞ւմ ես վստահում ամենից շատ:
-Աստծուն:
-Որտե՞ղ կցանկանայիր անցկացնել ծերությունդ:
-Ես ընտանիքի մարդ եմ: Շատ եմ ուզում մեծ ընտանիք ունենալ, շատ երեխաներ, հենց այդ ջերմությունը: Եվ լիահույս եմ, որ կկարողանամ կառուցել այն տունը, որի մասին վաղուց եմ երազում: Շատ եմ մտածում այդ ուղղությամբ: Այն պետք է լինի անսովոր, պարզ և միևնույն ժամանակ շատ ջերմ, ոչ միայն իմ հարազատների, այլ հյուրերի համար ևս:
-Ի՞նչ հարց կցանկանային որ քեզ տային: Տուր քեզ երեք հարց և պատասխանիր դրանց:
-Դժվար է: «Ինչի՞ մասին են մտածում լրագրողները»: Այս հարցին ես կպատասխանեի, որ նրանք մտածում են, թե ի՞նչ կերպ կարելի է հարցերի միջոցով կապ ստեղծել մարդու հետ, ով չի ցանկանում խոսել: «Ինչի՞ մասին են մտածում կայանք»: Իմ կարծիքով՝ այս հարցի պատասխանը երբեք և ոչ մեկ չի կարող տալ: Երրորդ հարց չունեմ:
-Որտե՞ղ ես քեզ տեսնում 10 տարի անց:
-Սպորտի և մարզադպրոցի հետ կապված ինչ-որ տեղում: Կազմակերպչական ինչ-որ աշխատանքում:
-Ինչպե՞ս կցանկայիր, որ քեզ հիշեն:
-Ինչպես լավ մարդու և, իհարկե, ինչպես Օլիմպիական չեմպիոնի: Թող ինձ հիշեն որպես դիտարժան մարզիկ, քանի որ կան մարզիկներ, ովքեր աշխարհի և օլիմպիական չեմպիոններ են, բայց կենսագրությունները նայելիս, միայն նկատողություններ ես տեսնում: Ուզում եմ ամբողջ աշխարհին ցույց տալ այն, ինչը պակասում է ըմբշամարտում՝ մարզաձևի ամբողջ շքեղությունը: Փառքի ժամին, բոլորն են հիշում քո մասին, բայց դա, ցավոք սրտի, շուտ էլ մոռացվում է: Կարևոր է, որ քո մասին որպես լավ մարդ խոսեն: Ես կնախընտրեին, որ իմ մասին խոսեն քիչ, բայց՝ լավը:
-Եթե տեսնեիր Աստծուն, ի՞նչ կասեիր:
-Շնորհակալություն կհայտնեի: Եթե հնարավոր լիներ, կդիպչեի նրան՝ ոտքին, ձեռքին: Եթե ինձ հաջողվեր տեսնել Աստծուն, դա կլիներ ամենավեհ բանը, որը ես զգացել եմ իմ կյանքում:
Բլից հարցեր
-Սիրած մարզաձևը:
-Լատինամերիկյան պարեր:
-Մարզիկը:
-Սուրեն Նալբանդյան:
–Սիրած Ֆիլմը:
-«Մայրիկ»:
-Սիրած դերասանը:
-Ռիչարդ Գիր:
-Երգիչը:
-Ուիթնի Հյուսթոն:
-Սիրած երգը:
-«Հայ աղջիկ»:
-Երաժշտական գործիք:
-Դաշնամուր:
-Ո՞ր երգն է ձեր կյանքի կարգախոսը:
-«We are the champions» (խմբ. «Queen»):
-Սիրած գիրքը:
-Աստվածաշունչը:
-Սիրած պատմական կերպարը:
-Ալեքսանդր Մակեդոնացի:
-Սիրած երկիրը:
-Ռուսաստան, Հայաստան:
-Քաղաքը:
-Մոսկվա:
-Հագուստային բրենդ:
-Սմոքինգ:
-Սիրելի ճաշատեսակը:
-Հայկական խոհանոցից:
-Ի՞նչ կենդուն ես քեզ նմանեցնում:
-Ասում են սև առյուծի եմ նման:
-Սիրած կարգախոսը:
Եկա, տեսա, հաղթեցի (Veni, Vidi, Vici):
-Թալիսմանը:
-Աստված:
-Արտահայտություն, որը հիշելիս ժպտում ես:
-Always welcome, wonderful (խնդրեմ, հրաշալի):
-Վերջին լուսանկարը որ արել եք հեռախոսով:
Լուսանկարը՝ ՀԱՕԿ մամլո ծառայության
