ԱՄՆ կատարած այցի ընթացքում՝ ՄԱԿ-ի Գլխավոր ասամբլեայի 70-րդ նստաշրջանի առիթով, Սերժ Սարգսյանը Քարնեգի հիմնադրամի փորձագետների հետ փակ հանդիպմանը խոսել է Հայաստանի արտաքին ու ներքին քաղաքականության, այդ թվում՝ սահմանադրական փոփոխությունների, նաև իշխանության ապագայի մասին: Եվ ըստ «Ամերիկայի ձայնի» տեղեկատվության, այդ հանդիպմանը Սարգսյանը բավական անակնկալ հայտարարություն է արել՝ ասելով, որ գիտի Հայաստանի հաջորդ առաջնորդի անունը, սակայն չի ասի, որ և՛ այդ մարդու մեջ սխալ տպավորություն չլինի, և՛ այդ մարդու համար հետագա գործունեությունը թիրախավորված չլինի:
Այն, որ Սերժ Սարգսյանը, ինչպեսև ցանկացած ամբողջատիրական համակարգի ղեկավար մտածում է իրենից հետո իշխանության եկողի մասին, իհարկե, միանգամայն հասկանալի է: Այդպիսին է ամբողջատիրական համակարգերի բնույթը, և հատկապես սա այդ համակարգերին բնորոշ առանցքային առանձնահատկություններից է: Սակայն խնդիրն այն է, որ Սերժ Սարգսյանի դեպքում տեղի է ունենում մեկ այլ բան: Նա իր նախագահության ավարտին նախաձեռնել է սահմանադրական փոփոխություններ, որոնք էլ, ըստ էության, պետք է որ հանեն հաջորդ առաջնորդի խնդիրը, քանի որ դրանցով նախատեսվում է հաստատել կառավարման խորհրդարանական համակարգ, որի պարագայում, այսպես ասած, ապակենտրոնացվում է նախագահական իշխանությունը, և ստեղծվում է բազմակենտրոն, այսպես ասած, հավասարակշիռների իշխանական համակարգ: Օրինակ, նույնիսկ մեկ բան ինքնին խոսուն վկայությունն է այս ամենի. խաղաղ պայմաններում ըստ էության չկա բանակի Գերագույն գլխավոր հրամանատար, սա ինքնին խոսուն փաստ է, որ ձևավորվում է բազմակենտրոն իշխանություն: Ահա այս պայմաններում առնվազն տարօրինակ է հնչում, որ նման իշխանական մոդելի ձևավորման գնացող Սերժ Սարգսյանը խոսում է իր հաջորդի, այսպես ասած, Հայաստանի հաջորդ առաջնորդի մասին:
Այն մոդելը, որ առաջարկում է Սարգսյանը, ըստ էության առաջնորդ չէ, որ ենթադրում է: Չէ՞ որ հենց նույն Սարգսյանը, նրա նախաձեռնած սահմանադրական փոփոխությունը ներկայացնող, մշակող, պաշտպանող մասնագետները, նրա կուսակիցները, կուսակցական ու իշխանական ենթակաները միաբերան նշում են, որ նոր Սահմանադրությունը հենց անձի իշխանությունից կուսակցությունների, թիմային իշխանության տանող և ավելի ժողովրդավարական պոտենցիալ պարունակող քայլ է և արվում է հենց այդ նպատակով: Ուրեմն, էլ ի՞նչ հաջորդ առաջնորդ:
Եվ ահա, այս համատեքստում հարց է առաջանում կապված Սերժ Սարգսյանի ապագա պլանների հետ՝ սահմանադրական փոփոխություններն այդ պլաններում, այսպես ասած, շեղող մանև՞ր են, որոնք, ըստ պլանի, պետք է տապալվեն, և Սերժ Սարգսյանն էլ այդ տապալման վրա պետք է լուծի ներիշխանական որոշակի հարցեր և առաջ մղի արդեն իր ժառանգորդ-թեկնածուի՞ն: Թե՞ Սերժ Սարգսյանը, ակնարկելով նման թեկնածու ունենալու մասին, ըստ էության, իշխանական համակարգին և հատկապես այդ համակարգում սահմանադրական փոփոխություններով կառավարման մոդելի փոփոխությանը դեմ տեսակետ ունեցողներին, ակնարկում է, որ ունի պլան Բ և ամենևին ցայտնոտի առաջ չի կանգնի, եթե տապալվեն փոփոխությունները:
Խնդիրն այն է, որ այդ փոփոխություններին դեմ է ոչ միայն ընդդիմությունը, այլ նաև իշխող համակագի որոշակի մաս: Դեմ լինելու պատճառները ընդդիմության, հասարակության և այդ իշխանական համակարգի որոշակի մասի մոտ իհարկե տարբեր են, մոտիվացիաները տարբեր են, սակայն համակարգի որևէ սեգմենտ, որտեղ ակնհայտորեն կան նախագահական հավակնություններ 2018-ի համար, կփորձի, բացահայտ դեմ հանդես չգալով, օգտագործել իր նպատակների համար ընդդիմադիր, հասարակական դեմը: Այլ կերպ ասած, պարզապես սաբոտաժի ենթարկել սահմանադրական գործընթացը: Եվ Սերժ Սարգսյանը միգուցե այսպիսով փորձում է ԱՄՆ-ին ակնարկել, որ սաբոտաժի դեպքում թույլ չի տա, որպեսզի համակարգը իրեն նախագահի թեկնածու ներկայացնի, ինքն ունի իր թեկնածուն և առաջ կմղի արդեն նրան, եթե համակարգ թոյլ չտա, չօգնի կամ առավել ևս խանգարի իրականացնել սահմանադրական փոփոխությունները:
Ըստ ամենայնի, պետք է սպասել իշխանական համակարգի արձագանքին այս թեմայով, որը երևի թե կլինի այն բանից հետո, երբ համակարգի տարբեր բևեռներում քիչ թե շատ պատկերացման կգան, թե ում նկատի ուներ Սերժ Սարգսյանը:
