«Այս անգամ մեր քաղաքացիները տեսնելու են իրական Դաշնակցության դեմքը, որը մենք միշտ դժվարություն ենք ունեցել ներկայացնելու»,- հայտարարել է ՀՅԴ խորհրդարանական խմբակցության ղեկավար Աղվան Վարդանյանը՝ խորհրդարանական ճեպազրույցների ժամանակ խոսելով Երևանի ավագանու ընտրությունների մասին:
Սա կարելի է դիտարկել որպես ՀՅԴ-ի ինքնախոստովանություն կամ ազնիվ խոստովանություն: Միայն թե պարզ չէ, թե որն է ՀՅԴ-ի իրական դեմքը: Այսինքն՝ ենթադրվում է, որ իրական դեմքը սկզբունքային, քաղաքական գործունեությունն է, գաղափարական հետևողականությունը: Բայց միգուցե ժամանակակից ՀՅԴ-ի իրական դեմքը այն կոմֆորմիզմն է, որով կուսակցությունը աչքի է ընկնում 1998 թվականից ի վեր՝ պարբերաբար համագործակցելով իշխանությունների հետ և վայելելով այդ համագործակցության պտուղները:
Սա դեռ պետք է պարզել, որովհետև ՀՅԴ-ն այս տարիներին և նալին է խփել, և մեխին, ավելի շուտ՝ խոսքով խփել է նալին, իսկ գործով խփել է մեխին, կամ հակառակը՝ տարբերություն չկա, և պարզ չէ՝ իրական ՀՅԴ-ն խոսո՞ղն է, թե՞ գործողը; Այնպես որ՝ երբ հայտարարվում է, որ ՀՅԴ-ի իրական դեմքը կերևա այս անգամ, ապա կարելի է ցանկացած դեպքում էլ ասել, որ երևացողը իրական դեմքն է:
Մյուս կողմից՝ Աղվան Վարդանյանի հայտարարությունը հետաքրքրական հարցեր է առաջ բերում: Իսկ ի՞նչն է մինչև հիմա խանգարել ՀՅԴ-ին դրսևորել իրական դեմքը: ՀՅԴ-ն հայաստանյան քաղաքական դաշտում ունի գաղափարախոսական և արժեքային կարևոր առաքելություն և զբաղեցնում է կարևոր նիշա այդ հարցերում: Սակայն այդ նիշան զբաղեցնելով անվանապես՝ ՀՅԴ-ն իրականում բացարձակապես չի համապատասխանում դրան, և առաջանում է որոշակի կազուս, որը ազդում է ոչ միայն ՀՅԴ-ի վարկանիշի, այլև հասարակական-քաղաքական կյանքի ֆունկցիոնալ կենսագործունեության վրա:
Այսինքն՝ խնդիրը կարևոր է այս տեսանկյունից, ոչ թե Դաշնակցության կամ նրա լիդերների հանրային հեղինակության կամ քաղաքական երկարակեցության: Եվ ուրեմն՝ ինչը կամ ով է խանգարել ՀՅԴ-ին դրսևորել իր իրական դեմքը: Ռոբերտ Քոչարյա՞նն է խանգարել, որ 1998-ին ընդամենը իրավիճակի փոփոխության հիմքով բանտերից դուրս է բերել դաշնակցական որոշ գործիչների՝ պայմանով, որ Դաշնակցությունն այլևս հանդես կգա ոչ թե այն դեմքով, որն ունի, այլ այն դիմակով, որը նրան կտա Ռոբերտ Քոչարյանը: Եվ արդյոք հիմա Դաշնակցությունը խզե՞լ է կապերը Քոչարյանի հետ վերջնականապես և դրա համար էլ վերջապես հանդես կգա իր դեմքով:
Իսկ միգուցե Սերժ Սարգսյա՞նն է, որ թույլ չի տվել Դաշնակցությանը հանդես գալ իր դեմքով և պարբերաբար գայթակղել է ինչ-որ գործարքներով: Թե՞ ՀՅԴ-ն ունեցել է սեփական դեմքով հանդես գալու ներքին արգելակներ և խոչընդոտներ, որոնցից ձերբազատվել է այսօր: Հետաքրքիր կլիներ լսել, իհարկե, թե ինչու, ինչ պատճառով է Դաշնակցությունը միշտ դժվարություն ունեցել հանդես գալ իր դեմքով:
Վերջապես սա ոչ միայն Դաշնակցությանը վերաբերող խնդիր է, այլև ընդհանուր քաղաքական դաշտի համախտանիշ, որովհետև սեփական դեմքի բացակայությունը հատուկ է Հայաստանի գրեթե բոլոր քաղաքական ուժերին, և միգուցե եթե Դաշնակցությունը անկեղծանա, ազնվանա և հասարակության հետ բաց խոսի մինչև վերջ, հնարավոր լինի նաև այդ միջոցով հասկանալ, թե ինչն է խնդիրը, որ բոլոր ուժերն ունեն սեփական դեմքը պահելու խնդիր և առանձնապես մեծ ջանքեր չեն ցուցաբերում այդ խնդիրը լուծելու, հասկանալու, թե այդ որ «հրեշն» է նստած քաղաքական դաշտի դարպասի մոտ և բոլորին ինչ-որ դիմակներ է պարտադրում:
Լուսանկարը PanARMENIAN Photo-ի
