ՀՀԿ մամուլի խոսնակ Էդուարդ Շարմազանովը անդրադարձել է երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանի հարցազրույցին և հայտարարել, որ եթե նա որոշի մասնակցել խորհրդարանական ընտրություններին, ապա իրենք ոչ կմիջամտեն և ոչ էլ կողջունեն. դա Ռոբերտ Քոչարյանի իրավունքն է:
Ինչ վերաբերում է սահմանադրական փոփոխությունների հանդեպ Քոչարյանի արմատական դեմ կարծիքին, ապա Շարմազանովը ըստ էության այն փաստարկից զուրկ է համարել և ասել, որ Ռոբերտ Քոչարյանը պարզապես չի ուզում հրաժարվել այն բանից, ինչի ակունքում ինքն է եղել: Սա, ըստ էության, ինչքան մեղադրանք է Ռոբերտ Քոչարյանի հասցեին՝ արատավոր համակարգի ակունքում լինելու մեջ, այնքան էլ, այսպես ասած, ինքնախոստովանական ցուցմունք է՝ որպես արատավոր համակարգի մեջ գտնվող ուժի ներկայացուցիչ:
Հայաստանում, այսպես ասած, սահմանադրական գործընթացը ըստ էության վերածվում է Հայաստանի իշխանական համակարգի «մերկապարի», երբ այդ համակարգի երկու սեգմենտները՝ Ռոբերտ Քոչարյանի և Սերժ Սարգսյանի գլխավորությամբ, պատրաստ են ընդունել տարբեր մեղքեր, խոստովանել տարբեր մեղքեր, միայն թե մեղքերի ակունքում դիմացինին տեսնեն, միայն թե այդ մեղքերի պատճառ դիմացինին հռչակեն: Եվ ինչ խոսք, եթե այդպես շարունակվի, ապա երևի թե կարելի է ասել, որ սահմանադրական այս գործընթացը, որը իրականում ոչ մի կապ չունի Հայաստանի Հանրապետությանը և Հայաստանի քաղաքացիներին հուզող կարևորագույն ներքին և արտաքին խնդիրների հետ, այնուամենայնիվ՝ ինչ-որ դրական բան տվել է Հայաստանին և հայաստանյան հասարակությանը՝ իշխանությունը մերկացրել է ինքն իրեն:
Իհարկե, հարց է, թե ինչպես կօգտագործի հասարակությունը այդ իրողությունը: Սա ընդամենը կլինի՞, այսպես ասած, տեսարանների շարքից, որ զուտ բարոյահոգեբանական բավարարությամբ կդիտեն քաղաքացիները, թե՞, այնուհանդերձ, փոխադարձ մեղադրանքները կլինեն այն խոսքերի շարքից, որոնք հենց հեղինակների դեմ կօգտագործվեն դատարանում: Սակայն սա, իհարկե, ապագայի խնդիր է:
Ներկայում փաստը երևի թե այն է, որ, այսպես ասած, ներքաղաքական զարգացումների առանցքում հենց ներիշխանական դիմակայությունն է, և եթե այդ դիմակայությունը կա, ապա ինչ-որ գործընթաց և ակտիվ շարժեր կան, իսկ եթե այդ դիմակայությունը չկա, ապա չկան գործընթաց և ակտիվ շարժեր:
Սրա վկայությունը հենց Ռոբերտ Քոչարյանի հարցազրույցն է, որը ակտիվություն է գեներացրել սահմանադրական մթնոլորտում՝ միևնույն ժամանակ վերահաստատելով, որ Հայաստանի ներքաղաքական կյանքում փաստորեն հանրությունը լիովին դուրս է մնացել օրակարգ թելադրելու գործընթացից և կամ հայտնվել է «20-30 մարգինալների» շրջանակում, կամ էլ՝ կամա թե ակամա, տեղավորվել ներիշխանական տարբեր սեգմենտների ստվերի տակ:
Ընդ որում, այդ իրավիճակը վաղուց նոր չէ, պարզապես Ռոբերտ Քոչարյանի պարբերական հարցազրույցները վերահաստատում են, որ այդ տեսանկյունից վերջին մի քանի տարիներին ոչինչ չի փոխվել:
