Սողանքների գլխավոր պատճառներից մեկը կավային ապարների առկայությունն է, որը մեր հանրապետության տարածքում բավականին շատ է: Հաջորդ պատճառը մեծ թեքություններն են, որոնք հատուկ են լեռնային ռելիեֆին:
«Առաջին լրատվական»-ի հետ զրույցում աշխարհագրական գիտությունների դոկտոր, ԵՊՀ դասախոս, Էկոլոգիայի միջազգային ակադեմիայի ակադեմիկոս Աշոտ Խոյեցյանն ասաց, որ սողանքների հոսքն արագացնում են տեղատարափ անձրևները, որոնց հետևանքով ջուրը լցվում է ջրամերձ ապարների և սահող կավերի տակ: Այդ լպրծուն մակերևույթը մեծ թեքության պայմաններում սահում է, և տեղի են ունենում լեռնազանգվածնեի փլուզումներ:
«Դրան գումարվում է նաև մարդկային գործոնը: ՀՀ-ում սահող սողանքները հիմնականում տարածված են հյուսիսարևելյան շրջաններում՝ Դիլիջան, Իջևան, Ողջաբերդ և այլն»,- ասաց նա:
Հարցին, թե սողանքներից խուսափելու համար լիարժեք աշխատանքներ տարվո՞ւմ են, մասնագետն ասաց. «Իհարկե՝ ոչ, համապատասխան լիարժեք աշխատանք չի տարվում: Անհրաժեշտ է պետական ֆինանսավորված ծրագիր: Քաղաքակիրթ երկրներում սողանքավտանգ տարածքներում նմանատիպ լանջերը ցանցապատում են, դրենաժային ջրահեռացում կատարում, բետոնե պատեր են կառուցում: Այդ աշխատանքները մեծ ֆինանսական ներդրումներ են պահանջում, և մեր երկրի պարագայում նման միջոցառումներ հազիվ թե կատարվեն»:
Նա նշեց, որ մանր-մունր բաներ անելով՝ հարցը չի լուծվի, պետք է հիմքային աշխատանք կատարել:
Աշոտ Խոյեցյանն ասաց նաև, որ սողանքավտանգ են տարվա բոլոր եղանակները, սակայն գարնանը և աշնանը՝ կապված տեղումների հետ, խնդիրն ավելի է սրվում. «Սողանքներն ակտիվանում են նաև թույլ ցնցումների, երկրաշարժերի դեպքում, իսկ մեր տարածքը երկրաշարժավտանգ է»:
